2.11.05
Formulieren
Deze reis hebben we veel formulieren zien voorbij komen. In de voorbereiding hebben we de visa geregeld voor Egypte en Syrië, maar dat was relatief eenvoudig omdat we dicht bij Den Haag wonen. Egypte duurde 2 werkdagen, Syrië 2 weken en er waren maar 2 formulieren per visum in te vullen. Veruit de meeste tijd waren we kwijt om de doorsteek voor Libië te regelen. Monique heeft veel informatie via Internet boven water gekregen, maar uiteindelijk zijn we met Sari in zee gegaan. Tenminste, dat dachten we. We waren er namelijk niet helemaal zeker van voordat we vertrokken, want onze contactpersoon had 2 dagen nadat we het geld hadden overgemaakt bevestigd dat het geld al ontvangen was. Dat kon nooit het geval zijn geweest, want het moest via een bank in Duitsland én we kregen een foutmelding van de Postbank dat we het formulier niet goed hadden ingevuld. Monique heeft gelijk naar de Postbank gebeld en die bevestigde inderdaad dat het geld niet was overgemaakt. Vreemd, we hebben het geld nog maar een keer overgemaakt en dit keer ging wel alles goed. Ik had de meeste twijfels.Zoals geschreven was de grensovergang met Tunesië ‘appeltje eitje’. In Italië moesten we voor iedereen een formuliertje invullen en kreeg ik de auto op mijn naam. Bij het invullen moest ik het kenteken en de groene kaart laten zien. Op de boot voor ons 4’n weer een formuliertje ingevuld waar we de helft van in ons paspoort kregen bevestigd en een formulier voor de auto die in mijn pasport werd gestempeld. Ook bij aankomst moest ik kenteken en groene kaart weer laten zien. Groene kaart in het Frans is ‘card gris’. Gelijk even gevraagd naar de reden en wat blijkt, vroeger was in NL de groene kaart inderdaad grijs. Zo leer je nog eens wat over je eigen land in het buitenland.
Tunesië uit was ook al geen probleem en het ging eigenlijk té gemakkelijk. Als buitenlander mochten we de lange wacht rij voorbij rijden en bij de stempelautoriteit was het zo gepiept (voor ons én de auto). Geen formulier en we kregen ook geen controle in de bus.
Grenscontrole Libië werd een heel ander verhaal! In het begin leek het nog allemaal vrij simpel. We rijden wederom de lange rijen voorbij en het valt ons op dat de Libiërs flink hebben ingeslagen in Tunesië, zal er niet zoveel te krijgen zijn in Libië? Dat hadden we van reizigers niet meegekregen. Ook is het wagenpark dat we passeren vrij bijzonder. We hebben toch al aardig wat gezien in ons reisleventje, maar dit slaat toch wel alles. Wat een rijdende wrakken!
Eenmaal bij het eerste loket, na het passeren van een giga bord met de heer Kaddaffy erop, kwam ik erachter dat de beste heer geen andere taal dan Arabisch spreekt/verstaat. Gelukkig staat er ‘iemand’ bij het loket die een beetje Frans spreekt en we mogen doorrijden. We parkeren onze auto bij een groep Italianen en we komen er stukje bij beetje achter dat onze contactpersoon van Sari er NIET is. Wat nu? Na een uur besluit ik de hoogste pief ‘in town’ eens aan te schieten en wat blijkt, hij is een persoonlijk vriend van de directeur van Sari (Suleiman Abboud). Ha dat snijdt hout en ik vraag hem vriendelijk om het mobiele telefoon nummer van Sari te bellen. Er moet iemand anders bijkomen om de getallen voor te lezen, kan de beste heer ze niet lezen omdat het niet in Arabisch staat?, en de hoge pief slooft zich voor ons uit. Dat gaat lukken …!! Mooi niet. De GSM van onze gids, de heer Kamal, geeft geen gehoor, ook niet van Sari in Tripoli en ook het gewone nummer van Sari niet. Dat geeft geen goed gevoel en de hoge pief zegt: ‘ik ken Suleiman, die ligt waarschijnlijk te slapen. Het is vrijdag én Ramadan’. ‘Kom maar om 1 of 2 uur terug, laat het al 10.30uur zijn. Gelukkig doen de jongens het extreem goed en is de sfeer binnen ons team prima.
