20.10.05
Eten
We zeggen altijd dat de gezondheid het belangrijkste is en om gezond te blijven moet een mens eten. Op reis is dat net zo het geval als thuis en bij deze een kleine kijk in de keuken van Tunesië.
Tot op heden lukt het ons prima om de jongens te vriend te houden. Dat lukt niet met de Tunesische keuken, want die is wat te gekruid en couscous vonden ze thuis ook al niet super. We houden het dus maar dicht bij huis en het avondeten is altijd iets met rijst, pasta of aardappels. Onze voorraden slaan we in op de markt en dat is nou net de plaats waar we graag zijn (zie ons eerste boek ‘Maya’s, Macho’s en Markten’, hi, hi).
Wat is er zoal te koop op de markt. Fruit is in de grotere plaatsen prima van kwaliteit en alleen te koop op de markt of groente/fruitwinkeltjes. In een supermarkt, en daar hebben ze er hier niet veel van, is dit niet te koop. De soorten die we hebben gezien: appel (wel klein), peer (altijd sappig en Bart vraagt: mag ik een sappig peertje eten), banaan (import is groot en eigen teelt klein), granaatappel (zijn de kinderen niet dol op), meloen. Mandarijnen hebben ze hier niet van gehoord en sinaasappels hangen nog aan de boom. Ja, dat kennen wij in Nederland niet meer, geen seizoen. Bij ons in de supermarkt is het gehele jaar door een sinaasappel te koop (wel tegen een prijs). Groenten: pompoen, bloemkool, peen (dat kan je echt overal in de wereld kopen), sperziebonen (moet je wel goed zoeken), aardappel (eten ze hier als groenten!), soort spinazie, courgette (soms alleen hele kleintjes), aubergine (ook dun bezaaid) en bloemkool (soms) en dan hebben we het zo’n beetje wel gehad. Natuurlijk kan je ook groenten in blik kopen, in die spaarzame supermarkt, maar van de prijs krijg je pijn in je portemonnee: 2 dinar oftewel meer dan een Euro. Dat weegt letterlijk en figuurlijk niet op tegen verse groenten. Voor een kilo peen betaal je niet meer dan 0,4 dinar.
Pasta is heel makkelijk te verkrijgen, invloed van Italië, en als dat op het menu staat krijgen de jongens er ook saus bij. Dat is altijd het toverwoord en als er ketchup op de pasta zit wordt het bord vaak leeggegeten. Rijst hebben we soms op de markt gezien, maar we hebben nog genoeg voorraad vanuit thuis. Aardappelen zijn hier prima te pruimen en de jongens hebben er net als thuis geen probleem mee.
Bij het eten hebben we soms een blikje tonijn (ook wereldvoer), soms kip vers van de slager, gehakt of een hamburger uit het vriesvak. Met de hamburger kan je mooi een broodje maken en daar zit …. juist .. saus op. We hebben ook de Tunesische verse worst geproefd, maar daar krijgen de jongens blaren in hun mond van. Oef, die is pittig. Zelfs Monique kan het net aan.
Als toetje staat er altijd yoghurt op het programma en dat is goed voor de darmflora. Een maatje ‘Danoontje’ is echt overal te koop en voor een bekertje betaal je 0,25 Dinar. Niet echt goedkoop voor de plaatselijke bevolking! Maar dat valt ons toch op dat alles hier soms op NL niveau ligt. Uitzondering is natuurlijk het brood, want dat wordt flink gesubsidieerd door de overheid. De Fransen hebben hun sporen achtergelaten met de baguette en je kan soms bolletjes kopen, tijdens de Ramadan platte broden en ook nog smakelijke ronde broden. Vaak allemaal vers tot de drempel van de winkel en een baguette van een dag oud is een flinke kakenkraker. Brood is natuurlijk wit en alleen in Tunis iets wat op bruin leek kunnen kopen. Op brood hebben we altijd boter (leve de koelkast), jam (hier in blik te koop), pindakaas (Rik’s favoriet en nog uit NL), chocoladepasta (ook lokaal te koop), smeerkaas (NL), gewone kaas (ja echte Edam en Gouda) en soms worst (de niet pikante versie). Brood in de ochtend en middag en we hebben een keer een soort cornflakes kunnen kopen. Nee, geef dan maar een Tunesische bolletje met friet tussen de middag. Wel met pittige saus.
