2.11.05
Gezondheid
We schreven al in ‘Eten’ over gezondheid en nu is het tijd om de G eens onder de loep te nemen. We hebben Nederland verlaten in de veronderstelling dat we alle 4 gezond waren. Natuurlijk hadden we wel wat last van een onrustig/-zeker gevoel in de onderbuik, maar dat is niet echt ongezond en gaat wel over na de eerste reisdagen.
Ook zit de bus vol met zalfjes en poeders om ziektes te voorkomen en te bestrijden en gelukkig kunnen we putten uit enkele jaren reiservaring en kennen we ons lichaam, en dat van de jongens, van binnen en buiten. Maar je weet het nooit, wat zal deze reis ons brengen?
Laten we per persoon maar eens de balans opmaken tot op heden. We beginnen met de makkelijkste en die prijs gaat naar Bart. Wat een reiskanjer en tot op heden scoort hij geweldig goed. Zijn darmen zijn van uitstekende kwaliteit en hebben tot op heden alle aanvallen met vlag en wimpel kunnen doorstaan. Verder een klein wondje aan zijn teen en een beetje uitslag van de warmte.
Rik is een geval apart en moeilijk in de hand te houden. Hij zit in de fase van alles in de mond steken, dus in een land waar de hygiëne net iets onder het Amsterdams peil ligt, kan je problemen verwachten. In Tunesië viel het best mee en heeft hij geen last gehad van het kraanwater dat we filterden. In Libië krijgen zijn darmen het echter iets moeilijker en heeft hij 3 dagen de luiers goed gevuld en is de output soms erg dun. Maar nogmaals, geen wonder als je ziet wat hij allemaal in zijn mond stopt en we kunnen/ willen niet als een politie agent achter hem aanlopen. Ook maken we ons geen zorgen, want hij eet en drinkt prima en heeft het prima naar zijn zin (leven genoeg in dat dynamische mannetje).
Soms creëert het ook weer mooie situaties en had elk nadeel geen voordeel? Tijdens ons bezoek aan een van de Ubari meren in de woestijn krijgt Rik een aanval en zijn luier in het bijzonder. Ook zijn kleren krijgen van jetje en we kleden hem helemaal uit. Vlug de wasemmer met water gevuld en de witman in de emmer gezet en gewassen. De mensen om hem heen kijken hun ogen uit en als Rik een dansbeweging maakt krijgt hij een applaus. Schitterend. De kleren gelijk even gewassen en alles is weer droog binnen één uur. Geen probleem toch?
Nu gaat alles weer goed en prijzen we ons gelukkig tot op heden. Een keer goed last is een goede score. Natuurlijk ook de ‘anti-rode-billen crème’ gebruikt, maar dat kan misschien ook komen door kiezen en/of de plastic luiers van hier.
Buiten de darmen scoort Rik NIET maar kunnen we natuurlijk nog blaadjes vol schrijven van alle bijna ongelukken. Die variëren van niet uitkijken bij oversteken, een trap van Bart, het balanceren op een richel en naar voren vallen in plaats van naar achter (en de diepe afgrond), het struikelen over alles en nog wat, vingers tussen dichtklappende stoelen/deuren, het omvertrekken van hete thee, het weglopen op blote voeten onder bomen die stekels hebben laten vallen, het struikelen op een trap, het vallen op puntige rotsen en verzin ze maar. We hebben ze allemaal gehad en wie is niet zo groot geworden?
Gaan we door met Monique. Ze heeft het deze reis zwaar te verduren en het lichaam werkt niet geheel mee. De rug zorgt nog voor de meeste problemen en een keer heeft ze het heel zuur gehad. Welke beweging het precies heeft veroorzaakt weten we niet precies, maar ze was wel voor uren uitgeschakeld en kon niet op of om. Gelukkig kreeg ze van de NL/Zwitserse motorrijders in Douz medicijnen en met voorzichtig aan doen, massage en de zorg voor de jongens op mijn schouders is ze er weer bovenop gekomen. Buiten deze aanval heeft ze nog diverse kleinere gehad en is er geen dag zonder rugpijn. Balen.
