14.10.05
De-StefanoS
Om een mooie reis te maken moet je eerst goed voorbereiden. Dat hebben we dit keer ook weer grondig gedaan en een van de ingrediënten was een bezoek aan mensen die recent waren geweest. De ouders van een collega van me, De-StafanoS, waren in het begin van het jaar rond de Middellandse Zee gereden met auto en caravan en dus was een bezoek noodzakelijk. We hadden van tevoren een lijst met vragen gemaakt en die werden allemaal beantwoord. Ook kregen we zelfs inzage in het routeboek van hun reis (ze waren georganiseerd gegaan www.kangaroo.nl) en daar waren we erg mee in onze nopjes. Niet alleen kregen we een indruk van wat ons te wachten stond, maar ook een mogelijkheid om Libië binnen te komen. Uiteindelijk maken we nu gebruik van dezelfde organisatie: Sari. Als slagroom op de taart werden we ook nog voorzien van landkaarten en de avond kon voor ons niet meer stuk.
Nu we op weg zijn maken we gebruik van alle info en is het leuk om te realiseren dat we in Kairouan, Tozeur en nu Douz niet de eerste Nederlanders zijn dit jaar. Dat zou je bijna wel gaan denken, want het Nederland gehalte tot op heden is erg laag zoals jullie hebben kunnen lezen. Ook zien we iedere keer een sticker van de reisorganisatie waar ze mee op pad zijn gegaan, Kangaroo, en herkenning op een reis is altijd leuk. Nog dank mensen.
Op de eerste De-StefanoS camping in Tozeur blijkt het goed vertoeven. We lassen een vakantie in en dat is niet zo moeilijk op deze prachtige camping. De jongens hebben hun draai ook helemaal gevonden en vooral Bart kan heerlijk bijtanken en genieten van de rust. We hebben hem kennis laten maken met de MP3 speler en dat is een schot in de roos. Omdat de oordopjes nét in zijn oor passen zit hij uren lang bijna muisstil te luisteren naar alle muziek én naar alle verhaaltjes die zijn ingesproken door de diverse mensen. Machtig om luidkeels te horen: hé daar is Franca of Tante Loes of Corrie de buurvrouw die op ons huis zal passen. Is een hele goede tip geweest van medereizigers (Pio en Henrike).
Toch zijn we nog een beetje ondernemend geweest en hebben we de medina bekeken. Tozeur is het bekijken waard vanwege zijn bouwstijl. Alleen hier maakt men met de bouwstenen geometrische figuren tijdens de bouw van huizen en dat maakt de stad speciaal. Ook de moskeeën en overheidsgebouwen zijn in dezelfde stijl en de stad (33.000 inw.) maakt een gezellige indruk op ons en dat komt ook mede door de aanwezigheid van Publinet. Monique kan onze site weer aanvullen en alle E-mails lezen. Helaas wel een tweede persoon die overleden is tijdens onze reis, de ‘oude’ buurjongen van Monique. Ook lukt het niet om de foto’s op de site te krijgen, we zijn de software vergeten mee te nemen. Misschien kan Oma ons hierbij helpen, instructies volgen separaat.
We maken zelfs een wandeling in de omgeving en komen erachter dat er een heel nieuwe hotelketen in aanbouw is en zien hier de georganiseerde toerist rondlopen. De paardenkarretjes doen goede zaken, maar laat ons maar even de benen strekken. Bart is ook in een wandelbui en zo lopen we naar Belvedere Rock. Dit is een stuk steen/rots in de woestijn aan de rand van Tozeur en we hebben een mooi uitzicht over de stad. Helaas niet over het zoudmeer, want het zicht wordt ontnomen door een bouwput. Men is hier bezig een GOLFBAAN aan te leggen. Zou absoluut verboden moeten worden, getverrr.
Natuurlijk ook nog dé bezienswaardigheid van Tozeur bekeken en dat is de palmtuin. Ook hebben we de plaatselijke economie eens flink geholpen en zijn met/voor de jongens met een paardenkar geweest. Ze genieten er met volle teugen van, maar voor Rik is een uur al té lang. Bart kan er geen genoeg van krijgen en zuigt alle informatie zorgvuldig op. We zien dat er rond de palmen allemaal andere dingen groeien: granaatappels, sinasappels, pepers, bananen etc. Ook zijn we er zelf nog een stuk doorgelopen en dat was een feest voor de mannen. Bart riep: Rik is mijn grootste vriend, maar aan het eind van de rit zei hij: mama, ik ben té moe, ik kan mijn eigen gewicht niet meer dragen. Gelukkig kunnen we nog een paar chocoladekoekjes kopen en wat aardbeiendrank en dat laadt de motor weer op. We moeten er wel rekening mee houden dat het iedere keer rond de 30 graden is en de jongens genoeg drinken. Tot op heden geen probleem. Proberen we zo te houden.