Tussendoor snoepen we wat spulletjes uit NL (Bob de Bouwer, nog dank Tante Loes), maar nadat Bart te horen heeft gekregen dat snoep zijn glazuur aantast is de consumptie drastisch afgenomen. Bij alles vraag hij nu of er suikers in zitten, soms jokken we een beetje. Met mate mag veel van ons, goh wat zijn we soepel. Maar tijdens de Ramadan zijn er ook prima snacks te kopen. Wij eten die overdag en de lokale bevolking natuurlijk pas nadat de zon is ondergegaan. We hoorden zelfs dat kleine kinderen ook strikt de regels moeten naleven: geen eten én drinken overdag. Oeps, dat kan toch niet gezond zijn.
We zijn tot op heden een keer uit eten geweest en de ander keren pruttelen we wat af op de MSR brander. Die heb ik wel moeten ombouwen met een dieseljet, want de benzine hier is niet zuiver. De MSR zat iedere keer dicht en het is vervelend om hem iedere dag te moeten schoonmaken. Twee keer op spiritus gekookt, maar dat gaat vrij langzaam en in de bus wil je vaak helemaal niet zijn (temperatuur!!).
Het eten gaat ons dus zeer goed af en alleen vandaag (18-10) is Monque niet lekker geworden. Waarschijnlijk een combinatie van inspanning, warmte, té weinig drinken en de houdbare melk valt haar ’s middags te zwaar op de maag. Die gaat van het programma af. Water drinken we uit de kraan nadat we hebben gefilterd en thee is altijd een topper. Zeker met de korreltjes uit Turkije die we van de buren hebben gehad en de kruidenthee van Zonnatura smaakt hier minstens net zo lekker als thuis. De Tunesische thee is gewoon zwarte thee (met suiker).
Oh ja, we moeten ook nog bekennen dat we een keer cola hebben gedronken in Matamata in de Star Wars bar, een keer koffie (Monique), Fanta (Hans) en aardbeien shake (jongens) in Monastir hebben genuttigd.
Genoeg over eten en drinken. We gaan die avond nog even op de duin achter Douz kijken, maar de wind is té hard voor een mooi uitzicht. De toeristenindustrie gaat gewoon door en de mensen worden gezandstraald op hun kamelentocht. We kijken ook nog even naar stoere mannen op dikke BMW motoren die zich ingraven op de zanderige toppen van de duinen. Maar het is bijna 5 uur, tijd om het eten klaar te gaan maken.
De tocht naar Matamata is deels door de woestijn en er waait weer een dunne laag zand over de weg. Het weer is perfect en de weg is van idem kwaliteit. In het noorden hebben we een keer pech gehad, want we zijn zeer te spreken over het wegdek. Niet over de landkaarten die we hebben, want die zijn zeker niet 100% accuraat. Ach, beter dan niets. We arriveren nog voor de lunch in Matmata en rijden gelijk naar het hotel Sidi Driss. De motorrijders die we in Douz hebben ontmoet hadden in dit hotel geslapen en waren er over te spreken. Natuurlijk slapen we veel liever in onze bus, maar dit hotel is speciaal: je slaapt onder de grond. In Matmata is de bevolking vanwege de hitte ondergronds gegaan en dat vinden we altijd leuk om te zien. Zeer herkenbaar van Australië en Spanje. Om de jongens te verrassen willen we een nacht doorbrengen in een ondergrondse hotelkamer en ik check bij de receptie. Daar is men zeer ongeïnteresseerd en bijna besluiten we ergens anders naartoe te gaan. Maar als de kinderen gratis mogen besluiten we toch te blijven. We pakken de spullen uit de bus en lopen door de tunnels naar de kamers. We komen op een binnenplaats uit en zien dat er 10 kamers zijn. Sommige kamers ruiken er muf en gelukkig vinden we iets naar onze wens: kamer 20. De jongens hebben het helemaal naar hun zin en gaan lekker los. Ik loop nog wat door de tunnels en zie iets van de poppenkast. Busladingen met toeristen rijden af en aan en iedereen wordt rap door de tunnels hen gejast. Waarom: in 1976 is hier de speelfilm Star Wars opgenomen. Gelukkig komen de toeristen niet bij onze kamers en genieten wij van de omgeving en elkaar. ’s Avonds gewoon in de bus gegeten en de kinderen vielen weer braaf in slaap, zonder een kik. Dat was heel wat anders in het begin in Sidi Bou Said.
