1.10.05
Budget in Tunesië
Onze eerste afslag in de donkere nacht van Tunesië was rechts. We krijgen op de boot de tip om in Sidi te overnachten in hotel Amilcar en de route naar Sidi is perfect aangegeven. Monique rijdt volleert door het avondleven heen en de drukte valt reuze mee. Het is een prima idee om NIET Tunis in te gaan, al betaal je daar wel een prijs voor. Onze tipgever gaf aan dat de prijzen in Amilcar redelijk waren en eenmaal daar aangekomen klapperden onze budget oren enigszins. In the old days maakten we ons druk over 1 Euro en sliepen nooit duurder dan 10 Euro, maar tijden veranderen. Natuurlijk is de oprij laan groot, kun je voetballen in de lobby, hangen er overal mozaïeken aan de muur en is er in het midden van de lobby een fontein, maar 40 Euro is toch een heel bedrag. Gelukkig is Monique standvastig, ik kan de boom in en Visa doet geduldig haar werk (mét pincode).De jongens geloven hun ogen niet als ze de kamer zien en ook het uitzicht op het zwembad valt niet tegen. Achter het zwembad ligt het strand en de zee. Geweldig toch? Dat is niet het geval met het in slaap vallen van de jongens, want om 22.00 uur slaapt Bart nog steeds niet. Wij gaan ook maar naar bed en uiteindelijk loopt alles goed af. Wat gaat er allemaal in hun hoofden om? Dat moeten we niet onderschatten en enkele dagen later komen we erachter dat we de fout hebben gemaakt dat ze hun vertrouwde omgeving van de bus misten. Vallen en opstaan.
Over ons verblijf in Sidi Bou Said kunnen we kort zijn, alsof we vakantie vieren. Lopen naar het centrum en rondslenteren door de steegjes: prachtig witte huisjes en mooie blauwe deuren/poorten, tralies, balkonnetjes, terrasjes met voornamelijk mannen, een enkele waterpijp en klinkerwegen. Natuurlijk kijken kinderen met andere ogen en Bart is helemaal vol van de ‘geheime luikjes’ naast de voordeur. In het Woezelhuis (= creche) hebben ze ook van die luikjes, maar helaas zijn deze voor de watermeter. Ook Rik dribbelt heerlijk door de steegjes en soms wordt hij ‘te pakken’ genomen. Kinderen zijn heilig in Tunesië en regelmatig wordt onze blonde knul zomaar gezoend of krijgt hij een aai over zijn bol. Geen probleem als het binnen de perken blijft. Af en toe kruisen we de toeristenstraat en daar is het blik dat de klok slaat. Handig slaan mannetjes de meeste wanstaltige bordjes in elkaar en natuurlijk weet een Nederlander, Jan genaamd, een pen (van de zaak) te ruilen voor zo’n pracht exemplaar met de naam van zijn vrouw erin. Weer in ons budget hotel nog even naar de zee. We worden namelijk uit het zwembad verbannen. Het water is niet kosjer voor de jongens. Rik heeft gelukkig geen enkel probleem met het zeewater en dat was heel wat anders met Bart in Thailand. Daar had Bart 3 dagen nodig om ‘te water te gaan’ en Rik ramt er gewoon vol in. Zo mogen we het zien. Het is een heerlijk verzetje en de zon is niet te fel al blijft het kwik rond de 30 schommelen. Een wolkje wordt met gejuich ontvangen.
Natuurlijk ook nog Cartago bekijken, maar dat valt tegen. We weten dat er niet veel meer overeind staat na plundering van Vandalen en andere boeven, maar ook is er niet echt veel info hoe het ooit allemaal geweest zou moeten zijn. Toch weten we onze punten te scoren en genieten van ons diner in de bus aan de haven waar ooit ene Hannibal is uitgevaren.