We zien op de camping dat er een nieuwe groep is gearriveerd en het zijn 8 Duitse zandhazen op de motor. Natuurlijk is de leider geblondeerd en hangt de stoere jongen uit op zijn dikke BMW. Toch is hij heel aardig en maakt een babbeltje met Rik die gebiologeerd staat te kijken naar de motoren en elke keer roept: motor. Zo dat woord zit er nu echt goed in. Onze opvoeding is geslaagd. Ook ziet Rik nog een truc om een band te wisselen, de zijstandaard gebruiken als bandenlichter.
We kunnen maar moeilijk afscheid nemen van de camping en Monique heeft haar maatjes gevonden in 2 Zwitsers. Ze reizen 6 weken door Tunesië in een T3 met 4x4 en het klikt. We maken af en toe een praatje wisselen tips uit en Monique gaat met ze naar het museum en het centrum. Zo komt ze weer helemaal in het reisritme en we spreken af elkaar weer in Zwitserland te ontmoeten. Wie weet.
We verlaten op 11 oktober de De-StefanoS camping, wie weet stonden we op dezelfde plaats onder de palmboom, en zetten koers naar Douz. De spinnenwebben zijn na 2 kilometer van de bus af gewaaid en we genieten van het uitzicht. We rijden dwars door een zoutmeer en hier woont echt niemand. Zodra we echter aan de rand zijn komen we weer door vele dorpjes en dat verbaast ons steeds. Hadden we op voorhand niet gedacht. Ook altijd weer een schooltje met keurig geklede kinderen en de verkeersdrempels waar je echt voor moet stoppen.
In Douz vinden we de camping niet een, twee, drie want er is markt. Uiteindelijk zien we de overlandtrucks door de palmbomen en weten dat we dicht bij zijn. Het is een vrij grote camping, maar hij bevalt ons prima. We rijden de bus in een klein gaatje onder een olijvenboom in de schaduw en de horen Nederlands!!! Naast ons staat een Toyota Landcruiser met Zwitserse plaat, maar ‘hij’ is Nederlander. Ze hebben 2 kinderen en daar zijn Rik/Bart gelijk maatjes mee. Ze hebben namelijk een hele grote box met speelgoed. Monique raakt gelijk aan de babbel en het blijken echte zandhazen te zijn en komen net uit de woestijn. Ook horen we dat de Zwitsers nu herfstvakantie hebben en dat verklaart de vele kinderen die we hier zien en alle Zwitserse voertuigen. We zien zelfs een gezin met 3 kinderen in een Mitsubitsi L 300.
Douz is weer een paradijs in de woestijn en we vallen met onze neus in De-StefanoS boter: de beestenmarkt. Overdag is dit woestijndorp geheel leeg, zeker nu tijdens de Ramadan, maar nu het markt is zijn er overal mensen. Markten kunnen ons altijd boeien en we snuiven het stof op in onze longen. Op de beestenmarkt zien we ALLEEN maar mannen en dat is best vreemd. Gelukkig zien we op de gewone markt wel weer wat vouwen en doen daar onze inkopen: aardappelen, fruit, wat groenten en vlees. ’S Avonds is Douz nog vreemder, want dan zijn alleen alle koffiehuizen zo’n beetje open en zie je geen vrouw op straat (toeristen daar gelaten natuurlijk). Wonderlijke wereld.
Tijd om echt de woestijn in te gaan en we maken vier weken na het vertrek uit Pijnacker een tocht van 100 kilometer door het zand. Wij rijden nog wel op asfalt, maar overal om ons heen is zand, zand, zand. Rik zingt al zachtjes het lied van Dirk en Peter over zand mee. Ik klim onderweg op een duin en maak wat plaatjes. Eerst met de camera van Monique, dan de digitale en als laatste mijn eigen exemplaar. Ik lijk wel een Japanner, we kunnen er om lachen. En dat in 33 graden. In een oase dorp, El Faouar, bezoeken we nog een markt en daar zijn geen toeristen. De mensen kijken dan ook wel op van onze aanwezigheid, maar de sfeer is prima. We genieten van de mannen met tulband en zien af en toe een Berber dame. Niet echt veel, maar gelukkig zijn we die in het Noorden al meerdere malen tegengekomen. Monique maakt eindelijk haar foto van een ezelkar en dat is niet moeilijk. In deze uithoek van Tunesië is dat hét vervoermiddel. Een auto is een echte uitzondering.
