23.9.05
De Aanloop
Waar, wie en wat zouden we zijn zonder een alfabet? Reden genoeg om ons verslag volgens deze richtlijn te structureren en bij deze de A. Wat is een sprong zonder aanloop en waarom zou een reis deze grootheid moeten ontberen? Onze aanloop is iets langer dan die van de heren Lewis en Edwards en bedroeg een kleine 1.400 kilometer.
Aan het begin van de aanloop werden we uitgezwaaid door enkele trouwe fans en geheel ontspannen reden we de Suze uit, vrijdag 16 september 2005 om 11.00 uur, nog een kleine 20.000 kilometer voor de bumper. De kuiten waren niet gespannen, want we hadden alles goed op een rijtje gezet dit keer. In Excel hebben we een checklijst gemaakt die door de jaren heen zijn sporen heeft verdiend, in de bus hangt een lijst waar alles te vinden is en er is zelfs een kalender waar we alles per dag kunnen bijhouden.
De kinderen zijn er ook helemaal klaar voor en voor Bart was het einddoel van de dag zonder twijfel zijn favoriete land Jordanië, een kind vol ambities, toch? De kilometers rollen onderdoor en we zijn blij Nederland weer eens voor lange tijd te verlaten. We zaten weer 2 keer vast in een file en waren blij met de Autobahn. Ook met het bandje van Sesamstraat, want dat hadden we binnen 3 uur al even zo veel keer gehoord. Bart kon er niet genoeg van krijgen en zat iedere keer met gespitste oren te luisteren.
De eerste hinkstap in de aanloop bracht ons in de buurt van Frankfurt en daar vonden we een mooi, gratis, plekje voor de bus achter een kuuroord (Bad Schwalbach). Natuurlijk met de kinderen nog lekker even het dorpje in gelopen en Rik heeft de zolen van zijn schoenen versleten rennend achter de voetbal aan. Elke keer als de bal werd geraakt, werd er ook geslaakt .. in de nodige decibellen, wel te verstaan.
Gut geslafen en na een heerlijk ontbijt weer verder gegaan over een bekend stukje Autobahn. Normaal voor het werk met rond de 180 kilometer, maar met 110 en het gezin is het toch een stuk leuker. We doken tijdens de rit ook maar eens met onze neus in de kaart, want de precieze route hadden we nog niet bepaald naar de boot in La Spezia. Via Basel werd de conclusie en een SMS’je naar Jurg, die in Basel woont, werd gestuurd. Natuurlijk niets vernomen, want die man zwerft altijd de wereld over voor werk en fun. Maar het had gekund, wie weet op de terugreis.
En weer kunnen de kinderen een nieuw land aan hun lijstje toevoegen, Zwitserland. Netjes een vignet gekocht en dat deed het gemiddelde budget goed. Ook de motor werd goed verzorgd qua koeling, want uiteraard regent het bij Interlaken. Dan maar doorrijden tot Italië en we stellen de jongens een pizza in het vooruitzicht. Dat doet de stemming goed, maar tegen 18.15 uur raakte de magie uitgewerkt. Reden genoeg om bij een Autogrill te stoppen en ons te goed te doen aan een … pizza. Lekker, maar uiteindelijk eten de jongens meer van de … frietjes. Die waren weer goed voor 2 uur rijden en in het donker komen we net onder Milaan uit. Monique gidst ons uitstekend naar een dorpje om weer gratis te overnachten, maar de juiste stek was niet makkelijk te vinden. Dan maar gewoon op een parkeerplaats overnachten en dat ging uitstekend.
De aanloop krijgt haar voltooiing op zondag en binnen 3 uur zijn we in La Spezia. Het laatste stuk is mooi door de bergen en zelfs de regen doet daar geen afbreuk aan. Eenmaal aan de kust bij La Spezia is het weer droog en zonnig en hebben we tijd om contact te leggen met Servas host Anna. We zijn meer dan welkom op haar boerderij en om 15.00 uur ontmoeten we haar bij een sociaal cultureel centrum. De reis daar naar toe liep niet geheel zonder incidenten, want we zijn de eerste en tweede versnelling ergens onderweg kwijt geraakt. Dit is een bekend verschijnsel voor een VW, maar dat wisten we toch nog niet.