Monique en ik genieten nog van een prachtige sterrenhemel en de maan die bijna vol is. Ook drinken we nog een cola in de Star Wars bar en zien dat er maar 2 andere kamers zijn bezet. Ja, ze moeten het hier hebben van de busladingen en kijken niet echt om naar de hotelgasten.
Het slapen in een nieuwe omgeving kent soms haar gewenning. Ik slaap niet in een ruk door, want er zitten aardig wat torren in de muren. Soms komen er een paar uitzetten en dat is op zich niet zo erg, wel als er 2 verstrikt raken in een plasticzak die heerlijk ritselt onder hun 6 poten. Ach, euvel is zo weer opgelost en de anderen draaien zich nog een keer om.
Rik is weer als eerste wakker en de klok informeert me weer keurig: half zeven. De andere worden ook gelijk wakker en we ruimen in slakkentempo al onze rommel op. Gisteren hadden ze gezegd dat vanaf 7 uur het ontbijt werd geserveerd en we willen vandaag een aardige tocht maken. Nou vergeet die 7 uur maar, we zijn pas tegen half negen aan de beurt. Ik schiet een paar maal uit mijn slof en de kinderen huilen dat ze willen eten, maar het kan de koks niet echt boeien. Uiteindelijk weet ik toch de juiste persoon te vinden en worden Bart/Rik weer wat rustiger. Logisch, normaal zitten we rond 7 uur te eten, dus dik een uur later is moeilijk voor de mannen. Het ontbijt is in Tunesië in een hotel vaak inclusief de kamerhuur en we ‘genieten’ van stokbrood met boter/jam en een kopje thee. Dat doen we zelf beter, maar we zullen het ‘gegeven’ paard niet in de bek kijken.
Het landschap rond Matmata is schilderachtig mooi en we genieten van de bergen en haarspeldbochten. Nooit geweten dat Tunesië zo’n mooi motorrij land is. We bezoeken nog een klein dorpje, Haddej, en daar bekijken we nog wat grotwoningen. Een jongen uit het dorp is onze gids en zo zien we de trouwgrot en een waar een dromedaris olijf olie maakte. Bart geniet niet van de rondleiding en weigert een stap te verzetten. We hebben daar even genoeg van en laten hem even in zijn sop gaar koken. Doen we bij hoge uitzondering, want meneer wordt graag op zijn wenken bediend en vergeet wel eens gemaakte afspraken. Klinkt wel bekend hé Marijke (en andere Woezelaars)??!!
Eenmaal in de bus kijken we goed om ons heen, want we hebben gelezen dat een scene uit Life of Brain hier is opgenomen. Die geweldige van de steniging/kruisiging en de verkoop van puntige stenen. Kan je die nog herinneren Jos?
Maar we moeten nog wat kilometers maken en rijden richting Tataouine. Niet rechtstreeks, want ik heb nog een tourtje in gedachte. Monique is er ook voor te porren en zo rijden we naar onze eerste Ksar toe. Dit zijn stenen gebouwen die zijn neergezet door de Berbers om de granen en olie op te slaan. In het plaatsje Jouamee zien we de eerste en zijn onder de indruk. Het geheel ligt mooi hoog op een rots en het lijkt net een bijenkorf.
Laat in de middag komen we in Tataouine aan en zien dat de temperatuur niet echt is gedaald: 33 graden. De jongens hebben er geen enkele last van achterin de bus en we verbazen ons daar over. Goed, ze hebben vaak niet de zon in het gezicht (gordijnen), maar we prijzen ons gelukkig. In Tataouine staan we weer bij een hotel in de tuin en daar ruikt het heerlijk naar bloemen. Een prima plek en ik weet de prijs van 30 naar 15 Dinar te krijgen. Rond Tataouine bekijken we nog meer Ksar en komen bijna geen toerist tegen. Behalven Ksour (meerdere Ksars) zijn er ook mooie bergtopdorpjes te bewonderen en we bezoeken Chenini en Douiret. Vooral Chenini is een plaatje en de bus zal dit bezoek niet vlug vergeten. Ze moet de laatste 600 meter over een geitenpad, maar komt daar glansrijk uit.