We rijden weer deels door het zand, het waait hard over de weg, terug naar de camping en prijzen ons gelukkig dat we hier mogen staan. Het lijkt ons niets om in het zand te wonen, te eten en te slapen en genieten van een heerlijke lunch … zonder zand!! De camper zetten we nog even niet op onze stek, want vanavond willen we de woestijn nog even van een duin aan de rand van de stad bekijken. Ondertussen zwaaien we de georganiseerde groep Duitsers met campers uit en die stonden waarschijnlijk op dezelfde plek als De-StefanoS. Rik mompelt “ook een camper, ook een camper”. Hij breidt zijn zinnetjes al tot 3 woorden uit.
Nu we op weg zijn maken we gebruik van alle info en is het leuk om te realiseren dat we in Kairouan, Tozeur en nu Douz niet de eerste Nederlanders zijn dit jaar. Dat zou je bijna wel gaan denken, want het Nederland gehalte tot op heden is erg laag zoals jullie hebben kunnen lezen. Ook zien we iedere keer een sticker van de reisorganisatie waar ze mee op pad zijn gegaan, Kangaroo, en herkenning op een reis is altijd leuk. Nog dank mensen.
Op de eerste De-StefanoS camping in Tozeur blijkt het goed vertoeven. We lassen een vakantie in en dat is niet zo moeilijk op deze prachtige camping. De jongens hebben hun draai ook helemaal gevonden en vooral Bart kan heerlijk bijtanken en genieten van de rust. We hebben hem kennis laten maken met de MP3 speler en dat is een schot in de roos. Omdat de oordopjes nét in zijn oor passen zit hij uren lang bijna muisstil te luisteren naar alle muziek én naar alle verhaaltjes die zijn ingesproken door de diverse mensen. Machtig om luidkeels te horen: hé daar is Franca of Tante Loes of Corrie de buurvrouw die op ons huis zal passen. Is een hele goede tip geweest van medereizigers (Pio en Henrike).
Toch zijn we nog een beetje ondernemend geweest en hebben we de medina bekeken. Tozeur is het bekijken waard vanwege zijn bouwstijl. Alleen hier maakt men met de bouwstenen geometrische figuren tijdens de bouw van huizen en dat maakt de stad speciaal. Ook de moskeeën en overheidsgebouwen zijn in dezelfde stijl en de stad (33.000 inw.) maakt een gezellige indruk op ons en dat komt ook mede door de aanwezigheid van Publinet. Monique kan onze site weer aanvullen en alle E-mails lezen. Helaas wel een tweede persoon die overleden is tijdens onze reis, de ‘oude’ buurjongen van Monique. Ook lukt het niet om de foto’s op de site te krijgen, we zijn de software vergeten mee te nemen. Misschien kan Oma ons hierbij helpen, instructies volgen separaat.
We maken zelfs een wandeling in de omgeving en komen erachter dat er een heel nieuwe hotelketen in aanbouw is en zien hier de georganiseerde toerist rondlopen. De paardenkarretjes doen goede zaken, maar laat ons maar even de benen strekken. Bart is ook in een wandelbui en zo lopen we naar Belvedere Rock. Dit is een stuk steen/rots in de woestijn aan de rand van Tozeur en we hebben een mooi uitzicht over de stad. Helaas niet over het zoudmeer, want het zicht wordt ontnomen door een bouwput. Men is hier bezig een GOLFBAAN aan te leggen. Zou absoluut verboden moeten worden, getverrr.
Natuurlijk ook nog dé bezienswaardigheid van Tozeur bekeken en dat is de palmtuin. Ook hebben we de plaatselijke economie eens flink geholpen en zijn met/voor de jongens met een paardenkar geweest. Ze genieten er met volle teugen van, maar voor Rik is een uur al té lang. Bart kan er geen genoeg van krijgen en zuigt alle informatie zorgvuldig op. We zien dat er rond de palmen allemaal andere dingen groeien: granaatappels, sinasappels, pepers, bananen etc. Ook zijn we er zelf nog een stuk doorgelopen en dat was een feest voor de mannen. Bart riep: Rik is mijn grootste vriend, maar aan het eind van de rit zei hij: mama, ik ben té moe, ik kan mijn eigen gewicht niet meer dragen. Gelukkig kunnen we nog een paar chocoladekoekjes kopen en wat aardbeiendrank en dat laadt de motor weer op. We moeten er wel rekening mee houden dat het iedere keer rond de 30 graden is en de jongens genoeg drinken. Tot op heden geen probleem. Proberen we zo te houden.