We treffen Anna toch op de afgesproken tijd, in zijn drie, en hebben alle tijd van de wereld om met de kinderen in een speeltuin te ravotten. Nadat Anna haar ding had gedaan, reden we naar haar boerderij, maar dat was letterlijk en figuurlijk té hoog gegrepen voor de VW. Anna woonde op een berg van rond 1.000 meter en we moesten helaas terug naar af. Dat is niet gebruikelijk in een aanloop en we hadden hem ook niet gepland. Maar zo is het leven en een DSCM diehard draait zijn hand er niet voor om.
Op maandag gelijk naar een VW garage toe en afgesproken dat de bus om 14.00 uur kon worden nagekeken. De bus terug gezet op de camperplaats in de haven en met de stadsbus naar het centrum, de speelplaats van gisteren. In de middag samen met Bart anderhalf uur rondgehangen bij de VW dealer en binnen no time was het euvel verholpen. Dat was een zorg minder en de creditcard liet zonder blikken of blozen de 50 Euro afschrijven.
Anna op de hoogte gesteld dat we weer in de juiste versnelling waren en op dinsdag kunnen we haar eindelijk bezoeken. Het is niet makkelijk om haar huis te vinden, maar de weg is goddelijk mooi. Een kronkelende variant, met overal wijngaarden tegen de rotsen op en dorpjes met veelkleurige huizen. Als toetje nog een wandeling de berg op door het bos en daar staat ze op ons te wachten. We hadden maar 3 uur, toch vergeten we het bezoek nooit. Anna is een hele lieve vrouw van net in de zeventig en ze maakt voor ons een heerlijke lunch klaar, pasta pesto. Die eten we in stijl: onder de olijfbomen in het zonnetje .. net de Bertolli reclame. Maar we moeten nog een boot halen en na een hartelijk afscheid staan we om 15.00 uur klaar bij de boot. Nog tot na zessen is het wachten, maar tegen zeven uur varen we weg. Dag Europa, tot over enkele maanden. De mannen hebben er geen enkel probleem mee en de boottocht verloopt net zoals de zee gladjes. Uitspraak van Bart tijdens de reis als we langs Corsica varen en ik vraag welke bergen dat zijn: dat zijn die van Haaksbergen!!
We slapen heel wat in onze 4 persoonshut en verbazen ons over het feit dat deze reuze rakker van Medmar, maar voor 10 auto de tocht maakt. Er zijn meer bemanningsleden dan passagiers! Monique oefent haar Frans nog even tussendoor en haalt al de eerste Tunesië tips binnen. Klasse. Einde aanloop en rond 19.00 uur laten we de douane van Tunis achter ons, gelukkig hoeven wij niet alle bagage uit te pakken, en rijden we de donkere en onbekende nacht in. Op zoek naar een hotel in Sidi Bou Said. Op naar ons Afrikaanse avontuur. Fasten seatbelt.
Aan het begin van de aanloop werden we uitgezwaaid door enkele trouwe fans en geheel ontspannen reden we de Suze uit, vrijdag 16 september 2005 om 11.00 uur, nog een kleine 20.000 kilometer voor de bumper. De kuiten waren niet gespannen, want we hadden alles goed op een rijtje gezet dit keer. In Excel hebben we een checklijst gemaakt die door de jaren heen zijn sporen heeft verdiend, in de bus hangt een lijst waar alles te vinden is en er is zelfs een kalender waar we alles per dag kunnen bijhouden.
De kinderen zijn er ook helemaal klaar voor en voor Bart was het einddoel van de dag zonder twijfel zijn favoriete land Jordanië, een kind vol ambities, toch? De kilometers rollen onderdoor en we zijn blij Nederland weer eens voor lange tijd te verlaten. We zaten weer 2 keer vast in een file en waren blij met de Autobahn. Ook met het bandje van Sesamstraat, want dat hadden we binnen 3 uur al even zo veel keer gehoord. Bart kon er niet genoeg van krijgen en zat iedere keer met gespitste oren te luisteren.
De eerste hinkstap in de aanloop bracht ons in de buurt van Frankfurt en daar vonden we een mooi, gratis, plekje voor de bus achter een kuuroord (Bad Schwalbach). Natuurlijk met de kinderen nog lekker even het dorpje in gelopen en Rik heeft de zolen van zijn schoenen versleten rennend achter de voetbal aan. Elke keer als de bal werd geraakt, werd er ook geslaakt .. in de nodige decibellen, wel te verstaan.