We hebben toch niet zo’n zin in uren te wachten en ik schiet de gids aan van de Italianen. Die is ook al erg behulpzaam en ook hij krijgt geen gehoor op alle nummers die we uit onze hoge hoed toveren. Dan wacht ons niets anders dan wachten en we vullen de tijd met een babbel met de Italianen die al voor de 7de keer in Libië zijn.
En plots duikt er een man uit het niets op en loopt op ons af, wat blijkt … onze man van Sari. Jippie. Hij mompelt wat in het Engels dat het wat later is geworden doordat het vrijdag is en Ramadan, maar dat hadden ze van tevoren toch ook wel kunnen melden. Nu hadden ze ons op voorhand meegegeven: vrijdag 21 oktober om 9.00 uur precies. Nu moeten we eerlijk bekennen dat we er niet precies om 9 uur waren, want we waren het uur tijdsverschil vergeten! Dat noemt zich ervaren reizigers, hi, hi.
Gelijk neemt onze man actie en er worden veel handen geschud en onze man van Sari heeft heel veel formulieren bij zich. Wat blijkt na een kwartier, ze zijn niet allemaal goed ingevuld. Op een formulier staat dat we uit Duitsland komen en onze paspoorten vertellen een ander verhaal. De hoogste pief wordt erbij gehaald en zegt dat het formulier moet worden gecorrigeerd. Onze man van Sari neemt gelijk contact op met homebase en in Tripoli ligt iedereen nog op een Ramadanoor te slapen. Na een dik uur is er eindelijk contact en krijgen we te horen dat het formulier niet kan worden aangepast. Vrijdag is hier gelijk aan zondag bij ons en dan is er ook geen enkele overheidsdienst open.
Mij wordt het allemaal te veel en ik gooi de kinderen in de strijd. Ik bel de man in Tripoli op en zeg dat hij die hoge pief moet bewerken en met Rik op de schouder, geef ik het toestel aan de hoge pief. Ik heb hem hoog in het vaandel staan, want hij had zelfs de tussenpersoon van Sari opdracht gegeven een gratis lunch voor ons te regelen én hij was erg aardig voor de kinderen.
Natuurlijk gaat heer pief niet zomaar overstag (gezichtsverlies), maar gedurende het gesprek krijg ik de indruk dat het gaat lukken. Ook het gezicht van heer tussenpersoon gaat op groen en na nog enkele krachtige uitspraken van pief is het appeltje, bijna, geschild. Heer pief moet namelijk nog handmatig enkele formulieren aanpassen en er komen nog een heleboel mensen in de tussentijd langs die uitgebreid worden gegroet (zoenen) en nog een babbeltje toe krijgen. We hebben echter alle tijd al is het bijna al 3 uur.
Oef, stap een is genomen en ik heb een stempel in mijn paspoort. Die is waarschijnlijk voor het hele gezin, want Monique heeft niets. Nu mogen we weer een eindje doorrijden en gaan nu op jacht naar geld en een kenteken. Geld regelt Monique zonder probleem (én zonder paspoort, want die is met de heer mee voor kentekenplaat) en de kentekenplaat is ook zo geregeld. We tapen de platen voor en achter vast en zijn trots als een pauw. Heer tussenpersoon vraagt bij het afscheid of we even de rekening willen betalen en ik kijk verbaasd. Dat hebben we al gedaan en laat hem een E-mail zien van 3 september waarin de betaling wordt bevestigd. Ha, daar had hij niet van terug en belt gelijk Tripoli. Er is meteen verbinding en de vriendelijke man aan de andere kant vertelt me om 150 Euro aan heer tussenpersoon te betalen en dat krijg ik dan terug in een plaats 100 kilometer verderop. Ik vraag vriendelijk waarom en ik krijg te horen dat de heer waar we mee op voorhand zaken hebben gedaan, Walid Abbas, nieuw bij Sari is en de procedure niet geheel heeft gevolgd. Het is normaal dat heer tussenpersoon aan de grens wordt betaald voor visa en kenteken en in ons geval hebben we dat al gelijk vََr de reis overgemaakt. Ik trek mijn theatersport pakje aan en laat duidelijk merken dat de maat vol is en geef de telefoon aan heer tussenpersoon met de woorden ‘zoek het maar uit, ik betaal geen 150 Euro’. Het geheel maakt indruk en de 150 Euro is uit de wereld. Wij willen nu eindelijk vertrekken en doen dat met de gids, Rabee, die ook heel de tijd heeft staan wachten. Na 3’n rijden we eindelijk richting Sabrata, met de foute formulieren. Wier zient Deutscher, jawol. Binnen 15 minuten hebben we al de eerste controle aan de broek en Rabee heeft een hele stapel kopietjes. Hij geeft er netjes 2 af en wij rijden weer verder. Libya here we come.