Tunis stad nemen we kort maar krachtig. De treinreis is voor de jongens het leukst. Verder doen ze echt heel goed hun best in de medina, maar Bart loopt niet het profiel van zijn schoenen. Hij zit het liefst in de wandelwagen van Rik. Zijn broer zit prinsheerlijk in de rugdrager en daar valt hij van alle indrukken in slaap. Bart kijkt zijn ogen uit naar 2 schildpadden in een kooitje en alle opgezette slangen en reptielen. In een traag internetcafe werkt Monique onze site voor het eerst bij. Even schrikken van het toetsenbord, veel letters zitten op een andere plaats en de cijfers blijken geen cijfers te zijn! Ook staan er allemaal Arabische letters op de toetsen. Gelukkig zijn die niet actief. Wel vreemd dat een site ineens Franstalig is en thuis nog Engels. En dat alles voor een dinar per uur (1 Euro = 1,5 dinar).
Maar het wordt tijd om te verkassen en we gaan richting Bizerte. Over een ‘peage’ zoeven we met 100 over de snelweg, Sesamstraat of Dirk/Peter (dank Arie en Annemarie!) over de speakers en na wat zoeken en vragen is daar de camping bij Remel Plage. Het is een giga complex, maar we zijn de enige gast. Er is nog wel een Algerijn die in een kamer slaapt, maar we kamperen helemaal alleen. Nou ja helemaal, we mogen de 3 honden niet vergeten. Ook hun geblaf tijdens de nacht niet! De jongens zal het een zorg zijn, want in de bus slapen ze als rozen. Geen wonder, want er is een geweldige speeltuin en daar gaan ze helemaal los in. Een genot om te zien, tot het moment dat Bart toeslaat en we de partijen uit elkaar moeten halen. Ach, jongens hé.
Remel ligt dus aan de zee en daar brengen we een dag door. We kunnen er zelfs snorkelen en maken voor het eerst deze reis contact met koraal en vissen. JP de flippers en bril passen als de Nederlandse Bank kluisdeur op ons gezicht. Klasse, dank. Bart en Rik hebben genoeg aan een schepje, Bob de Bouwer machines en alles wat er in het zand ligt. Het leven kan goed zijn. Maar meer dan één dag is niet aan ons besteed en het wordt tijd om inkopen te doen op de markt in Bizerte. Tussen de lokale bevolking zien we veel groenten (peen/aubergine/gourgette etc.), fruit (appel, peer, banaan, pompoen, meloen etc), aardappelen en de afdeling vlees ziet er ook goed uit. Een kniesoor die let op de dode ratten op de grond. Zoals altijd hebben we het hier naar ons zin.
Ook nog even de haven bekijken en we rijden gelijk door naar Lake Ichkeul. Daar zijn vanaf oktober tot maart vele vogels te zien en we hopen dat we alvast wat mee kunnen pakken. De rit naar het meer is zeker de moeite waard en zeker als we de Feyenoord bal aan de vogellaar aan de ingang van het park laten zien, er speelt ene Saidi bij ons cluppie. De vogelpracht valt tegen, maar we maken een mooie wandeling. De score blijft steken bij wat flamingo’s in de verte, blauwe reiger, iets dat op eenden lijkt en een ijsvogel. De jongens hebben de tijd van hun leven in het museum en Rik gilt en rent heel de vogel populatie weer terug naar Europa. Bart neemt me aan de hand mee en vertelt fijntjes vele namen van de vogels en dieren die hij aan de muur ziet.
Verder dendert de VW diesel. Rik doet een tukje (onafscheidelijk van varken en kip, dank Arie!). Wij verbazen ons over de droge omgeving (einde zomer!), de herders met hun kudde geiten/schapen, de ezel als lastdier/transportmiddel, de drukte bij de waterput van een dorp. Bart leest de pagina’s stuk in zijn Donald Duck bundel (uren lang!!!). Over een waardeloze weg richting het westen van Tunesië. Toeristen komen we niet tegen en bergen en bossen des te meer. Via een prachtig fort in Tabarka komen we in Aïn Draham en daar vinden we tot onze verbazing een camping. We staan ergens in het bos en alweer zijn we de enige gasten. Wederom zijn we dit keer toch niet alleen, het regent eikels uit de bomen. Gelukkig staat de bus goed en hebben we 3 geweldige overnachtingen. Oh ja, op één hond na en vele vliegen in de middag. De vliegen slapen gelukkig ’s Nachts, maar de hond NIET. Begint te wennen.