Gut geslafen en na een heerlijk ontbijt weer verder gegaan over een bekend stukje Autobahn. Normaal voor het werk met rond de 180 kilometer, maar met 110 en het gezin is het toch een stuk leuker. We doken tijdens de rit ook maar eens met onze neus in de kaart, want de precieze route hadden we nog niet bepaald naar de boot in La Spezia. Via Basel werd de conclusie en een SMS’je naar Jurg, die in Basel woont, werd gestuurd. Natuurlijk niets vernomen, want die man zwerft altijd de wereld over voor werk en fun. Maar het had gekund, wie weet op de terugreis.
En weer kunnen de kinderen een nieuw land aan hun lijstje toevoegen, Zwitserland. Netjes een vignet gekocht en dat deed het gemiddelde budget goed. Ook de motor werd goed verzorgd qua koeling, want uiteraard regent het bij Interlaken. Dan maar doorrijden tot Italië en we stellen de jongens een pizza in het vooruitzicht. Dat doet de stemming goed, maar tegen 18.15 uur raakte de magie uitgewerkt. Reden genoeg om bij een Autogrill te stoppen en ons te goed te doen aan een … pizza. Lekker, maar uiteindelijk eten de jongens meer van de … frietjes. Die waren weer goed voor 2 uur rijden en in het donker komen we net onder Milaan uit. Monique gidst ons uitstekend naar een dorpje om weer gratis te overnachten, maar de juiste stek was niet makkelijk te vinden. Dan maar gewoon op een parkeerplaats overnachten en dat ging uitstekend.
De aanloop krijgt haar voltooiing op zondag en binnen 3 uur zijn we in La Spezia. Het laatste stuk is mooi door de bergen en zelfs de regen doet daar geen afbreuk aan. Eenmaal aan de kust bij La Spezia is het weer droog en zonnig en hebben we tijd om contact te leggen met Servas host Anna. We zijn meer dan welkom op haar boerderij en om 15.00 uur ontmoeten we haar bij een sociaal cultureel centrum. De reis daar naar toe liep niet geheel zonder incidenten, want we zijn de eerste en tweede versnelling ergens onderweg kwijt geraakt. Dit is een bekend verschijnsel voor een VW, maar dat wisten we toch nog niet.
We treffen Anna toch op de afgesproken tijd, in zijn drie, en hebben alle tijd van de wereld om met de kinderen in een speeltuin te ravotten. Nadat Anna haar ding had gedaan, reden we naar haar boerderij, maar dat was letterlijk en figuurlijk té hoog gegrepen voor de VW. Anna woonde op een berg van rond 1.000 meter en we moesten helaas terug naar af. Dat is niet gebruikelijk in een aanloop en we hadden hem ook niet gepland. Maar zo is het leven en een DSCM diehard draait zijn hand er niet voor om.
Op maandag gelijk naar een VW garage toe en afgesproken dat de bus om 14.00 uur kon worden nagekeken. De bus terug gezet op de camperplaats in de haven en met de stadsbus naar het centrum, de speelplaats van gisteren. In de middag samen met Bart anderhalf uur rondgehangen bij de VW dealer en binnen no time was het euvel verholpen. Dat was een zorg minder en de creditcard liet zonder blikken of blozen de 50 Euro afschrijven.
Anna op de hoogte gesteld dat we weer in de juiste versnelling waren en op dinsdag kunnen we haar eindelijk bezoeken. Het is niet makkelijk om haar huis te vinden, maar de weg is goddelijk mooi. Een kronkelende variant, met overal wijngaarden tegen de rotsen op en dorpjes met veelkleurige huizen. Als toetje nog een wandeling de berg op door het bos en daar staat ze op ons te wachten. We hadden maar 3 uur, toch vergeten we het bezoek nooit. Anna is een hele lieve vrouw van net in de zeventig en ze maakt voor ons een heerlijke lunch klaar, pasta pesto. Die eten we in stijl: onder de olijfbomen in het zonnetje .. net de Bertolli reclame. Maar we moeten nog een boot halen en na een hartelijk afscheid staan we om 15.00 uur klaar bij de boot. Nog tot na zessen is het wachten, maar tegen zeven uur varen we weg. Dag Europa, tot over enkele maanden. De mannen hebben er geen enkel probleem mee en de boottocht verloopt net zoals de zee gladjes. Uitspraak van Bart tijdens de reis als we langs Corsica varen en ik vraag welke bergen dat zijn: dat zijn die van Haaksbergen!!