Jerba laten we op 21 oktober in de hitte achter en rijden net over 7 uur weg. We moeten om 9.00uur bij de grens zijn zoals jullie al weten. We rijden met gemengde gevoelens, zal het wel goed gaan aan de grens en kan Libië ons nog wel boeien. We hebben in Tunesië al zoveel gezien. De tijd zal het leren.
Na de grens komen we op een slechte weg in de chaos van het verkeer aan de kust terecht. Men kan hier gewoon NIET rijden en Monique waant zich in een jungle. Van een 2 baans wordt 3 gemaakt, dat valt wel mee. Maar richting wordt niet aangegeven, men voegt zomaar in met 30 km terwijl er 90 gereden wordt, voor een stoplicht rijdt men langs de berm naar voren, links en rechts wordt vaak door elkaar gebruikt of tegelijkertijd .. het zweet staat Monique op de rug en wie haar goed kent, kan het commentaar zelf in vullen op de nu volgende stippellijntjes @##$%#$^%%&^%##!@!#.
Toch kunnen we nog wel genieten en zien overal het cijfer 36 langs de weg. Het duurt even voordat het kwartje valt, maar in 1969 was de coupe van Kaddaffy, vandaar. Ook het getal 1969 staat zo om de kilometer langs de weg op borden, dus de heer K is nadrukkelijk aanwezig. Soms komen we door een dorp/stad en zien hem met opgeheven neus én Ray Ban op ons neerkijken. Verder valt het ons op dat er veel langs de weg wordt verkocht en de winkels zien er beter gevuld uit dan in Tunesië. Dat is mooi meegenomen.
We vinden de jeugdherberg in Sabrata eenvoudig door toedoen van Rabee, al valt zijn Engels erg tegen. Soms weten we niet of hij het nu wel of niet doorheeft en een gesprek is al helemaal niet mogelijk. Ach, we gingen uit van helemaal NIETS, dus het valt nog mee. Verder is het een rustige jongen en is hij vriendelijk voor de kids.
De beheerder van de jhb komt uit Algerije, spreekt Frans en is zeer behulpzaam. Rabee gaat gelijk slapen en telt af tot 18.30uur en dan mag hij weer roken, eten en drinken (ja, in die volgorde). Wij maken ons eten klaar en weer moet ik de brander helemaal uit elkaar halen. Gelukkig werkt alles weer en vallen we zeer moe, maar voldaan in ons bed. De mannen vinden het allemaal prima en ze vallen gewoon in slaap. Wij genieten nog heel even van het uitzicht op de ruïne die we vanuit ons bed hebben. Geen slechte plek en we hebben het gehaald, zonder kleerscheuren.
De Romeinen hebben mooie, oude rommel achtergelaten in Sabrata en dat was een verrassing voor mij. Ik had eigenlijk genoeg van de Romeinen, maar het theater is een masterpiece en we treden er zelf maar in op. Andere toeristen zijn er niet en Rabee is toeschouwer. Ook de rest van Sabrata kan boeien en dat komt mede omdat het aan de zee ligt. De jongens krijgen een terugslag van gisteren en het bekijken gaat niet zonder slag of stoot. Ja, soms zitten ze elkaar lekker in de haren. Wat de een wil, wil de ander ook ineens. Kan Bart zijn eigen gewicht niet meer dragen, wil Rik niet of toch wel lopen, zitten of staan. U kent dit wel en als u het niet kent .. houden zo.
