8.10.05
Computer
Wat een feest is het bad in El Kef en de jongens zien er weer spik en span (waar komt die uitdrukking eigenlijk vandaan, voor de prijswinnaar wacht een mooie prijs!). Alle badfeest artikelen, ballen/schepjes/zandvormpjes worden weer netjes opgeborgen door de opberg chef, c’est moi en we bereiden weer een heerlijk maal. Ja die benzinebrander van MSR doet zijn werk weer als een Boeing 747 en we maken een heerlijk één pans gerecht met vers vlees. We genieten echt intens van onze koelkast en kunnen niet meer zonder, waar gaat dat naartoe met ons. Luxe bekjes krijgen we. De jongens eten heel de reis goed en daar zijn we trots op. Natuurlijk moeten we af en toe improviseren, maar laat dat maar aan ons over. Bij Rik moeten alle dieren óók mee eten (met Knor als eregast) en bij Bart is het soms de mond in praten of op schoot. We zien aan Bart dat hij het soms moeilijk heeft en hij het gedrag, maar vooral de spraak van Rik imiteert. We zijn daar alert op en vragen dan altijd of hij aandacht te kort komt. Is vaak het geval.
De dagelijkse yoghurt zit nog niet achter de kieuwen of Rik roept al ‘Gover’. Ja die laptop weet wat. En natuurlijk laten we met alle liefde de jongens op de laptop naar ‘Grovers verre reizen’ kijken. Bart weet de computer al helemaal zelf te bedienen en Rik kijkt met duim in de mond én Knor altijd trouw mee naar de verrichtingen van Bart en natuurlijk Grover, hun held uit Sesamstraat. Helaas doet Pluk (kado van ut werk) het niet op de PC, maar wie weet komen we ergens nog een wizard tegen of de juiste software of een combinatie van beide (doorhalen wat niet van toepassing is).
Als de computer uit gaat is Rik altijd helemaal van streek en moeten we weer het onderste uit de kan halen om hem rustig in bed te krijgen. Ook daar scoren we mee en tot op heden gaat dat reuze goed (uitzondering daar gelaten). Als we maar rekening houden met het vaste ritueel en dat gaat bij Bart altijd het verst. Tot aan de ritssluiting van zijn Bob de Bouwer slaapzak toe (wereld kado Oma). Ook wij houden het vlug voor gezien en kruipen atletisch in onze bovenwoning en draaien ons tevreden om. De bus wiebelt zachtjes op en neer, welterusten . slaap lekker .. en snaveltjes toe.
Geen honden overlast gehad en dat doet de nachtrust goed. We genieten weer van een heerlijk ontbijt en dat is altijd brood met stroop/pindakaas/choco en zelfs nog onze eigengemaakte jam. Kijken hoe lang we dit nog volhouden. Maar er staat meer op het programma en we rijden met de bus naar het centrum van El Kef en parkeren voor het museum. Rik in de wandelwagen en we zijn nog niet weg of een man spreekt ons aan. Hij heet ons welkom in Tunesië en biedt de jongens een reep chocola aan. En natuurlijk mogen ze van hun ouders van vreemde mannen iets aannemen. Zeer gastvrij dit land.
El Kef is een heel leuk stadje, het oude gedeelte, en we bekijken de medina. Het is een imposant kasteel en de muren zijn behoorlijk dik. We stappen met de jongens door allerlei gangetjes en de meeste lol hebben ze met een steigerstelling waar ze doolhofje in spelen. Wij genieten van de verhalen van de beheerder en het uitzicht over El Kef. Overal zien we huizen en sommige zijn zeer fraai met bogen en tegeltjes. Ook diverse met witte muren en blauwe deuren, balkonnetjes/hekwerken, maar niet zo veel als in Sidi Bou Said (ja, ja, we gaan alweer vergelijken, hi, hi). Via een mooie straat met de moskee van … lopen we terug naar de bus en daar besluit Monique naar de kapper te gaan. Ik blijf met de jongens bij de bus en Bart leest Donald weer stuk en Rik speelt in de goot van de weg met zijn autootjes. Pappa kijkt toe en ziet dat het goed is. Dat geldt ook voor het resultaat van de kapper en Monique heeft weer een knap kort koppie. Tijdens de knipbeurt heeft ze de verhalen van de kapper vernomen ………
Terug op onze stek bij het hotel Rik doet zijn middagdutje in zijn bed in de bus en ondertussen is alle aandacht voor Bart. Hij heeft dat echt nodig en we zijn ons er erg van bewust. Ze hebben het heel goed met elkaar, maar merken dat Bart graag 1 op 1 met ons is.
De volgende ochtend verlaten we onze luxe stek en koersen richting kust. In Makthar parkeren we de bus bij de Romeinse ruïnes en gaan op zoek naar het postkantoor om de tekening naar oma te sturen en brood te kopen. Iedereen is vriendelijk en veel mensen heten ons hartelijk welkom in hun stad. Maar dat we ook nog een hele watermeloen kado krijgen slaat toch wel alles…Als we op doorreis midden in een markt belanden besluiten we nog wat verse spullen te kopen. 5 kg aardappels weten we dat wel zeker, vraagt de verkoper? Ja, want wij zijn echte aardappeleters en dat gaat wel op. De bus kan dat gewicht wel hebben. Hier is couscous de basis en zijn aardappels te koop als groente, net als worteltjes, tomaten en veel paprika pepers.
In een stuk dennenbos verderop genieten we van de rust, de gezonde lucht, het gebrek aan stof, dennenappels in een fles en een lekker stuk brood met kaas. Ja, dat is hier wel te koop maar tegen ware woekerprijzen! Dubbele prijzen in vergelijking met Nederland, maar goed eten is ook belangrijk.