Ook de maag laat zich af en toe duidelijk horen en bijna elke dag staat ze op met een misselijk gevoel. Ik zorg dan voor de jongens en het ontbijt en als ze het rustig aan doet, gaat het meestal wel goed. Soms moet helaas het hoofd even rusten boven onze Potta Potti, maar die keren zijn op een hand te tellen.
Dan hebben we natuurlijk ook nog de darmen en die hebben tot op heden zich erg goed gehouden. We noteren één aanval en dat is voor haar doen goed. Door al dat reizen zijn de darmen het zwakste orgaan geworden en alle ellende gaat zich daar altijd ophopen. Maar veel last heeft het niet gegeven, wel ongemak. Dit laatste valt wel erg mee als je reist met eigen auto én WC aan boord (én voldoende toiletpapier!). Verder vergaat het Monique uitstekend en valt er niets meer te melden. Laten we dat zo houden.
Als laatste de oudste heer van het gezelschap en daar zijn we vlug mee klaar. Een aanval op de darmen, maar die werd gepareerd met succes. Soms ook een ‘ballon’ gevoel in de buik, maar die loopt altijd met een sisser af, hi, hi.We doen ons best om het zo te houden.
Conclusie: we doen het als gezin prima met af en toe een dipje. Op voorhand hadden er diverse mensen zo hun bedenkingen over de reis en de gezondheid (vooral van de jongens), maar tot op heden hebben we het geluk/gelijk aan onze zijde. We houden jullie op de hoogte.
Tijdens onze vakantie in Ghadames hebben we het goed. We doen het rustig aan en krijgen veel aandacht van onze omgeving: de 13 campers uit Frankrijk en een groep georganiseerde busreizigers uit .. Nederland!
Maar we zijn soms ook actief en verkennen de oude stad van Ghadames. Vroeg in de morgen trekken we erop uit, vanwege de hitte, en nemen er alle tijd voor. Dat is meer dan terecht, want het is een hoogtepunt in onze reis. We lopen door een labyrint van steegjes en een groot gedeelte is overdekt. Monique gidst ons met de Lonely Planet in de hand door de stad heen en we schieten heel wat plaatjes. Met de achtergrondinformatie uit de Planet over hoe de mensen daar hebben gewoond, tot in de 90’er jaren van de vorige eeuw, wordt het een hele speciale rondwandeling en hopen we dat ons beeldend materiaal boekdelen zal spreken. Ook kunnen we nog een huis bezoeken en krijgen een indruk hoe de mensen hebben geleefd.
Met een heerlijk gevoel lopen we weer terug naar de camping en komen vermoeid aan. De rondwandeling was enkele kilometers lang, de weg naar de camping is één kilometer lang, we hebben heel wat boodschappen bij ons en de zon laat zich van haar beste kant zien. Op de camping kunnen de jongens weer heerlijk spelen met water, zand en hun schepjes en vormpjes en alles wat ze zo hier en daar vinden.
Maar ze zijn niet de enige die spelen, dat doen hun ouders ook. Tot op heden hebben we flink met onze traditie gesjoemeld en hebben we nog niet een keer Scrabble gespeeld en zijn we een nieuwe uitdaging aangegaan. Monique heeft het ‘Kolonisten’ spel gekocht en dat hebben we al menig keer gespeeld.
Op de camping weet Monique aardig wat info op de kop te tikken over de reis naar Ubari en we besluiten toch te gaan. Dat is het mooie van reizen, enkele dagen geleden dachten we er beter aan te doen niet te gaan en nu stellen we de plannen alweer bij. Reden voor het bijstellen: we hebben genoeg tijd om extra kilometers te maken, de temperatuur in het zuiden is veel beter dan in het noorden, de jongens doen het goed op lange afstanden en de woestijn ervaring moet iets unieks zijn wat we op de rest van de reis niet meer zullen zien.