De rest van de middag is dan ook geheel VRIJ en besluiten toch na 2 nachten naar Leptus Magna te gaan en rijden in sneltreinvaart de ruim 200 km. Minder dan 3 uur rijden en de weg is beter, het verkeer nog hetzelfde. Bij Leptus nog even zoeken naar de camping, maar Rabee komt er ook achter dat we op parkeerplek nr 1 moeten zijn. We glijden de bus uit, want het is 37 graden en zitten midden in de dieselwalmen van de touringcarbussen. Dat gaat dus even helemaal niet goed en Rabee gaat weer slapen in een tapijtenoptrekje en wij verkassen met het gezin naar de ingang waar het een stuk prettiger zit. We hebben meteen ook wat om naar te kijken, de toeristen en zien meteen het pronkstuk van Leptus, de triomfboog van Septimus Severus in onze ooghoek.
De rest van de dag weer vrijaf en we besteden veel aandacht aan de jongens. Hebben ze zeker verdiend en ik wandel heel wat af met Rik. Die loopt het liefst achter de buggy aan de hele wereld rond. Er mag niets aan de buggy hangen en bij uitzondering mag zijn Knor in de riemen in de buggy zitten. Mooie man. Als ik op stap ben met Rik, kan Monique mooi Bart apart nemen en zo is het leven goed. We leren het wel.
De nacht komt in de top 3 van slechtste ooit, want we slapen naast een formule 1 circuit. Ook liggen we nog een hoog, dus we ontvangen extra veel geluid.
Ook de moskee komt goed door en de beheerder van het toilet gebouw vindt het om 5.00uur wel eens tijd om alles aan te gaan vegen en schoon te gaan maken. Rik wordt met een hele dunne luier wakker en een deel komt op de mat binnen terecht. Ook goedemorgen.
We slaan ons er gewoon doorheen en net na 8 uur gaat de site open en lopen we als eerste bezoekers door de gate, 3LD entree en 5LD voor de camera.
Konijnen, wat is Leptus mooie en prijzen ons gelukkig dat we deze site als laatste zien. De triomfboog van Se[timus lijkt een beetje op die in Parijs alleen is deze iets groter. Hij is wel heftig gerestaureerd, maar dat maakt ons niet uit. We genieten ervan en de jongens keten er lustig op los. We hobbelen verder over de giga klinkers van die Romeinen en bekijken de site tot op de millimeter. De mannen hebben het naar hun zin en er is ook veel te zien: badhuizen, markt, theater, torretjes, de zee, beelden, mozaïek … lekker fruit eten in het theater en Bart maakt de mooiste verhalen. Een topper en we kunnen inderdaad indenken dat Leptus de mooiste en grootste nederzetting was in die tijd buiten Rome.
Na dik 2 uur zijn de batterijen op en lopen we terug en komen zowaar de eerste toeristen tegen. Gemiddelde leeftijd: 55 + en allemaal georganiseerd, waarschijnlijk uit Tripoli. Ja, we staan ook helemaal alleen op de ‘camping’ en komen net als we weg willen gaan een andere reiziger tegen. Een Zuid Afrikaan op de motor die vanuit Londen naar huis rijdt. Hij had een 21 daags transit visum via Zwitserland kunnen regelen.