Omdat het toch wel erg warm is in het Zuiden en we alles hebben gezien wat op onze lijst staat, besluiten we te verkassen naar het eiland Jerba. Dit is een toeristisch oord aan zee en we denken de jongens daar een plezier mee te doen. We komen daar een beetje oververhit aan, rond de 35 graden, maar vinden een beetje verkoeling aan de zee. We zien op de parkeerplaats van de camping weer een bekende auto staan en ja hoor de 2 mannen uit Nederland scoren weer. De 3de keer dat we elkaar zien. Natuurlijk weer even bijpraten en ik regel een stek en dat lukt voor 7,50 Dinar … met electriciteit. Wij klagen niet en staan onder de palmboom op 60 meter van de zee met de bus. Niet slecht.
Het koelt niet echt af en Monique wordt het wat te veel. Ze gooit er alles uit en die nacht volg ik. De jongens zijn van beton en geven geen krimp. Geweldig. We nemen ons voor niet veel te doen hier op Jerba en dat gaat ons goed af. Monique is weer redelijk vlug op de been en ik blijf rondlopen met gassen in mijn darmen. Toch genieten we van de zee en Bart wekt de indruk dat hij toch wat zeebloed heeft meegekregen van mijn moeder. Rik is ook niet te stoppen en we genieten van elkaar.
Nu aftellen tot 21 oktober en de grensovergang met Libië. We houden jullie op de hoogte, al kan er nu wat tijd overheen gaan. Een smakelijke groet.
Losse flodders:
- Monique en Bart willen naar Kenia dieren kijken
- De jongens plakken er op los in de bus op de ruiten. Rik weet bijna alle namen van de dingen op de boerderij
- Bart wordt liever gebeten door de muggen dan dat hij anti-spray krijgt
- Hier in Jerba (Aghir) hebben we geen last van de moskee
- Vrouwen lopen hier in kledendracht
- Horen we via wereldontvanger dat 19-10 een natte dag in NL was met 14 graden (hi, hi, maar vast zonder muggen en vliegen!)
- Verbruikt de bus bijna geen olie
- Is een bandje van Sesamstraat dé favoriet van Bart, die hebben we dus al tig keer gehoord
- Leest Bart nog steeds de Donald Duck aan flarden en zijn de boeken van Ada ook een schot in de roos, Rik stort zich op Bob de Bouwer
- Wordt Monique het gefilterde water zat
- Kunnen we de uitspraken van Bart niet meer bijhouden. Toch een: ‘ach, zo is het leven’
Tot op heden lukt het ons prima om de jongens te vriend te houden. Dat lukt niet met de Tunesische keuken, want die is wat te gekruid en couscous vonden ze thuis ook al niet super. We houden het dus maar dicht bij huis en het avondeten is altijd iets met rijst, pasta of aardappels. Onze voorraden slaan we in op de markt en dat is nou net de plaats waar we graag zijn (zie ons eerste boek ‘Maya’s, Macho’s en Markten’, hi, hi).
Wat is er zoal te koop op de markt. Fruit is in de grotere plaatsen prima van kwaliteit en alleen te koop op de markt of groente/fruitwinkeltjes. In een supermarkt, en daar hebben ze er hier niet veel van, is dit niet te koop. De soorten die we hebben gezien: appel (wel klein), peer (altijd sappig en Bart vraagt: mag ik een sappig peertje eten), banaan (import is groot en eigen teelt klein), granaatappel (zijn de kinderen niet dol op), meloen. Mandarijnen hebben ze hier niet van gehoord en sinaasappels hangen nog aan de boom. Ja, dat kennen wij in Nederland niet meer, geen seizoen. Bij ons in de supermarkt is het gehele jaar door een sinaasappel te koop (wel tegen een prijs). Groenten: pompoen, bloemkool, peen (dat kan je echt overal in de wereld kopen), sperziebonen (moet je wel goed zoeken), aardappel (eten ze hier als groenten!), soort spinazie, courgette (soms alleen hele kleintjes), aubergine (ook dun bezaaid) en bloemkool (soms) en dan hebben we het zo’n beetje wel gehad. Natuurlijk kan je ook groenten in blik kopen, in die spaarzame supermarkt, maar van de prijs krijg je pijn in je portemonnee: 2 dinar oftewel meer dan een Euro. Dat weegt letterlijk en figuurlijk niet op tegen verse groenten. Voor een kilo peen betaal je niet meer dan 0,4 dinar.