Als we onze prachtige rit door bergen en dalen eindigen in Kairouan is dat een teleurstelling. Het waait hard, het stof en afval vliegt door de straten en alle naamborden zijn in het Arabisch. Ik richt mijn speurneus echter de juiste richting op en we staan vlakbij Hotel Continental stil. Meteen spreekt een gids ons aan en rijdt ons voor en wil ons strikken voor een toertje. Nee, bedankt. We kunnen in de tuin van het hotel staan en gebruik maken van wc en water. Mooi, we slachten de heerlijke watermeloen en hebben meteen een zwerm vliegen die wil meegenieten. Dat is minder, net als de muggen die actief zijn ’s avonds. Zelfs in de bar binnen is het meppen of gestoken worden.
Kairouan is een heilige stad voor de moslims (de vierde in de hiërarchie) en er wordt dus erg moeilijk over alcohol gedaan. Gevolg is dat de taxi’s af en aan rijden naar de bar van dit hotel waar wel alcohol wordt geschonken, tot 22.00 uur. Er wordt flink wat af gedronken en er zijn diverse mannen flink heen, geen leuke sfeer en Monique voelt zich helemaal niet thuis. Ook op de mannen toilet is het druk en geen man trekt door of wast zijn handen, zeker geen tijd voor! De alcohol meter tikt. We trekken ons terug in de bus, nadat we 5 muggen hebben doodgemept.
De volgende ochtend zijn de jongens vroeg wakker, dat de klok een uur terug is gezet weten wij dan nog niet. Volgens de receptionist kunnen we ook ontbijten voor ons geld en dat is natuurlijk niet tegen dovemansoren gezegd. Helaas blijkt er sprake van een misverstand en kunnen we weer inrukken. Eerst de grote moskee dus maar opzoeken. Wij zijn verbaasd dat de man ons vertelt dat we pas om 8 uur naar binnen kunnen want het is toch al 8.40 u! Enfin, we slenteren eerst door de rest van de Medina en kopen een zelf geweven kleedje bij een man die een ouderwets weefgetouw bedient. Nu maar hopen dat oma daar 2 leuke broeken van wil maken…
We dolen lekker rond en denken de toeristenstraat te bereiken maar blijken weer terug te zijn bij af: de moskee. Dan die maar bekijken en de binnenplaats met de waterputten is leuk. De binnenplaats is geheel van steen en in het diepste punt (NIET het midden) ligt een afwatergat, waar het stof netjes uit het water wordt gefilterd. Het water wordt vervolgens in vele tanks ondergronds opgeslagen en er weer met emmers uitgehaald. Diepe groeven tonen dat er heel veel emmers water uit omhoog gehaald zijn door de eeuwen heen. Ook is de echo zo leuk en enthousiast hangen Rik en Bart erboven te roepen.
Als Bart ’s middags in het internetcafé ook nog Bob de Bouwer mag spelen is zijn dag prima. Die van ons ook, de site weer op orde en dit keer zelfs met de foto’s. De beheerder heeft namelijk een usb kaart lezer waar onze fotokaart in past. En bovendien is de snelheid van de computer ook nog eens super, wat een verschil met onze eerste ervaring in Tunis. We lezen uitgebreid alle comments op de site (dank, dank) en onze E-mail. De prijs is hier redelijk standaard, anderhalve dinar per uur (= 1 Euro). Hét merk is hier Aopen, wie zal dat zijn?
Terug bij het hotel staat er een Franse camper op onze plek en regelt Hans dat wij in het mooiere, stillere deel mogen staan. Meteen minder vliegen ook. Geen slechte deal, al blijft het ontbijt niet inclusief, hi, hi. Ik strik de Fransen voor wat praktische tips en we besluiten naar Monastir te gaan. Wel supertoeristisch, maar volgens het boek met een mooie ribat (=fort) aan zee. Beetje zwemmen en op het strand kastelen bouwen en taartjes bakken is ook niet verkeerd. We denken er een mooie stek te hebben bij een hotel. Vlakbij het strand, 2 zwembaden, 2 glijbanen in de tuin, schaduw voor de bus en zicht op de ribat. We hebben toestemming er gratis te staan, maar helaas denkt de avond receptionist daar anders over. Wat nu? We gaan op zoek en vinden een andere stek vlakbij de haven met toestemming van de politie. Dat blijkt een vrij rusteloze nacht op te leveren, vanwege een teveel aan lawaai (auto’s en mensen). De volgende nacht genieten we aan de andere kant van de haven wel van onze rust en nog gratis elektriciteit ook! Zicht op de boten uit alle windstreken van de wereld (Frankrijk, België, Zwitserland, USA, Australië) en alle prijsklassen, het fort en supermarkt en strand op loopafstand. We beklimmen de uitkijktoren van het fort en kijken over Monastir uit. Omdat we dit vroeg in de ochtend doen, hebben we het fort helemaal voor ons alleen. Nou ja, de tientallen katten daar gelaten. Heerlijk om door alle gangen te lopen en te realiseren dat delen van de film ‘Life of Brian’ hier zijn opgenomen. We zien de scène met John Cleese al helemaal voor ons, waar hij zegt dat ‘weg met de Romeinen’ verkeerd is gespeld (hi, hi) en dat het voor straf 50 maal moet worden overgeschreven, in correct Latijn natuurlijk.
We zwemmen, bouwen zandkastelen en gaan lekker uit eten. De mannen genieten van een pizza en ik probeer de couscous. We krijgen de eerste regendruppels op de bus, een aardige zandstorm en de was waait waarna toch nog lekker droog. Voor het enorme mausoleum van Bourgiba, vroegere president, eten we een broodje worst terwijl de tourgroepen voorbij komen (heel veel voormalig Oost-Europeanen). Ik moet meteen denken aan “Jouw vakantie, mijn vakantie”. Volgens Hans kan hij zo ruilen, ik kies toch liever voor een actievere variant. Ook krijgt Bart een aardig driftbui en daar hebben we het soms moeilijk mee. Hij gaat dan aardig door het lint, terwijl wij vriendelijk aan hem vragen of hij ons gewoon kan vertellen wat hem dwars zit. Dat doet hij vaak niet, maar soms stekt een Tunesiër een helpende hand toe en dit keer doen een peer en een snoepje het wonder. Als we terug bij de bus vragen aan Bart wat er nu precies aan de hand was, zegt hij: ik wilde terug naar de bus. Zou hij geen zin meer hebben in het reizen?