We slapen heel wat in onze 4 persoonshut en verbazen ons over het feit dat deze reuze rakker van Medmar, maar voor 10 auto de tocht maakt. Er zijn meer bemanningsleden dan passagiers! Monique oefent haar Frans nog even tussendoor en haalt al de eerste Tunesië tips binnen. Klasse. Einde aanloop en rond 19.00 uur laten we de douane van Tunis achter ons, gelukkig hoeven wij niet alle bagage uit te pakken, en rijden we de donkere en onbekende nacht in. Op zoek naar een hotel in Sidi Bou Said. Op naar ons Afrikaanse avontuur. Fasten seatbelt.
# posted by Hans, Monique, Bart en Rik @ 1:11 pm 
Comments:
<< Home
Lieve mensen,
het is goed om te lezen dat jullie zowel het reizen als het schrijven niet zijn verleerd. We kijken uit naar de Belevenissen in deel 2.
Groeten uit een heerlijk zomers Nijverdal op 23 september.
Jan & Ada
het is goed om te lezen dat jullie zowel het reizen als het schrijven niet zijn verleerd. We kijken uit naar de Belevenissen in deel 2.
Groeten uit een heerlijk zomers Nijverdal op 23 september.
Jan & Ada
# posted by 
: 5:58 pm
: 5:58 pm
hallo lieve verre reizigers,na veel geploeter mijnerzijds eindelijk jullie side gevonden!Wat een geweldige uitvinding is het toch(als je het eenmaal doorhebt!).Genoten van jullie verhaal,de reisdraad is weer opgepakt,dat is duidelijk.Hier wordt hard gestudeerd!?,maar het heerlijke najaarszonnetje van een aan tal dagen al,doet verlangen naar een laptop,gewoon buiten in de tuin.Geniet met volle teugen van jullie reis,dikke knuffel van ons uit Brielle,Lizettexxxxxxxxxxxx
# posted by : 11:21 pm
: 11:21 pm
Hoi Wereldreizigers!
Wat een prachtig verhaal op jullie site! Wij zijn gewoon jaloers.
Ontzettend veel plezier en avontuur gewenst en we kijken reikhalzend uit naar de vervolgverhalen.
Heel veel groetjes, vanuit een zeer lenteachtig Wellington.
Bea en Jean-Paul.
Wat een prachtig verhaal op jullie site! Wij zijn gewoon jaloers.
Ontzettend veel plezier en avontuur gewenst en we kijken reikhalzend uit naar de vervolgverhalen.
Heel veel groetjes, vanuit een zeer lenteachtig Wellington.
Bea en Jean-Paul.
# posted by : 12:07 am
: 12:07 am
Hallo familie-zwervers,
Leuk om op deze manier jullie te kunnen volgen en ben blij, dat het goed gaat en ook, dat ik wat tijd geinvesteerd hebt in het gebruik van een computer.
Niettemin hoop ik dat jullie een onvergetelijke reis maken en geef de boys een knuffel van een trotse Opa
Doeiiiiiii
Leuk om op deze manier jullie te kunnen volgen en ben blij, dat het goed gaat en ook, dat ik wat tijd geinvesteerd hebt in het gebruik van een computer.
Niettemin hoop ik dat jullie een onvergetelijke reis maken en geef de boys een knuffel van een trotse Opa
Doeiiiiiii
# posted by : 9:37 pm
: 9:37 pm
Hallo allevier! Wat leuk om gelijk mee te kunnen lezen met jullie belevenissen. Ik wens jullie ontzettend veel reisplezier met heel veel mooie ervaringen. Enne... een dikke knuffel voor Bart!
Groetjes, Marijke (Woezelaar).
ps: is Rolly of Lifty nog mee???
Groetjes, Marijke (Woezelaar).
ps: is Rolly of Lifty nog mee???
# posted by : 10:08 pm
: 10:08 pm
Hallo Hans / Monique en Kids,
Leuk om te lezen hoe alles gaat. Geniet er van wat je allemaal meemaakt. Wij genieten van de belevenissen. Hans/Monique ga zo door met schrijven, het is echt een genot om te lezen.
Eric & Ingrid
Post a Comment
Leuk om te lezen hoe alles gaat. Geniet er van wat je allemaal meemaakt. Wij genieten van de belevenissen. Hans/Monique ga zo door met schrijven, het is echt een genot om te lezen.
Eric & Ingrid
# posted by : 2:01 pm
: 2:01 pm << Home