Tijd om de bus weer aan het werk te zetten en we genieten van het landschap naar Derj. Op de heenreis hebben we dat niet kunnen zien vanwege de zandstorm! We zitten midden in een woestijn vol met rots/zandbergen en af en toe wat lage begroeiing. Na Derj krijgen we zelfs zandduinen en dan is het oppassen geblazen, ze kunnen ‘zomaar’ de weg oversteken. Ik ga één keer in de fout en gelukkig sjeest de bus door een zandhoop heen van een 20cm dik. Oef. Ook maken we voor het eerst tijdens deze reis mee dat we meer dan 300 kilometer NIETS tegenkomen maar met alles aan boord geeft dat geen enkel probleem. De weg is van prima kwaliteit en we kunnen bijna 120 km in het uur rijden. De bus heeft er geen probleem mee, de temperatuur van de motor blijft onder de 100 en alleen het brandstofverbruik neemt iets toe. Ligt waarschijnlijk ook aan de kwaliteit van de diesel hier. Het mag niet veel kosten, maar het schuimt als een gek. Ach, een kniesoor die daar op let met zo’n prijs.
Nog voor 3 uur komen we al op de plaats van bestemming aan en we kunnen bij het politiebureau overnachten. We zetten de bus in de schaduw en Monique kan zelfs brood scoren in dit gehucht. Het brood kost hier ook al helemaal niets en Monique is iedere keer weer verbaasd hoeveel ze krijgt voor een kwart dinar. We verbazen ons wel over het politiebureau, we zien geen enkele agent in uniform, geen politie auto’s en de telefoon en fax gaan om de minuut. Het lijkt meer een bel winkel, die vind je hier namelijk (was ook al in Tunesië) in overvloed. Ach, het maakt ons niet uit. De ‘agent’ is zeer vriendelijk en spreekt zelfs een beetje Engels. We mogen ook gebruik maken van elektriciteit en de toilet. Prima en gastvrij. We hebben uitzicht op enkele ‘moestuintjes’ en die zien er iets anders uit dan bij ons. Hier hebben ze een omheining gemaakt van restmaterialen/afval dat in de directe omgeving te vinden was, maar het groen doet het goed in de woestijn. Ook hebben ze er wat dieren bij staan en de jongens vinden de dromedarissen leuk om de zien. Zeker aangezien op de cd van Peter en Dirk er sprake is van een ‘trommeldaris’.
En verder gaat de rit. Meer dan 500 km naar Tekerkiba. Eerst moeten we nog door de stad Sebha en dat valt niet mee. Rabee vraagt enkele malen naar de weg en gelukkig gaat alles weer voorspoedig. De weg na Sebha is van een mindere kwaliteit, maar nog steeds goed te doen. Voor Tekerkiba wordt het uitzicht geweldig: de zandduinen zijn hier 10-tallen meters hoog. Alle km’s zijn dus niet voor niets.
De camping bereiken we via een zandpad en zo op de heenreis, na een lange dag, lijkt die wel km’s lang en op de terugweg draaien we er onze hand niet voor om. Ook weer zo’n grappig fenomeen. Wat een pracht van een camping en we zien de groep Fransen weer, gezellig. De camping ligt aan de voet van de zandduinen en we stellen de bus zo op dat we daar vanuit ons kraaiennest zicht op hebben. Daar reizen we voor.
In Tekerkiba nemen we weer ruim de tijd en verblijven er 3 nachten. De eerste volle dag maken we een wereld uitstapje met het gezin. We lopen een hoge duin op en eten daar ons fruit op. Geweldig gevoel en de jongens zijn in een prima stemming. Bart loopt zelf het hele stuk en Rik doet ook zijn best. Bart stort om de meter in het zand en zwemt erin zoals oom Dagobert Duck in zijn geld, hij heeft de tijd van zijn leven. Ook zien we overal sporen in het zand en filosoferen over welk dier het was. Fantasie genoeg in het gezin.