Pasta is heel makkelijk te verkrijgen, invloed van Italië, en als dat op het menu staat krijgen de jongens er ook saus bij. Dat is altijd het toverwoord en als er ketchup op de pasta zit wordt het bord vaak leeggegeten. Rijst hebben we soms op de markt gezien, maar we hebben nog genoeg voorraad vanuit thuis. Aardappelen zijn hier prima te pruimen en de jongens hebben er net als thuis geen probleem mee.
Bij het eten hebben we soms een blikje tonijn (ook wereldvoer), soms kip vers van de slager, gehakt of een hamburger uit het vriesvak. Met de hamburger kan je mooi een broodje maken en daar zit …. juist .. saus op. We hebben ook de Tunesische verse worst geproefd, maar daar krijgen de jongens blaren in hun mond van. Oef, die is pittig. Zelfs Monique kan het net aan.
Als toetje staat er altijd yoghurt op het programma en dat is goed voor de darmflora. Een maatje ‘Danoontje’ is echt overal te koop en voor een bekertje betaal je 0,25 Dinar. Niet echt goedkoop voor de plaatselijke bevolking! Maar dat valt ons toch op dat alles hier soms op NL niveau ligt. Uitzondering is natuurlijk het brood, want dat wordt flink gesubsidieerd door de overheid. De Fransen hebben hun sporen achtergelaten met de baguette en je kan soms bolletjes kopen, tijdens de Ramadan platte broden en ook nog smakelijke ronde broden. Vaak allemaal vers tot de drempel van de winkel en een baguette van een dag oud is een flinke kakenkraker. Brood is natuurlijk wit en alleen in Tunis iets wat op bruin leek kunnen kopen. Op brood hebben we altijd boter (leve de koelkast), jam (hier in blik te koop), pindakaas (Rik’s favoriet en nog uit NL), chocoladepasta (ook lokaal te koop), smeerkaas (NL), gewone kaas (ja echte Edam en Gouda) en soms worst (de niet pikante versie). Brood in de ochtend en middag en we hebben een keer een soort cornflakes kunnen kopen. Nee, geef dan maar een Tunesische bolletje met friet tussen de middag. Wel met pittige saus.
Tussendoor snoepen we wat spulletjes uit NL (Bob de Bouwer, nog dank Tante Loes), maar nadat Bart te horen heeft gekregen dat snoep zijn glazuur aantast is de consumptie drastisch afgenomen. Bij alles vraag hij nu of er suikers in zitten, soms jokken we een beetje. Met mate mag veel van ons, goh wat zijn we soepel. Maar tijdens de Ramadan zijn er ook prima snacks te kopen. Wij eten die overdag en de lokale bevolking natuurlijk pas nadat de zon is ondergegaan. We hoorden zelfs dat kleine kinderen ook strikt de regels moeten naleven: geen eten én drinken overdag. Oeps, dat kan toch niet gezond zijn.
We zijn tot op heden een keer uit eten geweest en de ander keren pruttelen we wat af op de MSR brander. Die heb ik wel moeten ombouwen met een dieseljet, want de benzine hier is niet zuiver. De MSR zat iedere keer dicht en het is vervelend om hem iedere dag te moeten schoonmaken. Twee keer op spiritus gekookt, maar dat gaat vrij langzaam en in de bus wil je vaak helemaal niet zijn (temperatuur!!).
Het eten gaat ons dus zeer goed af en alleen vandaag (18-10) is Monque niet lekker geworden. Waarschijnlijk een combinatie van inspanning, warmte, té weinig drinken en de houdbare melk valt haar ’s middags te zwaar op de maag. Die gaat van het programma af. Water drinken we uit de kraan nadat we hebben gefilterd en thee is altijd een topper. Zeker met de korreltjes uit Turkije die we van de buren hebben gehad en de kruidenthee van Zonnatura smaakt hier minstens net zo lekker als thuis. De Tunesische thee is gewoon zwarte thee (met suiker).