We verlaten Monastir in stijl en genieten van de vogelpracht bij het meer aan de rand van de stad. Met het vliegveld op de achtergrond zien we vele flamingo’s, kluten, reigers, strandlopers etc. Gek dat dit niet in de boeken staat en we genieten er extra van. Maar het wordt weer tijd voor wat kilometers en ik stuur de neus van de VW richting El Jem. Onderweg krijgen we aardig wat regen op onze pet en volgens ons is dat gelijk alles voor het gehele jaar. Als we bij El Jem komen is het nog steeds zwaar bewolkt en we houden het ook hier niet helemaal droog. Toch genieten we van het Romeinse coloseum waar zo’n 30.000 mensen in konden. Het was dan ook het op 2 na grootste coloseum in die dagen. Met de jongens klimmen we van beneden naar boven (4 verdiepingen) en brul ik mijn longen uit mijn lijf in de ondergrondse gangen waar de slaven, Christenen en gladiatoren hun opwachting maakten. Ik kom er gelukkig zonder kleerscheuren weer uit en in de auto eten we het stokbrood op. Dit keer niet buiten, want het is Ramadan tijd en tot zonsondergang mogen de Tunesiërs niet eten. Ook gaat het weer regenen en de man met de kameel ziet er geen brood meer in en vertrekt met zijn herkauwer naar huis. Tijdens de lunch rijden er ook nog toeristenbussen af en aan en dat zijn we niet gewend.
We beslissen verder te gaan, want een nacht op de parkeerplaats zien we niet zitten. Eerst nemen we een kleine weg tussen de olijfbomen waar we boven verwachting snel overheen rijden (80) en daarna een zeer goede naar Sbeitla. De omgeving kan ons weer boeien en we rijden de bergen in. Onderweg ‘nemen’ we af en toe een dorpje en dan is het afremmen naar 50 km. Ook komen we overal wel een school tegen en de jeugd ziet er altijd picobello uit: meiden in blauw uniform en jongen in jeans met blouse.
Als we in Sbeitla aankomen moeten we zoeken naar een goede plek voor de nacht en vinden die bij Hotel Flavius. We worden echter overvallen door een HOOSbui en de auto’s moeten tot over hun assen door het water. Dat hadden we niet verwacht in Tunesië, het doet ons denken aan de moesoen in Azië. In het hotel mag ik in de keuken koken en de eigenaar probeert het ons naar de zin te maken. Altijd weer even wennen, want het geregel hier gaat altijd gepaard met heel veel kabaal. Soms denk ik dat er iets aan de hand is, maar zo gaat het hier. Na de maaltijd is het al weer donker en spelen we nog met de kinderen tot bedtijd. Wij doen ook de ogen bijtijds dicht en ‘genieten’ van het feit dat we aan een drukke weg staan.
De Romeinse rommel van Sbeitla kan ons boeien en vooral de triomfbogen en het forum met de 3 tempels doen ons goed. Speciaal is de fabriek waar ze vroeger olijfolie hebben gemaakt. Mede hierdoor was Sbeitla een rijke stad in de Romeinse tijd en heeft relatief lang kunnen bestaan. Rik ziet het allemaal vanuit de rugdrager en Bart heeft weer veel oog voor de natuur. Hij ontdekt overal torren en kevers en voetsporen van diverse dieren. Ook van Midas en dat krijg je als je kind uren in Donald leest (en fantasie heeft).
We kunnen alles in de zon bekijken en voordat we vertrekken zuiveren we nog even 20 liter water. Tegen 12 uur laten we de bougies weer gloeien en snort het dieseltje weer vredig. Eerst rijden we langs Kasserine, de moderne olijven verwerkingstad, en gaan secondair na 130 km. We twijfelen echter of we wel de juiste weg hebben en vragen het in een gehucht. De agent vertelt dat we wel goed zitten, maar dat we door een rivierbedding moeten en die is te zanderig voor de auto. We rijden weer terug naar de hoofdweg en nemen een kleine detour. Uiteindelijk komen we toch op de weg naar Mourales en worden gecontroleerd door de politie. Paspoort is weer afdoende en we rijden over een zeer mooie weg. Niet qua wegdek, maar wel de bergen van de omgeving. Tunesië blijft ons verbazen. Soms is het echter ook weer droog en zanderig en komen we onze eerste dromedaris kudde tegen. De jongens kunnen er ook van genieten en we schieten een paar mooie plaatjes.
Als we in Mides aankomen blijken de campings gesloten te zijn (op last van de politie) en gaan we op zoek naar een alternatief in Tamerza. Na wat zoeken besluiten we op de openbare weg te gaan staan tegenover de Nationale Garde. Ik vraag nog aan de beste man over hoeveelheid verkeer gedurende de nacht en hij verzekert me dat het gering is. Voordat we gaan eten zien we de oude stad prachtig gloeien in de laatste zonnestralen en kijkt de plaatselijke bevolking wel erg gek op van de bus met uitvouw dak tegenover de NG. Ook de kinderen trekken zo hun aandacht en de NG komt ons zelfs brood brengen voor de kinderen. Super. Wat een dag en zo anders dan één jaar geleden. De dag dat mijn vader overleed en ik was er toch onbewust erg mee bezig. Ik heb namelijk vannacht gedroomd dat ik zowel mijn moeder als Monique was verloren. Nou ja!
De nacht was beroerd, voor mij, want de kinderen slapen echt door ALLES. Zelfs nu men iets harder en meer ‘zingt’ tijdens de Ramadan. Monique doet altijd trouw haar oordoppen in en heeft ook niet veel last. Zou je denken, ‘Hans doe die dingen ook in’, maar ik kan er niet lekker mee slapen. Vroeg op, half zeven, en we verkassen weer. Eerst weer terug naar Mides en daar bekijken we de canyon en die is de moeite waard. We lopen naar het beginpunt van de canyon, de waterval en zien dat andere toeristen daar vaak niet komen. Er rijden tientallen 4x4 jeeps aan met dagjesmensen, maar die zijn binnen 10 minuten weer weg. Wij lopen er 2 uur en bekijken tevens de oude stad en een gedeelte van de palmboomtuinen. Vanwege deze tuinen ziet de omgeving er groen uit en zijn er dadels in overvloed. Ook komen we nog 2 jongens tegen uit Den Haag/Tilburg die voor een jaar onderweg zijn. Monique geniet er zichtbaar van om weer eens lekker te kunnen kletsen met reizigers en komt zo een beetje uit haar reisdip. De jongens reizen met een Mercedes van de zaak (van vaders) en hebben ongeveer dezelfde reis door Tunesië achter de rug als wij. Ook zij gaan naar Libië en Egypte en we zullen ze zeker nog tegenkomen, let maar op.