Ook maken we hét uitstapje in een 4 x 4 naar de meren. De eigenaar van de camping neemt ons mee en Rabee is die dag precies ziek. Ja, zo’n ramadan doet niet ieder mens goed. We zitten comfortabel in de Toyota en Rik zit in zijn eigen stoel die we goed vast hebben kunnen snoeren. Dat is ook nodig, want we hotsen, klotsen over de duinen heen. De chauffeur weet waar hij mee bezig is en geeft zelfs de foto stops aan. De jongens gillen het uit de eerste 30 minuten en dat moet ook een bijzondere ervaring voor de chauffeur zijn. Gelukkig heeft hij zelf ook kleine kinderen en speelt hij het spel helemaal mee. Kortom: we genieten ALLEMAAL to the max en zeker als we een Rus ontmoeten in zijn georganiseerde 4 x 4 met pech. Onze chauffeur heeft van alles verstand en helpt, terwijl Monique info uitwisselt met de Rus. Die had mooi gezelschap: een journaliste in witte broek met string en strak t-shirt en een medewerker van de Rus die meer op zijn dochter leek en ook volgens de laatste mode was gekleed. Tijdens de pauze waren de dames druk bezig met foto’s te maken van alles en nog wat, maar vooral van elkaar in allerlei standjes en natuurlijk moest het uiterlijk worden verzorgd met behulp van de spiegels van de auto’s. Ik heb het allemaal eens zitten te bestuderen, nadat ik met de jongens zandtaartjes had gemaakt en gevoetbald.
Goed we kunnen kort zijn over die dag: wederom een hoogtepunt. Wat een machtige omgeving. Zo ver als je kunt kijken zand, duinen van 10-tallen meters hoog, 3 prachtige meren met aan de rand palmbomen, vlaktes waar de chauf meer dan 100 km per uur reed, duinen afdalen onder een hoek van meer dan 45 graden, etc. Hier moeten jullie de foto’s echt van zien of beter nog, volg onze voetstappen. De zandhazen onder ons weten waar we het over hebben! Volgende keer als de jongens wat ouder zijn doen we zeker ook een overnachting.
Oh, vergeet ik bijna te vermelden dat we ook een groep tegenkomen die per dromedaris reist. De groep heeft 2 dieren bij zich, een met proviand en een voor als er iemand niet meer verder kan. Het blijkt namelijk dat de groep een week te voet naar de meren gaat. Nee, dat is echt onze manier niet en dat zal het ook nooit worden. Wel zien we nog een groep motorrijders voorbij stuiven en dat spreekt ons meer aan. Wie weet hoe vitaal we nog zijn als de jongens motor kunnen rijden. Anders wordt het toch met de brommer door West-Afrika. Nog plannen genoeg.
We laten Tekerkiba achter met een geweldig gevoel. We hebben het toch maar mooi weer gedaan en het was een bijzondere ervaring. Nu op naar het noorden en de grens met Egypte. Ook naar Oma, die zien we al over een week!!!
Nu zitten we in Houn en dat is bijna 500 km van Tekerkiba. De weg hier naar toe was een slechte. Tot Sebha valt het nog mee, die weg kennen we al. Na Sebha wordt het een echt knollen pad. De rechterbaan is helemaal kapot gereden en er zitten teveel scheuren in, gevolg is dat ik op de linkerhelft moet rijden. Gelukkig zit er heel weinig verkeer op deze weg en dat komt omdat ook de linkerbaan niet goed rijdt. De ene keer kan je 100 km rijden en dan opeens houdt het asfalt op. Gelukkig kan je aan de remsporen zien wanneer ‘het’ komt en langs de weg zien we overal kapotte banden en we hopen maar dat onze 4 rubberen helden het zullen houden. Gelukkig hebben we er 4 nieuwe ondergezet toen we vertrokken.