De omgeving van Aïn Draham staat bekend om haar kurkbossen en daar maken we met het gezin flinke meters. Bart loopt met vallen en opstaan, hij kan soms heel erg stijfkoppig zijn (van wie zou hij het hebben!), maar soms kijkt hij zijn onze ogen uit naar … een mestkever met een mestbolletje. Daar kan hij het dan nog dagen over hebben. Het fijne van Aïn Draham is dat het hoog ligt en het relatief koel is. Dat doet Monique goed, want die kijkt tegen de hitte op. Ze zit tevens nog niet helemaal in het reisritme, maar we hebben de tijd en zelf weet ze niet echt waarom. Ik heb er geen problemen mee en ben in mijn nopjes. Ben het werk al helemaal vergeten, natuurlijk niet de mensen, en heb het naar mijn zin. Soms slaap ik nog niet helemaal top vanwege de honden en weten de kinderen het slechtste uit me naar boven te halen. Je moet iets hebben om over te klagen.
De beheerder van de camping is een schat en elke dag neemt hij wat mee voor de jongens, eieren of brood. Verder houdt hij zich niet echt met de camping bezig, want het ziet er allemaal erg verwaarloosd uit. Gelukkig hebben wij ons hele huis bij ons en koken we lekker zelf. Voor de jongens zeer herkenbaar: aardappels/groenten/vlees of rijst of pasta. Soms met vlees van de markt en dan maken ze kennis met de zeer pittige keuken van Tunesië. Soms té pittig voor de mannen. Wel leuk om dat vlees te kopen bij een slager waar de koppen van de koeien en geiten buiten aan de muur hangen.
In de buurt van Aïn Draham nog ‘Romeinse rommel’ bekeken en de site van Bulla Regia is echt super. Om de hitte te ontvluchten hebben de Romeinen ondergronds geleefd en prachtige mozaïeken achtergelaten. Bart en Rik krijgen er niet genoeg van en mijn camera ook niet. Ik hoop jullie t.z.t. mee te kunnen laten genieten. We snuffelen er zeker 2 uur rond. Nog wel volgens de foute formule: met zijn allen. Het is beter om of 2 aan 2 te gaan of alleen. Als we met zijn allen gaan, slaat vroeg of laat de vlam in de pan of is dat gewoon voor kinderen van 3 en 1 jaar? Hi, hi.
Nog meer Romeinse rommel (uitdrukking Bart) bij Dougga en die site is weer mooi vanwege zijn tempels en het theater. Het ligt boven op een berg met een fraai uitzicht op de vallei waar in betere tijden veel graan staat. Monique brengt met de jongens een deel van de tijd door op het terras midden op de site. De jongens kleuren de mooiste dingen en ik zie alle hoeken en gaten: tempels, huizen, baden, muren, torens, triomfbogen, bordelen, theaters etc. Wel wennen dat er na 11 uur touringcar bussen af en aan rijden. Maar de mummies die daar uitstappen kijken toch maar een uurtje rond en verdwijnen dan weer airconditioned naar het volgende hoogtepunt. Wij koersen voldaan naar El Kef en vinden een onderdak bij een hotel. Dit keer volgens budget buiten op het parkeerterrein tussen de bomen en met eigen terras. Tegen een forse vergoeding maken we ook gebruik van een bad, hard nodig, en het restaurant waar ik dit verslag zit te tikken. Einde van een kleine impressie van ‘Meuba on the move’. Monique krijgen we nog wel in het ritme, Rik is gegroeid en gooit zijn kont af en toe flink tegen de krib met geluid ondertitelt en Bart kan niet wachten op Oma in Egypte en zijn favoriete land: Jordanië.