Weer terug in Tamerza bekijk ik ook daar de oude stad en gaan we zwemmen bij de waterval. Bart en vooral Rik gaan uit de bol en de waterschoentjes doen hun dienst uitstekend Ma. Nu maar hopen dat er geen enge beestjes in het water zitten. Ach, had er wel een bord gestaan …..! Via een prachtige bergweg met zicht op Grand Canyon achtige vergezichten rijden we naar de vlakte en de zoutmeren. Dit keer een kleine naar Tozeur, we krijgen nog meer naar Douz later. In Tozeur moeten we even zoeken naar de camping, maar vinden die toch vrij vlug. Monique wordt er weer helemaal gelukkig en kletst lekker wat af, die zit weer in het reisritme. We hebben een prachtplek onder de palmbomen en genieten van de rust en de luxe van de camping. Waren we even aan toe en gelukkig horen we van onze Zwitserse buren dat er echt NIETS anders dan de palmboomtuinen te bezichtigen zijn in Tozeur. Even tijd voor een break, want we zijn toch weer een eind op pad. Tot op heden gaat alles op rolletjes en hebben we er al 3.000 km opzitten. Ook alleen maar hoogtepunten en wat kleine dipjes met Bart of Rik als de ruimte even te klein is, de creativiteit te hoog of de ouders te moe zijn. Kortom: no worries about us.
Losse flodders:
- Bart slaapt geheel droog ’s-nachts en doet overdag alles netjes op de WC, klasse
- Rik heeft het niet meer over ‘kooi, kooi’, want heeft genoeg andere woorden
- we zien soms vrouwen nog geheel gesluierd in het water gaan
- aardig wat voyeurs hangen rond het strand
- El Kef heet zo vanwege de honden
- 4 oktober = start Ramadan
- meest gebruikte voorwerp: vliegenmepper
- handig ding: 220 omvormer via aansteker (dank Sheila/Edwin)
- zelfs comments vanuit het Woezelhuis, klasse en surf maar lekker met de giraffen op onze site in het kantoor van Sandra, hi, hi
- de VW is in linkerflank geraakt door een strepentrekker. Flinke kras van voor naar achter
- meest voorkomend (eetbaar) dier: schaap
- droom van Bart: 3 piratenschepen op zee met Koentje als kapitein
- Bart zingt vele liedjes al uit het hoofd
- Rik roept al vrolijk: au revoir en loopt hier over de kade te dansen met handen in de lucht
- de EHBO doos al wat keren gebruikt, er wordt wat af gevallen
- in elk dorp of gehucht is wel een school en alle kinderen zien er spik en span uit
- veel cactus planten onderweg en allemaal met vruchten
- de DSM badminton handdoeken doen prima dienst als stoelhoezen
- ons Arabisch gaat niet hard vooruit, komt wel in Libië
De dagelijkse yoghurt zit nog niet achter de kieuwen of Rik roept al ‘Gover’. Ja die laptop weet wat. En natuurlijk laten we met alle liefde de jongens op de laptop naar ‘Grovers verre reizen’ kijken. Bart weet de computer al helemaal zelf te bedienen en Rik kijkt met duim in de mond én Knor altijd trouw mee naar de verrichtingen van Bart en natuurlijk Grover, hun held uit Sesamstraat. Helaas doet Pluk (kado van ut werk) het niet op de PC, maar wie weet komen we ergens nog een wizard tegen of de juiste software of een combinatie van beide (doorhalen wat niet van toepassing is).
Als de computer uit gaat is Rik altijd helemaal van streek en moeten we weer het onderste uit de kan halen om hem rustig in bed te krijgen. Ook daar scoren we mee en tot op heden gaat dat reuze goed (uitzondering daar gelaten). Als we maar rekening houden met het vaste ritueel en dat gaat bij Bart altijd het verst. Tot aan de ritssluiting van zijn Bob de Bouwer slaapzak toe (wereld kado Oma). Ook wij houden het vlug voor gezien en kruipen atletisch in onze bovenwoning en draaien ons tevreden om. De bus wiebelt zachtjes op en neer, welterusten . slaap lekker .. en snaveltjes toe.
Geen honden overlast gehad en dat doet de nachtrust goed. We genieten weer van een heerlijk ontbijt en dat is altijd brood met stroop/pindakaas/choco en zelfs nog onze eigengemaakte jam. Kijken hoe lang we dit nog volhouden. Maar er staat meer op het programma en we rijden met de bus naar het centrum van El Kef en parkeren voor het museum. Rik in de wandelwagen en we zijn nog niet weg of een man spreekt ons aan. Hij heet ons welkom in Tunesië en biedt de jongens een reep chocola aan. En natuurlijk mogen ze van hun ouders van vreemde mannen iets aannemen. Zeer gastvrij dit land.