We hebben weer een pracht stek (10 bij 40 meter!!) bij een jeugdherberg en die kom je hier in Libië heel veel tegen. Nu is het geheel bijna uitgestorven, maar van de beheerder horen we dat in december hier de boel vol zit. We nemen weer een veelverdiende dag rust en typen bij. Ook is vandaag de ramadan voorbij en worden we getrakteerd op heerlijke koekjes. Ja die eigenaar is een bijzonder mens. Hij spreekt redelijk Engels en we waren nog niet binnen of hij reed Monique op en neer naar de supermarkt. Over de supermarkt gesproken, daar kon Monique alles kopen wat ze maar kon bedenken (verse sperziebonen gegeten). Ongelofelijk wat we tot op heden allemaal in Libië kunnen kopen, dat hadden we echt niet verwacht. Daarom doen we het qua gezondheid misschien zo goed.
Losse flodders:
Rik leest nu ook de oren van ons hoofd af en Ada’s boeken komen niet allemaal meer thuis (ze worden kapot gelezen)
Monique heeft een nieuwe voetbal gekocht, de oude kon niet tegen de harde bladen van een palmboom, en Bart is nu ineens helemaal weg van voetbal
Rik leert per dag -tig woorden, zegt ‘au revoir’ en zingt het lied van Bob de Bouwer mee
De luchtfilter van de bus was nauwelijks onder de indruk van de zandstorm die we hadden naar Ghadames
Computers bij internet cafés werken niet altijd mee (o.a. qua snelheid) en het lezen van floppies is vaak een probleem
Kinderen tot 12 jaar hoeven niet met de ramadan mee te doen, als ze ouder zijn mogen ze om en om (een dag wel, een dag niet)
Onze gids is een ander mens nu de ramadan over is en slaapt niet meer de hele dag
We genieten nog steeds van NL pindakaas op brood en zijn al vergeten hoe bruin brood smaakt
Kunnen Edam kaas kopen waar een afbeelding op staat van een Zwitserse alp met huis en koe. Verdere staat er ook op vermeldt: bonalpi.
De vliegenmepper maakt overuren en er zijn ook al heel wat kilo’s zand uit de bus geveegd
De afbeeldingen van Khaddafi hier in het zuiden zijn veel minder aanwezig
Het verkeer in elke grote stad is chaotisch, uitkijken geblazen!
Tanken is tot op heden geen enkel probleem
Ons Arabisch maakt vorderingen, begroetingen en tellen zijn geen probleem. Het lezen van plaatsnamen gaat me erg goed af.
Nog dank Brielle voor de Wereldwinkel kado’s en was het Barbapapa boek ook van jullie???
We zien geen andere buitenlanders hier alleen reizen, alleen maar 4 x 4 groepjes en groep(jes) campers. Het zijn vooral Fransen en wat Italianen.
Rik slaapt prima in de auto en zijn middagdutje is nog maar een uurtje. Hij speelt veel liever buiten.
In Libië nog geen vlees op de markt gekocht, we doen het met vlees uit NL of blikjes vis of eieren uit Libië.
Op de slechtste en rustigste weg zijn elke 10 km picknickplekken
Bart constateert dat de grote Franse bullebak camper niet naar Ksar Ghilane (in Tunesië) kan komen
Je hier in Houn alle microsoft ware in het arabisch hebt en de gids ineens heel nuttig is!!
Ook zit de bus vol met zalfjes en poeders om ziektes te voorkomen en te bestrijden en gelukkig kunnen we putten uit enkele jaren reiservaring en kennen we ons lichaam, en dat van de jongens, van binnen en buiten. Maar je weet het nooit, wat zal deze reis ons brengen?