We zien op de camping dat er een nieuwe groep is gearriveerd en het zijn 8 Duitse zandhazen op de motor. Natuurlijk is de leider geblondeerd en hangt de stoere jongen uit op zijn dikke BMW. Toch is hij heel aardig en maakt een babbeltje met Rik die gebiologeerd staat te kijken naar de motoren en elke keer roept: motor. Zo dat woord zit er nu echt goed in. Onze opvoeding is geslaagd. Ook ziet Rik nog een truc om een band te wisselen, de zijstandaard gebruiken als bandenlichter.
We kunnen maar moeilijk afscheid nemen van de camping en Monique heeft haar maatjes gevonden in 2 Zwitsers. Ze reizen 6 weken door Tunesië in een T3 met 4x4 en het klikt. We maken af en toe een praatje wisselen tips uit en Monique gaat met ze naar het museum en het centrum. Zo komt ze weer helemaal in het reisritme en we spreken af elkaar weer in Zwitserland te ontmoeten. Wie weet.
We verlaten op 11 oktober de De-StefanoS camping, wie weet stonden we op dezelfde plaats onder de palmboom, en zetten koers naar Douz. De spinnenwebben zijn na 2 kilometer van de bus af gewaaid en we genieten van het uitzicht. We rijden dwars door een zoutmeer en hier woont echt niemand. Zodra we echter aan de rand zijn komen we weer door vele dorpjes en dat verbaast ons steeds. Hadden we op voorhand niet gedacht. Ook altijd weer een schooltje met keurig geklede kinderen en de verkeersdrempels waar je echt voor moet stoppen.
In Douz vinden we de camping niet een, twee, drie want er is markt. Uiteindelijk zien we de overlandtrucks door de palmbomen en weten dat we dicht bij zijn. Het is een vrij grote camping, maar hij bevalt ons prima. We rijden de bus in een klein gaatje onder een olijvenboom in de schaduw en de horen Nederlands!!! Naast ons staat een Toyota Landcruiser met Zwitserse plaat, maar ‘hij’ is Nederlander. Ze hebben 2 kinderen en daar zijn Rik/Bart gelijk maatjes mee. Ze hebben namelijk een hele grote box met speelgoed. Monique raakt gelijk aan de babbel en het blijken echte zandhazen te zijn en komen net uit de woestijn. Ook horen we dat de Zwitsers nu herfstvakantie hebben en dat verklaart de vele kinderen die we hier zien en alle Zwitserse voertuigen. We zien zelfs een gezin met 3 kinderen in een Mitsubitsi L 300.
Douz is weer een paradijs in de woestijn en we vallen met onze neus in De-StefanoS boter: de beestenmarkt. Overdag is dit woestijndorp geheel leeg, zeker nu tijdens de Ramadan, maar nu het markt is zijn er overal mensen. Markten kunnen ons altijd boeien en we snuiven het stof op in onze longen. Op de beestenmarkt zien we ALLEEN maar mannen en dat is best vreemd. Gelukkig zien we op de gewone markt wel weer wat vouwen en doen daar onze inkopen: aardappelen, fruit, wat groenten en vlees. ’S Avonds is Douz nog vreemder, want dan zijn alleen alle koffiehuizen zo’n beetje open en zie je geen vrouw op straat (toeristen daar gelaten natuurlijk). Wonderlijke wereld.
Tijd om echt de woestijn in te gaan en we maken vier weken na het vertrek uit Pijnacker een tocht van 100 kilometer door het zand. Wij rijden nog wel op asfalt, maar overal om ons heen is zand, zand, zand. Rik zingt al zachtjes het lied van Dirk en Peter over zand mee. Ik klim onderweg op een duin en maak wat plaatjes. Eerst met de camera van Monique, dan de digitale en als laatste mijn eigen exemplaar. Ik lijk wel een Japanner, we kunnen er om lachen. En dat in 33 graden. In een oase dorp, El Faouar, bezoeken we nog een markt en daar zijn geen toeristen. De mensen kijken dan ook wel op van onze aanwezigheid, maar de sfeer is prima. We genieten van de mannen met tulband en zien af en toe een Berber dame. Niet echt veel, maar gelukkig zijn we die in het Noorden al meerdere malen tegengekomen. Monique maakt eindelijk haar foto van een ezelkar en dat is niet moeilijk. In deze uithoek van Tunesië is dat hét vervoermiddel. Een auto is een echte uitzondering.