El Kef is een heel leuk stadje, het oude gedeelte, en we bekijken de medina. Het is een imposant kasteel en de muren zijn behoorlijk dik. We stappen met de jongens door allerlei gangetjes en de meeste lol hebben ze met een steigerstelling waar ze doolhofje in spelen. Wij genieten van de verhalen van de beheerder en het uitzicht over El Kef. Overal zien we huizen en sommige zijn zeer fraai met bogen en tegeltjes. Ook diverse met witte muren en blauwe deuren, balkonnetjes/hekwerken, maar niet zo veel als in Sidi Bou Said (ja, ja, we gaan alweer vergelijken, hi, hi). Via een mooie straat met de moskee van … lopen we terug naar de bus en daar besluit Monique naar de kapper te gaan. Ik blijf met de jongens bij de bus en Bart leest Donald weer stuk en Rik speelt in de goot van de weg met zijn autootjes. Pappa kijkt toe en ziet dat het goed is. Dat geldt ook voor het resultaat van de kapper en Monique heeft weer een knap kort koppie. Tijdens de knipbeurt heeft ze de verhalen van de kapper vernomen ………
Terug op onze stek bij het hotel Rik doet zijn middagdutje in zijn bed in de bus en ondertussen is alle aandacht voor Bart. Hij heeft dat echt nodig en we zijn ons er erg van bewust. Ze hebben het heel goed met elkaar, maar merken dat Bart graag 1 op 1 met ons is.
De volgende ochtend verlaten we onze luxe stek en koersen richting kust. In Makthar parkeren we de bus bij de Romeinse ruïnes en gaan op zoek naar het postkantoor om de tekening naar oma te sturen en brood te kopen. Iedereen is vriendelijk en veel mensen heten ons hartelijk welkom in hun stad. Maar dat we ook nog een hele watermeloen kado krijgen slaat toch wel alles…Als we op doorreis midden in een markt belanden besluiten we nog wat verse spullen te kopen. 5 kg aardappels weten we dat wel zeker, vraagt de verkoper? Ja, want wij zijn echte aardappeleters en dat gaat wel op. De bus kan dat gewicht wel hebben. Hier is couscous de basis en zijn aardappels te koop als groente, net als worteltjes, tomaten en veel paprika pepers.
In een stuk dennenbos verderop genieten we van de rust, de gezonde lucht, het gebrek aan stof, dennenappels in een fles en een lekker stuk brood met kaas. Ja, dat is hier wel te koop maar tegen ware woekerprijzen! Dubbele prijzen in vergelijking met Nederland, maar goed eten is ook belangrijk.
Als we onze prachtige rit door bergen en dalen eindigen in Kairouan is dat een teleurstelling. Het waait hard, het stof en afval vliegt door de straten en alle naamborden zijn in het Arabisch. Ik richt mijn speurneus echter de juiste richting op en we staan vlakbij Hotel Continental stil. Meteen spreekt een gids ons aan en rijdt ons voor en wil ons strikken voor een toertje. Nee, bedankt. We kunnen in de tuin van het hotel staan en gebruik maken van wc en water. Mooi, we slachten de heerlijke watermeloen en hebben meteen een zwerm vliegen die wil meegenieten. Dat is minder, net als de muggen die actief zijn ’s avonds. Zelfs in de bar binnen is het meppen of gestoken worden.
Kairouan is een heilige stad voor de moslims (de vierde in de hiërarchie) en er wordt dus erg moeilijk over alcohol gedaan. Gevolg is dat de taxi’s af en aan rijden naar de bar van dit hotel waar wel alcohol wordt geschonken, tot 22.00 uur. Er wordt flink wat af gedronken en er zijn diverse mannen flink heen, geen leuke sfeer en Monique voelt zich helemaal niet thuis. Ook op de mannen toilet is het druk en geen man trekt door of wast zijn handen, zeker geen tijd voor! De alcohol meter tikt. We trekken ons terug in de bus, nadat we 5 muggen hebben doodgemept.
De volgende ochtend zijn de jongens vroeg wakker, dat de klok een uur terug is gezet weten wij dan nog niet. Volgens de receptionist kunnen we ook ontbijten voor ons geld en dat is natuurlijk niet tegen dovemansoren gezegd. Helaas blijkt er sprake van een misverstand en kunnen we weer inrukken. Eerst de grote moskee dus maar opzoeken. Wij zijn verbaasd dat de man ons vertelt dat we pas om 8 uur naar binnen kunnen want het is toch al 8.40 u! Enfin, we slenteren eerst door de rest van de Medina en kopen een zelf geweven kleedje bij een man die een ouderwets weefgetouw bedient. Nu maar hopen dat oma daar 2 leuke broeken van wil maken…
We dolen lekker rond en denken de toeristenstraat te bereiken maar blijken weer terug te zijn bij af: de moskee. Dan die maar bekijken en de binnenplaats met de waterputten is leuk. De binnenplaats is geheel van steen en in het diepste punt (NIET het midden) ligt een afwatergat, waar het stof netjes uit het water wordt gefilterd. Het water wordt vervolgens in vele tanks ondergronds opgeslagen en er weer met emmers uitgehaald. Diepe groeven tonen dat er heel veel emmers water uit omhoog gehaald zijn door de eeuwen heen. Ook is de echo zo leuk en enthousiast hangen Rik en Bart erboven te roepen.
Als Bart ’s middags in het internetcafé ook nog Bob de Bouwer mag spelen is zijn dag prima. Die van ons ook, de site weer op orde en dit keer zelfs met de foto’s. De beheerder heeft namelijk een usb kaart lezer waar onze fotokaart in past. En bovendien is de snelheid van de computer ook nog eens super, wat een verschil met onze eerste ervaring in Tunis. We lezen uitgebreid alle comments op de site (dank, dank) en onze E-mail. De prijs is hier redelijk standaard, anderhalve dinar per uur (= 1 Euro). Hét merk is hier Aopen, wie zal dat zijn?