Oh ja, we moeten ook nog bekennen dat we een keer cola hebben gedronken in Matamata in de Star Wars bar, een keer koffie (Monique), Fanta (Hans) en aardbeien shake (jongens) in Monastir hebben genuttigd.
Genoeg over eten en drinken. We gaan die avond nog even op de duin achter Douz kijken, maar de wind is té hard voor een mooi uitzicht. De toeristenindustrie gaat gewoon door en de mensen worden gezandstraald op hun kamelentocht. We kijken ook nog even naar stoere mannen op dikke BMW motoren die zich ingraven op de zanderige toppen van de duinen. Maar het is bijna 5 uur, tijd om het eten klaar te gaan maken.
De tocht naar Matamata is deels door de woestijn en er waait weer een dunne laag zand over de weg. Het weer is perfect en de weg is van idem kwaliteit. In het noorden hebben we een keer pech gehad, want we zijn zeer te spreken over het wegdek. Niet over de landkaarten die we hebben, want die zijn zeker niet 100% accuraat. Ach, beter dan niets. We arriveren nog voor de lunch in Matmata en rijden gelijk naar het hotel Sidi Driss. De motorrijders die we in Douz hebben ontmoet hadden in dit hotel geslapen en waren er over te spreken. Natuurlijk slapen we veel liever in onze bus, maar dit hotel is speciaal: je slaapt onder de grond. In Matmata is de bevolking vanwege de hitte ondergronds gegaan en dat vinden we altijd leuk om te zien. Zeer herkenbaar van Australië en Spanje. Om de jongens te verrassen willen we een nacht doorbrengen in een ondergrondse hotelkamer en ik check bij de receptie. Daar is men zeer ongeïnteresseerd en bijna besluiten we ergens anders naartoe te gaan. Maar als de kinderen gratis mogen besluiten we toch te blijven. We pakken de spullen uit de bus en lopen door de tunnels naar de kamers. We komen op een binnenplaats uit en zien dat er 10 kamers zijn. Sommige kamers ruiken er muf en gelukkig vinden we iets naar onze wens: kamer 20. De jongens hebben het helemaal naar hun zin en gaan lekker los. Ik loop nog wat door de tunnels en zie iets van de poppenkast. Busladingen met toeristen rijden af en aan en iedereen wordt rap door de tunnels hen gejast. Waarom: in 1976 is hier de speelfilm Star Wars opgenomen. Gelukkig komen de toeristen niet bij onze kamers en genieten wij van de omgeving en elkaar. ’s Avonds gewoon in de bus gegeten en de kinderen vielen weer braaf in slaap, zonder een kik. Dat was heel wat anders in het begin in Sidi Bou Said.
Monique en ik genieten nog van een prachtige sterrenhemel en de maan die bijna vol is. Ook drinken we nog een cola in de Star Wars bar en zien dat er maar 2 andere kamers zijn bezet. Ja, ze moeten het hier hebben van de busladingen en kijken niet echt om naar de hotelgasten.
Het slapen in een nieuwe omgeving kent soms haar gewenning. Ik slaap niet in een ruk door, want er zitten aardig wat torren in de muren. Soms komen er een paar uitzetten en dat is op zich niet zo erg, wel als er 2 verstrikt raken in een plasticzak die heerlijk ritselt onder hun 6 poten. Ach, euvel is zo weer opgelost en de anderen draaien zich nog een keer om.
Rik is weer als eerste wakker en de klok informeert me weer keurig: half zeven. De andere worden ook gelijk wakker en we ruimen in slakkentempo al onze rommel op. Gisteren hadden ze gezegd dat vanaf 7 uur het ontbijt werd geserveerd en we willen vandaag een aardige tocht maken. Nou vergeet die 7 uur maar, we zijn pas tegen half negen aan de beurt. Ik schiet een paar maal uit mijn slof en de kinderen huilen dat ze willen eten, maar het kan de koks niet echt boeien. Uiteindelijk weet ik toch de juiste persoon te vinden en worden Bart/Rik weer wat rustiger. Logisch, normaal zitten we rond 7 uur te eten, dus dik een uur later is moeilijk voor de mannen. Het ontbijt is in Tunesië in een hotel vaak inclusief de kamerhuur en we ‘genieten’ van stokbrood met boter/jam en een kopje thee. Dat doen we zelf beter, maar we zullen het ‘gegeven’ paard niet in de bek kijken.