We willen niet nog een nacht slecht slapen en besluiten om naar het zuiden af te zakken. Tijdens de rit besluiten we naar Yefren te gaan, want daar woont Rabee. Kunnen we mooi bij zijn huis staan, kan hij lekker slapen in zijn eigen bed en zijn we lekker in de bergen. Moet koeler zijn. De rit naar zijn huis valt mij erg tegen. Op de kaart moet het maar 200 kilometer zijn, maar we doen er uren over. Rabee moet de weg ook diverse keren vragen en via de borden kan ik hem niet volgen. Die zijn er namelijk niet. Kan je ze ook niet missen, maar ik heb nog steeds het gevoel dat we iets te veel van Libië hebben gezien. Eind goed, al goed en we staan perfect bij zijn huis (van zijn ouders, want Rabee is nog in de 20-tig) en om de hoek is een supermarkt. Jongens lekker los, Monique heeft een nieuwe bal gekocht en daarna een wereldmaaltijd gekookt. Rik heeft het helemaal naar zijn zin, want we staan naast een kippenhok en Monique komt ook weer een beetje bij. De temperatuur is inderdaad in de 20-tig en Yefren ligt er mooi bij.
Gelukkig beter geslapen en om 9.00uur laten we de kippen achter en rijden richting Ghadames. Monique wil nog in de bergen blijven, maar we rijden als een sneltrein door en voordat we het weten zitten we binnen de 2 uur bijna 200 km verder. We besluiten de hele rit naar Ghadames maar te maken en het wordt de eerste 500 + km dag. Rabee zit naast de bestuurder en een van ons zit met de kinderen achter. Dat gaat prima en er wordt wat voorgelezen en Bart/Rik vinden de MP3 speler geweldig. Ook kunnen we kleuren, puzzelen, knippen en knutselen en zo zitten we 8 uur in de auto. Onderweg natuurlijk even een stop voor de lunch, niet voor Rabee >> Ramadan, en voor Ghadames krijgen we nog een echte zandstorm. Monique draait haar hand er niet voor om, al is het moeilijk te zien waar de weg is. Kan je nagaan als je werkelijk in de woestijn zit, is alles hetzelfde. Nu was het rijden toch al redelijk vermoeiend, want de zandduinen nemen af en toe bezit van de weg en dat is uitkijken geblazen. Toch blaast ons busje uiteindelijk het hoogste lied en komen we in de middle of nowhere aan. De eerste camping lijkt ons niets en de 2de krijgt een prijs. Wat een feest: veel ruimte, zand en water voor de jongens en andere mensen voor Monique om te praten. Er staat een groep Fransen, 15 stuks, dus ze is nog wel even bezig. Ze wisselt gelijk info uit en ik maak het maal.
Goh, staan we zomaar in Ghadames, een plek in de woestijn met naam. We besluiten weer een mini vakantie in te lassen en daar genieten we erg van. Alles is hier perfect op een ding na. Het zijn hier van de echte Afrikaanse vliegen: veel en ze kruipen overal in. Ook zijn ze niet snel, dus als je een pak melk (houdbare) leeg schenkt zitten er gegarandeerd een stuk of wat in je kopje. Ach, een mens moet ergens over klagen.
De jongens tanken weer helemaal bij en wij doen met ze mee. Ze krijgen weer genoeg aandacht van hun omgeving en als we boodschappen gaan doen, krijgen ze ook altijd een petit cado. Ja de mensen zijn hier reuze aardig en dat komt zeker ook door de jongens. We kunnen helaas de wereldontvanger niet scherp krijgen en ook de moby doet het niet (geen bereik). We moeten het dus even met meel doen, dat hebben ze hier wel.
Ook lukt het ons om met Rabee een klein gesprek te hebben en het blijkt dat dit zijn eerste trip als gids is en hij voor het eerste buiten zijn geboortegebied reist. Geen wonder dat hij iedere keer met ons mee gaat dingen bekijken en hij heeft ook een digitale camera na het bezoek aan Yefren meegenomen. Ook krijgen we onze eerste Arabische lessen en dat kan geen kwaad. Kortom mensen: maak geen zorgen, wij maken het best en gaan misschien nog dieper de woestijn in. Tot later.
Losse flodders:
Rik’s favoriete bezigheid in de morgen: ieder moet elkaar een kus geven. Zijn woorden: ‘ook een kus"
De bus weigert olie te verbruiken, klasse
De Libische nummerplaat is helemaal kaal na de zandstorm
De douche is warm in Ghadames
De diesel is hier 14 Eurocent (laatst erg gestegen, net als in de rest van de wereld dus. Dank aan China)
De mannen zien er vies bruin uit en Bart wordt vaak lekgestoken omdat hij geen spray wil
Bart is helemaal in voor rijmen, van wie zou hij het hebben
We zijn de NL in Libië nog niet tegengekomen. De stand blijft dus voorlopig op 3 maal
Bart zegt in een bokkige bui: Ik word nooit meer blij!