Terug bij het hotel staat er een Franse camper op onze plek en regelt Hans dat wij in het mooiere, stillere deel mogen staan. Meteen minder vliegen ook. Geen slechte deal, al blijft het ontbijt niet inclusief, hi, hi. Ik strik de Fransen voor wat praktische tips en we besluiten naar Monastir te gaan. Wel supertoeristisch, maar volgens het boek met een mooie ribat (=fort) aan zee. Beetje zwemmen en op het strand kastelen bouwen en taartjes bakken is ook niet verkeerd. We denken er een mooie stek te hebben bij een hotel. Vlakbij het strand, 2 zwembaden, 2 glijbanen in de tuin, schaduw voor de bus en zicht op de ribat. We hebben toestemming er gratis te staan, maar helaas denkt de avond receptionist daar anders over. Wat nu? We gaan op zoek en vinden een andere stek vlakbij de haven met toestemming van de politie. Dat blijkt een vrij rusteloze nacht op te leveren, vanwege een teveel aan lawaai (auto’s en mensen). De volgende nacht genieten we aan de andere kant van de haven wel van onze rust en nog gratis elektriciteit ook! Zicht op de boten uit alle windstreken van de wereld (Frankrijk, België, Zwitserland, USA, Australië) en alle prijsklassen, het fort en supermarkt en strand op loopafstand. We beklimmen de uitkijktoren van het fort en kijken over Monastir uit. Omdat we dit vroeg in de ochtend doen, hebben we het fort helemaal voor ons alleen. Nou ja, de tientallen katten daar gelaten. Heerlijk om door alle gangen te lopen en te realiseren dat delen van de film ‘Life of Brian’ hier zijn opgenomen. We zien de scène met John Cleese al helemaal voor ons, waar hij zegt dat ‘weg met de Romeinen’ verkeerd is gespeld (hi, hi) en dat het voor straf 50 maal moet worden overgeschreven, in correct Latijn natuurlijk.
We zwemmen, bouwen zandkastelen en gaan lekker uit eten. De mannen genieten van een pizza en ik probeer de couscous. We krijgen de eerste regendruppels op de bus, een aardige zandstorm en de was waait waarna toch nog lekker droog. Voor het enorme mausoleum van Bourgiba, vroegere president, eten we een broodje worst terwijl de tourgroepen voorbij komen (heel veel voormalig Oost-Europeanen). Ik moet meteen denken aan “Jouw vakantie, mijn vakantie”. Volgens Hans kan hij zo ruilen, ik kies toch liever voor een actievere variant. Ook krijgt Bart een aardig driftbui en daar hebben we het soms moeilijk mee. Hij gaat dan aardig door het lint, terwijl wij vriendelijk aan hem vragen of hij ons gewoon kan vertellen wat hem dwars zit. Dat doet hij vaak niet, maar soms stekt een Tunesiër een helpende hand toe en dit keer doen een peer en een snoepje het wonder. Als we terug bij de bus vragen aan Bart wat er nu precies aan de hand was, zegt hij: ik wilde terug naar de bus. Zou hij geen zin meer hebben in het reizen?
We verlaten Monastir in stijl en genieten van de vogelpracht bij het meer aan de rand van de stad. Met het vliegveld op de achtergrond zien we vele flamingo’s, kluten, reigers, strandlopers etc. Gek dat dit niet in de boeken staat en we genieten er extra van. Maar het wordt weer tijd voor wat kilometers en ik stuur de neus van de VW richting El Jem. Onderweg krijgen we aardig wat regen op onze pet en volgens ons is dat gelijk alles voor het gehele jaar. Als we bij El Jem komen is het nog steeds zwaar bewolkt en we houden het ook hier niet helemaal droog. Toch genieten we van het Romeinse coloseum waar zo’n 30.000 mensen in konden. Het was dan ook het op 2 na grootste coloseum in die dagen. Met de jongens klimmen we van beneden naar boven (4 verdiepingen) en brul ik mijn longen uit mijn lijf in de ondergrondse gangen waar de slaven, Christenen en gladiatoren hun opwachting maakten. Ik kom er gelukkig zonder kleerscheuren weer uit en in de auto eten we het stokbrood op. Dit keer niet buiten, want het is Ramadan tijd en tot zonsondergang mogen de Tunesiërs niet eten. Ook gaat het weer regenen en de man met de kameel ziet er geen brood meer in en vertrekt met zijn herkauwer naar huis. Tijdens de lunch rijden er ook nog toeristenbussen af en aan en dat zijn we niet gewend.
We beslissen verder te gaan, want een nacht op de parkeerplaats zien we niet zitten. Eerst nemen we een kleine weg tussen de olijfbomen waar we boven verwachting snel overheen rijden (80) en daarna een zeer goede naar Sbeitla. De omgeving kan ons weer boeien en we rijden de bergen in. Onderweg ‘nemen’ we af en toe een dorpje en dan is het afremmen naar 50 km. Ook komen we overal wel een school tegen en de jeugd ziet er altijd picobello uit: meiden in blauw uniform en jongen in jeans met blouse.
Als we in Sbeitla aankomen moeten we zoeken naar een goede plek voor de nacht en vinden die bij Hotel Flavius. We worden echter overvallen door een HOOSbui en de auto’s moeten tot over hun assen door het water. Dat hadden we niet verwacht in Tunesië, het doet ons denken aan de moesoen in Azië. In het hotel mag ik in de keuken koken en de eigenaar probeert het ons naar de zin te maken. Altijd weer even wennen, want het geregel hier gaat altijd gepaard met heel veel kabaal. Soms denk ik dat er iets aan de hand is, maar zo gaat het hier. Na de maaltijd is het al weer donker en spelen we nog met de kinderen tot bedtijd. Wij doen ook de ogen bijtijds dicht en ‘genieten’ van het feit dat we aan een drukke weg staan.
De Romeinse rommel van Sbeitla kan ons boeien en vooral de triomfbogen en het forum met de 3 tempels doen ons goed. Speciaal is de fabriek waar ze vroeger olijfolie hebben gemaakt. Mede hierdoor was Sbeitla een rijke stad in de Romeinse tijd en heeft relatief lang kunnen bestaan. Rik ziet het allemaal vanuit de rugdrager en Bart heeft weer veel oog voor de natuur. Hij ontdekt overal torren en kevers en voetsporen van diverse dieren. Ook van Midas en dat krijg je als je kind uren in Donald leest (en fantasie heeft).