Het landschap rond Matmata is schilderachtig mooi en we genieten van de bergen en haarspeldbochten. Nooit geweten dat Tunesië zo’n mooi motorrij land is. We bezoeken nog een klein dorpje, Haddej, en daar bekijken we nog wat grotwoningen. Een jongen uit het dorp is onze gids en zo zien we de trouwgrot en een waar een dromedaris olijf olie maakte. Bart geniet niet van de rondleiding en weigert een stap te verzetten. We hebben daar even genoeg van en laten hem even in zijn sop gaar koken. Doen we bij hoge uitzondering, want meneer wordt graag op zijn wenken bediend en vergeet wel eens gemaakte afspraken. Klinkt wel bekend hé Marijke (en andere Woezelaars)??!!
Eenmaal in de bus kijken we goed om ons heen, want we hebben gelezen dat een scene uit Life of Brain hier is opgenomen. Die geweldige van de steniging/kruisiging en de verkoop van puntige stenen. Kan je die nog herinneren Jos?
Maar we moeten nog wat kilometers maken en rijden richting Tataouine. Niet rechtstreeks, want ik heb nog een tourtje in gedachte. Monique is er ook voor te porren en zo rijden we naar onze eerste Ksar toe. Dit zijn stenen gebouwen die zijn neergezet door de Berbers om de granen en olie op te slaan. In het plaatsje Jouamee zien we de eerste en zijn onder de indruk. Het geheel ligt mooi hoog op een rots en het lijkt net een bijenkorf.
Laat in de middag komen we in Tataouine aan en zien dat de temperatuur niet echt is gedaald: 33 graden. De jongens hebben er geen enkele last van achterin de bus en we verbazen ons daar over. Goed, ze hebben vaak niet de zon in het gezicht (gordijnen), maar we prijzen ons gelukkig. In Tataouine staan we weer bij een hotel in de tuin en daar ruikt het heerlijk naar bloemen. Een prima plek en ik weet de prijs van 30 naar 15 Dinar te krijgen. Rond Tataouine bekijken we nog meer Ksar en komen bijna geen toerist tegen. Behalven Ksour (meerdere Ksars) zijn er ook mooie bergtopdorpjes te bewonderen en we bezoeken Chenini en Douiret. Vooral Chenini is een plaatje en de bus zal dit bezoek niet vlug vergeten. Ze moet de laatste 600 meter over een geitenpad, maar komt daar glansrijk uit.
Omdat het toch wel erg warm is in het Zuiden en we alles hebben gezien wat op onze lijst staat, besluiten we te verkassen naar het eiland Jerba. Dit is een toeristisch oord aan zee en we denken de jongens daar een plezier mee te doen. We komen daar een beetje oververhit aan, rond de 35 graden, maar vinden een beetje verkoeling aan de zee. We zien op de parkeerplaats van de camping weer een bekende auto staan en ja hoor de 2 mannen uit Nederland scoren weer. De 3de keer dat we elkaar zien. Natuurlijk weer even bijpraten en ik regel een stek en dat lukt voor 7,50 Dinar … met electriciteit. Wij klagen niet en staan onder de palmboom op 60 meter van de zee met de bus. Niet slecht.
Het koelt niet echt af en Monique wordt het wat te veel. Ze gooit er alles uit en die nacht volg ik. De jongens zijn van beton en geven geen krimp. Geweldig. We nemen ons voor niet veel te doen hier op Jerba en dat gaat ons goed af. Monique is weer redelijk vlug op de been en ik blijf rondlopen met gassen in mijn darmen. Toch genieten we van de zee en Bart wekt de indruk dat hij toch wat zeebloed heeft meegekregen van mijn moeder. Rik is ook niet te stoppen en we genieten van elkaar.
Nu aftellen tot 21 oktober en de grensovergang met Libië. We houden jullie op de hoogte, al kan er nu wat tijd overheen gaan. Een smakelijke groet.
Losse flodders:
- Monique en Bart willen naar Kenia dieren kijken
- De jongens plakken er op los in de bus op de ruiten. Rik weet bijna alle namen van de dingen op de boerderij
- Bart wordt liever gebeten door de muggen dan dat hij anti-spray krijgt
- Hier in Jerba (Aghir) hebben we geen last van de moskee
- Vrouwen lopen hier in kledendracht
- Horen we via wereldontvanger dat 19-10 een natte dag in NL was met 14 graden (hi, hi, maar vast zonder muggen en vliegen!)