# posted by Hans, Monique, Bart en Rik @ 6:00 pm 
Comments:
<< Home
Hoi reizigers,
Het was weer Genieten van jullie laatste belevenissen.
Genieten doen we op dit moment ook in Nederland waar de herfst zich heel zomers gedraagt en temperaturen van ruim 20 graden heel gewoon zijn... We Genieten ervan en jullie hopelijk van het mysterieuze Syrie.
We wachten op de letter G,
Liefs van Jan & Ada
Het was weer Genieten van jullie laatste belevenissen.
Genieten doen we op dit moment ook in Nederland waar de herfst zich heel zomers gedraagt en temperaturen van ruim 20 graden heel gewoon zijn... We Genieten ervan en jullie hopelijk van het mysterieuze Syrie.
We wachten op de letter G,
Liefs van Jan & Ada
# posted by 
: 5:36 pm
: 5:36 pm
Nou het was wel een moeizaam begin maar let op, het word alleen maar leuker echt waar straks gaan jullie Syrie nog missen met al zijn formuliertjes en zo. Groentes uit een zeer mooi herfstachtig Brielle.
# posted by : 5:53 pm
: 5:53 pm
Weer even lekker zitten meegenieten. Ik kwam nog een leuke foto van Bart tegen bij de voorbereiding van de ouderavond. Kan ik jullie die (digitaal) toezenden, zo ja, waar naar toe??
Groetjes, Marijke
Groetjes, Marijke
# posted by : 11:11 pm
: 11:11 pm
hoi Marijke,
ons adres is meuba@12move.nl
Leuk dat je ons zo enthousiast volgt, groeten en tot ziens want we komen zeker nog een keertje buurten bij de Giraffen.
Monique en Bart
ons adres is meuba@12move.nl
Leuk dat je ons zo enthousiast volgt, groeten en tot ziens want we komen zeker nog een keertje buurten bij de Giraffen.
Monique en Bart
Lieve mensen,
Dat was weer een superverhaal.Lastig vd vliegen.Hoe gt het met Arabisch?Bart ah oefenen voor gedichten Sint? Sint in Hoksebarge gewst en oma neent eea mee,dat is gaaf he??? Sint weet ook jullie id woestijn te vinden.
Ook hebben wij wat post aan mam meegegeven,veel leesplezier,hier alles oke,jamr dat smsn nu niet lukt,reisknuff,Tos,Bram,Bart,Francaxxxxxxxxx
Dat was weer een superverhaal.Lastig vd vliegen.Hoe gt het met Arabisch?Bart ah oefenen voor gedichten Sint? Sint in Hoksebarge gewst en oma neent eea mee,dat is gaaf he??? Sint weet ook jullie id woestijn te vinden.
Ook hebben wij wat post aan mam meegegeven,veel leesplezier,hier alles oke,jamr dat smsn nu niet lukt,reisknuff,Tos,Bram,Bart,Francaxxxxxxxxx
# posted by : 11:42 am
: 11:42 am
Hallo reizigers.
Prachtige Libie verhalen, zowel op
jullie Engelse als Nederlandse
site. Ik hoop dat ons tripje in
maart/april daar naar toe net zo
avontuurlijk is als dat van
jullie. We kijken uit naar de
letter G.
Veel groetjes, vanuit een
lente-achtig Wellington, NZ,
van Bea en Jean-Paul.
Post a Comment
Prachtige Libie verhalen, zowel op
jullie Engelse als Nederlandse
site. Ik hoop dat ons tripje in
maart/april daar naar toe net zo
avontuurlijk is als dat van
jullie. We kijken uit naar de
letter G.
Veel groetjes, vanuit een
lente-achtig Wellington, NZ,
van Bea en Jean-Paul.
# posted by : 9:51 am
: 9:51 am << Home