Losse flodders:
- diesel is hier 40 Eurocent
- het slaapt heerlijk in een DSCM shirt
- Internet cafes heten Publinet en in Tunis was er maar één
- we maken tot op heden geen gebruik van onze katoenen luiers (foei)
- ik heb de bus al één keer gewassen, anders doet Rik het met zijn varken
- de wastrommel doet het weer prima (dank Lizette)
- we hebben goed contact met SMS
- Tunesiërs zijn aardige mensen
- verkopers en gidsen zijn niet opdringerig
- kinderen van middelbare school lopen in uniform (vaak blauw)
- in kleine dorpen kom je nog veel sluiers tegen, in de stad haast niet
- WC niet vaak met papier, maar gewoon met water. Geen hurkvariant!
- ijsjes eten de jongens graag, van 200 dinarcent t/m 1 dinar
- brood is in grote stad een beetje bruin, daarbuiten geheel wit
- kilo aardappels is 500 dinarcent (33 Eurocent)- we kunnen heerlijk melk kopen en eten elke dag yoghurt (250 dinarcent voor een klein bekertje)
- worden regelmatig gecontroleerd door politie (alleen paspoort)
- hebben nog weinig ‘lawaai’ van moskees gehoord
- is ons opberg systeem in de bus perfect en er is ruimte over
- spreekt Bart al aardig wat woordjes Frans en Engels
- maakt Rik stappen in het Nederlands: openmaken tot lekker en natuurlijk het Bob de Bouwer lied.
# posted by Hans, Monique, Bart en Rik @ 8:43 am 
Comments:
<< Home
Prachtig wat jullie daar allemaal zien en beleven dat jullie nog tijd over hebben om alles op te schrijven maar ga zo door we vinden het geweldig om het te lezen. Groentes uit Brielle
# posted by 
: 8:43 pm
: 8:43 pm
Prachtige verhalen weer. Wat een belevenissen. We genieten mee.
Groetjes uit Wellington.
Bea en Jean-Paul.
Groetjes uit Wellington.
Bea en Jean-Paul.
# posted by : 12:21 am
: 12:21 am
Het is maar goed dat we sinds een aantal weken ADSL hebben en iedere dag even op jullie site kunnen kijken om te zien of het verslag alweer bijgewerkt is.
Nu maar afwachten wat de Conclusies worden in het 3e verslag.
Jan & Ada
Nu maar afwachten wat de Conclusies worden in het 3e verslag.
Jan & Ada
# posted by : 11:52 am
: 11:52 am
Lieve mensen,het is weer volpop meegenieten!!! Wat maken jullie weer veel moois mee. En toch wel weer even knap dat die kereltjes zo omschakelen.
Een hele dikke knuf voor jullie,Tosca,Bart en Franca
Een hele dikke knuf voor jullie,Tosca,Bart en Franca
# posted by : 7:50 pm
: 7:50 pm
Wat ontzettend leuk om op deze manier een beetje met jullie mee te kunnen reizen! Geniet ervan, dan doen wij het ook.
Groetjes, Ad & Judith
Groetjes, Ad & Judith
# posted by : 9:21 pm
: 9:21 pm
Leuk, weer een update! Hier genieten we volop van de verhalen.
In Nederland gaat de zomer langzaam over in de herfst; de sauna is weer in gebruik en de ook houtkachel heeft weer laten zien dat het in onze woonkamer gewoon 30 graden kan worden.
We blijven jullie volgen!
Groet, Edwin & Sheila
Post a Comment
In Nederland gaat de zomer langzaam over in de herfst; de sauna is weer in gebruik en de ook houtkachel heeft weer laten zien dat het in onze woonkamer gewoon 30 graden kan worden.
We blijven jullie volgen!
Groet, Edwin & Sheila
# posted by : 8:53 am
: 8:53 am << Home