We kunnen alles in de zon bekijken en voordat we vertrekken zuiveren we nog even 20 liter water. Tegen 12 uur laten we de bougies weer gloeien en snort het dieseltje weer vredig. Eerst rijden we langs Kasserine, de moderne olijven verwerkingstad, en gaan secondair na 130 km. We twijfelen echter of we wel de juiste weg hebben en vragen het in een gehucht. De agent vertelt dat we wel goed zitten, maar dat we door een rivierbedding moeten en die is te zanderig voor de auto. We rijden weer terug naar de hoofdweg en nemen een kleine detour. Uiteindelijk komen we toch op de weg naar Mourales en worden gecontroleerd door de politie. Paspoort is weer afdoende en we rijden over een zeer mooie weg. Niet qua wegdek, maar wel de bergen van de omgeving. Tunesië blijft ons verbazen. Soms is het echter ook weer droog en zanderig en komen we onze eerste dromedaris kudde tegen. De jongens kunnen er ook van genieten en we schieten een paar mooie plaatjes.
Als we in Mides aankomen blijken de campings gesloten te zijn (op last van de politie) en gaan we op zoek naar een alternatief in Tamerza. Na wat zoeken besluiten we op de openbare weg te gaan staan tegenover de Nationale Garde. Ik vraag nog aan de beste man over hoeveelheid verkeer gedurende de nacht en hij verzekert me dat het gering is. Voordat we gaan eten zien we de oude stad prachtig gloeien in de laatste zonnestralen en kijkt de plaatselijke bevolking wel erg gek op van de bus met uitvouw dak tegenover de NG. Ook de kinderen trekken zo hun aandacht en de NG komt ons zelfs brood brengen voor de kinderen. Super. Wat een dag en zo anders dan één jaar geleden. De dag dat mijn vader overleed en ik was er toch onbewust erg mee bezig. Ik heb namelijk vannacht gedroomd dat ik zowel mijn moeder als Monique was verloren. Nou ja!
De nacht was beroerd, voor mij, want de kinderen slapen echt door ALLES. Zelfs nu men iets harder en meer ‘zingt’ tijdens de Ramadan. Monique doet altijd trouw haar oordoppen in en heeft ook niet veel last. Zou je denken, ‘Hans doe die dingen ook in’, maar ik kan er niet lekker mee slapen. Vroeg op, half zeven, en we verkassen weer. Eerst weer terug naar Mides en daar bekijken we de canyon en die is de moeite waard. We lopen naar het beginpunt van de canyon, de waterval en zien dat andere toeristen daar vaak niet komen. Er rijden tientallen 4x4 jeeps aan met dagjesmensen, maar die zijn binnen 10 minuten weer weg. Wij lopen er 2 uur en bekijken tevens de oude stad en een gedeelte van de palmboomtuinen. Vanwege deze tuinen ziet de omgeving er groen uit en zijn er dadels in overvloed. Ook komen we nog 2 jongens tegen uit Den Haag/Tilburg die voor een jaar onderweg zijn. Monique geniet er zichtbaar van om weer eens lekker te kunnen kletsen met reizigers en komt zo een beetje uit haar reisdip. De jongens reizen met een Mercedes van de zaak (van vaders) en hebben ongeveer dezelfde reis door Tunesië achter de rug als wij. Ook zij gaan naar Libië en Egypte en we zullen ze zeker nog tegenkomen, let maar op.
Weer terug in Tamerza bekijk ik ook daar de oude stad en gaan we zwemmen bij de waterval. Bart en vooral Rik gaan uit de bol en de waterschoentjes doen hun dienst uitstekend Ma. Nu maar hopen dat er geen enge beestjes in het water zitten. Ach, had er wel een bord gestaan …..! Via een prachtige bergweg met zicht op Grand Canyon achtige vergezichten rijden we naar de vlakte en de zoutmeren. Dit keer een kleine naar Tozeur, we krijgen nog meer naar Douz later. In Tozeur moeten we even zoeken naar de camping, maar vinden die toch vrij vlug. Monique wordt er weer helemaal gelukkig en kletst lekker wat af, die zit weer in het reisritme. We hebben een prachtplek onder de palmbomen en genieten van de rust en de luxe van de camping. Waren we even aan toe en gelukkig horen we van onze Zwitserse buren dat er echt NIETS anders dan de palmboomtuinen te bezichtigen zijn in Tozeur. Even tijd voor een break, want we zijn toch weer een eind op pad. Tot op heden gaat alles op rolletjes en hebben we er al 3.000 km opzitten. Ook alleen maar hoogtepunten en wat kleine dipjes met Bart of Rik als de ruimte even te klein is, de creativiteit te hoog of de ouders te moe zijn. Kortom: no worries about us.
Losse flodders:
- Bart slaapt geheel droog ’s-nachts en doet overdag alles netjes op de WC, klasse
- Rik heeft het niet meer over ‘kooi, kooi’, want heeft genoeg andere woorden
- we zien soms vrouwen nog geheel gesluierd in het water gaan
- aardig wat voyeurs hangen rond het strand
- El Kef heet zo vanwege de honden
- 4 oktober = start Ramadan
- meest gebruikte voorwerp: vliegenmepper
- handig ding: 220 omvormer via aansteker (dank Sheila/Edwin)
- zelfs comments vanuit het Woezelhuis, klasse en surf maar lekker met de giraffen op onze site in het kantoor van Sandra, hi, hi
- de VW is in linkerflank geraakt door een strepentrekker. Flinke kras van voor naar achter
- meest voorkomend (eetbaar) dier: schaap
- droom van Bart: 3 piratenschepen op zee met Koentje als kapitein
- Bart zingt vele liedjes al uit het hoofd
- Rik roept al vrolijk: au revoir en loopt hier over de kade te dansen met handen in de lucht
- de EHBO doos al wat keren gebruikt, er wordt wat af gevallen
- in elk dorp of gehucht is wel een school en alle kinderen zien er spik en span uit
- veel cactus planten onderweg en allemaal met vruchten
- de DSM badminton handdoeken doen prima dienst als stoelhoezen
- ons Arabisch gaat niet hard vooruit, komt wel in Libië
# posted by Hans, Monique, Bart en Rik @ 3:37 pm 
Comments:
<< Home
Hoi reizigers,
't Is weer genieten hoor! Leuk die verslagen en wehopen op 'snelle computers' waar jullie ook foto's op kunnen zetten zoadt we behalve het lezen ook nog wat te kijken hebben.