- Verbruikt de bus bijna geen olie
- Is een bandje van Sesamstraat dé favoriet van Bart, die hebben we dus al tig keer gehoord
- Leest Bart nog steeds de Donald Duck aan flarden en zijn de boeken van Ada ook een schot in de roos, Rik stort zich op Bob de Bouwer
- Wordt Monique het gefilterde water zat
- Kunnen we de uitspraken van Bart niet meer bijhouden. Toch een: ‘ach, zo is het leven’
# posted by Hans, Monique, Bart en Rik @ 2:17 pm 
Comments:
<< Home
Hoi,hoi,volgens mij stuurde ik mijn comm naar het vorige verslag vanmdg terwijl jullie de site ah bijwerken waren,telepatie?? Nu geen honden meer maar torren en muggen?? De trouwgrot in Matmata kan ik mij ook nog heinneren.
Het was weer super om te lezen. goeie reis naar Libie,hou de buiken rustig en een knuf van Tos,Bart,Francaxxxxxx
Het was weer super om te lezen. goeie reis naar Libie,hou de buiken rustig en een knuf van Tos,Bart,Francaxxxxxx
# posted by 
: 5:17 pm
: 5:17 pm
Hallo daar in Jerba!! Ik volg jullie op de voet. Ben zelf ook nog eens in Tunesie geweest en ook een stukkie de woestijn in. Hoop dat de darmpjes weer tot rust zijn gekomen. Tja, heel herkenbaar die buien af en toe van Bart!! Toch mis ik hem hoor met al zijn slimme vragen en opmerkingen!! Geef hem maar een dikke kus!! Betty print jullie verslagen en er wordt al naar gevraagd in het Woezelhuis!! tot de volgende keer, Marijke
# posted by : 11:07 pm
: 11:07 pm
Wat is nu leuker dan in een regenachtig Nederland te lezen over 4 Nederlanders die volop van het warme weer, de omgeving en elkaar genieten?
Nu maar wachten op jullie Fantastische belevenissen in het volgende verslag.
Jan & Ada
Nu maar wachten op jullie Fantastische belevenissen in het volgende verslag.
Jan & Ada
# posted by : 12:32 pm
: 12:32 pm
hoi ,hier een berichtje uit Pijnacker,jullie huis staat er nog hoor.Het is wel erg stil naast ons.geen rik die bramen plukt en steeds lekker, lekker zegt,of bart die zegt;ik wil naar corry.Jullie verslagen zijn onwijs leuk om te lezen , en moniek wat kan jij goed in het engels schrijven.Nog veel reisplezier,groeten aan de jongens.Doot oma beatens worden we ook nog op de hoogte gehouden doei corry de buurvrouw
# posted by : 4:10 pm
: 4:10 pm
Leuk die verhalen over het eten ik krijg er honger van alleen jammer dat er niet iets staat over tomaten want die zijn namelijk ook ERG GOED voor je. Tja en verder als het maar gratis is he dan zijn die nederlanders altijd wel te porren,ik had het ook gedaan hoor tja zo zijn we nou eenmaal daar kunnen wij ook niets aan doen. Groentes uit een nu heel nat Brielle.
# posted by : 7:33 pm
: 7:33 pm
Hallo daar, in het warme Afrika.
Wat kunnen jullie toch prachtig de
verhalen vertellen. Erg plezierig
om te lezen. Sterkte met de
darmpjes en we zijn benieuwd naar
de verhalen over Libya, aangezien
wij daar in maart en april ook naar
toe gaan.
Veel groetjes maar weer, uit een
lente-achtig Wellington.
Bea en Jean-Paul.
Post a Comment
Wat kunnen jullie toch prachtig de
verhalen vertellen. Erg plezierig
om te lezen. Sterkte met de
darmpjes en we zijn benieuwd naar
de verhalen over Libya, aangezien
wij daar in maart en april ook naar
toe gaan.
Veel groetjes maar weer, uit een
lente-achtig Wellington.
Bea en Jean-Paul.
# posted by : 9:08 am
: 9:08 am << Home