We rijden weer deels door het zand, het waait hard over de weg, terug naar de camping en prijzen ons gelukkig dat we hier mogen staan. Het lijkt ons niets om in het zand te wonen, te eten en te slapen en genieten van een heerlijke lunch … zonder zand!! De camper zetten we nog even niet op onze stek, want vanavond willen we de woestijn nog even van een duin aan de rand van de stad bekijken. Ondertussen zwaaien we de georganiseerde groep Duitsers met campers uit en die stonden waarschijnlijk op dezelfde plek als De-StefanoS. Rik mompelt “ook een camper, ook een camper”. Hij breidt zijn zinnetjes al tot 3 woorden uit.
# posted by Hans, Monique, Bart en Rik @ 4:30 pm 
Comments:
<< Home
Zoals wij lezen gaat alles naar wens dat doet ons goed en jullie waarschijnlijk ook. Ook zijn we blij dat Hans niet meer van die rare dromen heeft. Groentes uit Brielle. p.s. en snuif niet te veel zand op.
# posted by 
: 12:05 am
: 12:05 am
Ik vind het zooooo leuk om mee te lezen met jullie ervaringen. Jullie schrijven gezellig, als ik mijn ogen dicht doe lijkt het bijna of ik er bij ben!!! Fijn dat alles goed gaat, enne.... dat surfen gebeurt thuis hoor, nu onbeperkt internetten via Casema, dus alle tijd om jullie leuke verhalen te volgen.
Groetjes, (ook van alle Girafjes) en een kus voor de jongens, Marijke
Groetjes, (ook van alle Girafjes) en een kus voor de jongens, Marijke
# posted by : 10:19 am
: 10:19 am
Hoi luitjes.
Zeer zeker de waarheid: het is
altijd plezierig om met andere
travellers een babbel te maken.
One more friend, one more road...
We blijven jullie verhalen volgen.
Groetjes van Bea en JP.
Zeer zeker de waarheid: het is
altijd plezierig om met andere
travellers een babbel te maken.
One more friend, one more road...
We blijven jullie verhalen volgen.
Groetjes van Bea en JP.
# posted by : 2:54 pm
: 2:54 pm
Hoi, hoi,
We zijn erg benieuwd, tikken jullie deze prachtige uitgebreide verslagen ter plekke in een internetcafe, of hebben jullie een laptop waar alles op wordt gedaan? Gewoon nieuwsgierigheid van onze kant...
Nu maar wachten op jullie Ervaringen in het volgende verslag.
Dikke kus uit een heerlijk herfstig Nijverdal,
Jan & Ada
We zijn erg benieuwd, tikken jullie deze prachtige uitgebreide verslagen ter plekke in een internetcafe, of hebben jullie een laptop waar alles op wordt gedaan? Gewoon nieuwsgierigheid van onze kant...
Nu maar wachten op jullie Ervaringen in het volgende verslag.
Dikke kus uit een heerlijk herfstig Nijverdal,
Jan & Ada
# posted by : 10:05 am
: 10:05 am
na een vermoeiende maar leuke dag in Walibi World even jullie verslag bij lezen. Geweldig alles zo te kunnen volgen. Monique, ik ben blij te lezen dat je weer helemaal in je reisvel zit, ik ging me zorgen maken. Wat een belevenissen voor die mannetjes van jullie, daar is de achtbaanervaring van Lieke vandaag niks bij!!!We blijven jullie op de voet volgen. Kusjes van alle Poeltjes, met wie het goed gaat!!!
# posted by : 9:19 pm
: 9:19 pm
Hoi Jan en Ada, nee we typen alle verhalen op de laptop en kopieren dan vanaf een floppy naar de site. Gaat normaal prima, hier in Djerba ,misschien niet
Lieve familie,
Het was weer een ware reis op zich om jullie verhaal te lezen!!! Je waant je vanzelf in dezelfde sferen.
Dikke knuf oet Hoksebarge en Sint is bijna onderweg......
xxxxxxxxxxxx Bart,Tosca,Franca
Post a Comment
Het was weer een ware reis op zich om jullie verhaal te lezen!!! Je waant je vanzelf in dezelfde sferen.
Dikke knuf oet Hoksebarge en Sint is bijna onderweg......
xxxxxxxxxxxx Bart,Tosca,Franca
# posted by : 12:42 pm
: 12:42 pm << Home