Nu wachten op het 4e Dag toto Dag veslag van jullie.
Jullie zien het wel, ook in Nijverdal kennen we gelukkig het alfabet!
Jan & Ada
't Is weer genieten hoor! Leuk die verslagen en wehopen op 'snelle computers' waar jullie ook foto's op kunnen zetten zoadt we behalve het lezen ook nog wat te kijken hebben.
Nu wachten op het 4e Dag toto Dag veslag van jullie.
Jullie zien het wel, ook in Nijverdal kennen we gelukkig het alfabet!
Jan & Ada
# posted by 
: 4:15 pm
: 4:15 pm
Hoi luitjes,
Heerlijk om te volgen hoe jullie je vermaken. Hans/monique ik wil er wel een etentje opzetten hoevaak je de nederlanders in de Mercedes tegenkomt. Ik ga voor 3 x of meer.
Eric & Ingrid
Heerlijk om te volgen hoe jullie je vermaken. Hans/monique ik wil er wel een etentje opzetten hoevaak je de nederlanders in de Mercedes tegenkomt. Ik ga voor 3 x of meer.
Eric & Ingrid
# posted by : 8:28 pm
: 8:28 pm
Wij kunnen niets anders zeggen dan ga zo door en ga zo door het is een en al genieten wat we over jullie lezen.
# posted by : 1:35 am
: 1:35 am
Hoi beste mensen, leuk om te lezen dat jullie genieten van onze verhalen. We genieten momenteel van een korte vakantie binnen de reis in Tozeur
Beste mensen,
Wat een verhalen. En wij maar denken dat er in Pijnacker veel te beleven is.....
Is er al een bod op Monique uitgebracht? Voor een studiegenootje van mij is ooit 5 kamelen geboden, en dat was nog een kraakster ook, dus Monique moet minstens het dubbele opbrengen.
't Is saai zonder jou, Hans. De wijk rond de Gist is inmiddels tot stiltegebied verklaard. Gelukkig komt Yvonne de boel opvrolijken. Zij komt per 1 november bij Genetica werken. Want uiteindelijk is er geen fijnere plek om te werken dan de Gist, zeg nu zelf, jonge vriend.
Veel plezier, en wij wachten met spanning nieuwe berichten af.
Sander, Yvonne, Tim, Daniël.
Wat een verhalen. En wij maar denken dat er in Pijnacker veel te beleven is.....
Is er al een bod op Monique uitgebracht? Voor een studiegenootje van mij is ooit 5 kamelen geboden, en dat was nog een kraakster ook, dus Monique moet minstens het dubbele opbrengen.
't Is saai zonder jou, Hans. De wijk rond de Gist is inmiddels tot stiltegebied verklaard. Gelukkig komt Yvonne de boel opvrolijken. Zij komt per 1 november bij Genetica werken. Want uiteindelijk is er geen fijnere plek om te werken dan de Gist, zeg nu zelf, jonge vriend.
Veel plezier, en wij wachten met spanning nieuwe berichten af.
Sander, Yvonne, Tim, Daniël.
# posted by : 7:54 pm
: 7:54 pm
Lieve reizigers,
Het was weer gaaf om even te kunnen meegenieten!!!!
Een deel herkenbaar van mijn eigen reis door Tunesie, al is dat al erruggggggg lang geleden, 1979!!!
Is de MP3 speler al in gebruik??
Ik ben benieuwd naar de reaktie van de boys...... Nog behoefte aan pepernoten,ze liggen eral bij de Bakker,dan geef ik ze mam mee namens de Sint.
Een dikke knuf,Tos,Bart en Francaxxxx
Het was weer gaaf om even te kunnen meegenieten!!!!
Een deel herkenbaar van mijn eigen reis door Tunesie, al is dat al erruggggggg lang geleden, 1979!!!
Is de MP3 speler al in gebruik??
Ik ben benieuwd naar de reaktie van de boys...... Nog behoefte aan pepernoten,ze liggen eral bij de Bakker,dan geef ik ze mam mee namens de Sint.
Een dikke knuf,Tos,Bart en Francaxxxx
# posted by : 1:32 pm
: 1:32 pm
Hallo mensen.
Mooie verhalen nog steeds. Toch
handig dat jullie de laptop bij
je hebben, want dan kun je het
dagelijks bijhouden.
Waar blijven de foto's? :-)
En koken jullie trouwens ieder dag
in de camper of gaan jullie vaak
uit eten?
Groetjes uit Wellington.
Bea en JP.
Mooie verhalen nog steeds. Toch
handig dat jullie de laptop bij
je hebben, want dan kun je het
dagelijks bijhouden.
Waar blijven de foto's? :-)
En koken jullie trouwens ieder dag
in de camper of gaan jullie vaak
uit eten?
Groetjes uit Wellington.
Bea en JP.
# posted by : 2:34 pm
: 2:34 pm
Lieve luitjes,
Met heel veel plezier lezen we jullie belevenissen, heerlijk! Blijf vooral schrijven en foto's erbij zetten. ( kan nu weer met de nieuwe USB kabel? )
Maar Monique jij bent morgen jarig en aangezien we niet even langs kunnen wippen,..... VAN HARTE GEFELICITEERD!!!! Maak er een extra feestelijke dag van en geef je mannen een dikke knuffel van ons! ( oke, Rik ééntje exra dan )
Geniet van jullie reis, de omgeving en elkaar.
Rein & Kitty
Post a Comment
Met heel veel plezier lezen we jullie belevenissen, heerlijk! Blijf vooral schrijven en foto's erbij zetten. ( kan nu weer met de nieuwe USB kabel? )
Maar Monique jij bent morgen jarig en aangezien we niet even langs kunnen wippen,..... VAN HARTE GEFELICITEERD!!!! Maak er een extra feestelijke dag van en geef je mannen een dikke knuffel van ons! ( oke, Rik ééntje exra dan )
Geniet van jullie reis, de omgeving en elkaar.
Rein & Kitty
# posted by : 9:18 am
: 9:18 am << Home