Laten we per persoon maar eens de balans opmaken tot op heden. We beginnen met de makkelijkste en die prijs gaat naar Bart. Wat een reiskanjer en tot op heden scoort hij geweldig goed. Zijn darmen zijn van uitstekende kwaliteit en hebben tot op heden alle aanvallen met vlag en wimpel kunnen doorstaan. Verder een klein wondje aan zijn teen en een beetje uitslag van de warmte.
Rik is een geval apart en moeilijk in de hand te houden. Hij zit in de fase van alles in de mond steken, dus in een land waar de hygiëne net iets onder het Amsterdams peil ligt, kan je problemen verwachten. In Tunesië viel het best mee en heeft hij geen last gehad van het kraanwater dat we filterden. In Libië krijgen zijn darmen het echter iets moeilijker en heeft hij 3 dagen de luiers goed gevuld en is de output soms erg dun. Maar nogmaals, geen wonder als je ziet wat hij allemaal in zijn mond stopt en we kunnen/ willen niet als een politie agent achter hem aanlopen. Ook maken we ons geen zorgen, want hij eet en drinkt prima en heeft het prima naar zijn zin (leven genoeg in dat dynamische mannetje).
Soms creëert het ook weer mooie situaties en had elk nadeel geen voordeel? Tijdens ons bezoek aan een van de Ubari meren in de woestijn krijgt Rik een aanval en zijn luier in het bijzonder. Ook zijn kleren krijgen van jetje en we kleden hem helemaal uit. Vlug de wasemmer met water gevuld en de witman in de emmer gezet en gewassen. De mensen om hem heen kijken hun ogen uit en als Rik een dansbeweging maakt krijgt hij een applaus. Schitterend. De kleren gelijk even gewassen en alles is weer droog binnen één uur. Geen probleem toch?
Nu gaat alles weer goed en prijzen we ons gelukkig tot op heden. Een keer goed last is een goede score. Natuurlijk ook de ‘anti-rode-billen crème’ gebruikt, maar dat kan misschien ook komen door kiezen en/of de plastic luiers van hier.
Buiten de darmen scoort Rik NIET maar kunnen we natuurlijk nog blaadjes vol schrijven van alle bijna ongelukken. Die variëren van niet uitkijken bij oversteken, een trap van Bart, het balanceren op een richel en naar voren vallen in plaats van naar achter (en de diepe afgrond), het struikelen over alles en nog wat, vingers tussen dichtklappende stoelen/deuren, het omvertrekken van hete thee, het weglopen op blote voeten onder bomen die stekels hebben laten vallen, het struikelen op een trap, het vallen op puntige rotsen en verzin ze maar. We hebben ze allemaal gehad en wie is niet zo groot geworden?
Gaan we door met Monique. Ze heeft het deze reis zwaar te verduren en het lichaam werkt niet geheel mee. De rug zorgt nog voor de meeste problemen en een keer heeft ze het heel zuur gehad. Welke beweging het precies heeft veroorzaakt weten we niet precies, maar ze was wel voor uren uitgeschakeld en kon niet op of om. Gelukkig kreeg ze van de NL/Zwitserse motorrijders in Douz medicijnen en met voorzichtig aan doen, massage en de zorg voor de jongens op mijn schouders is ze er weer bovenop gekomen. Buiten deze aanval heeft ze nog diverse kleinere gehad en is er geen dag zonder rugpijn. Balen.
Ook de maag laat zich af en toe duidelijk horen en bijna elke dag staat ze op met een misselijk gevoel. Ik zorg dan voor de jongens en het ontbijt en als ze het rustig aan doet, gaat het meestal wel goed. Soms moet helaas het hoofd even rusten boven onze Potta Potti, maar die keren zijn op een hand te tellen.
Dan hebben we natuurlijk ook nog de darmen en die hebben tot op heden zich erg goed gehouden. We noteren één aanval en dat is voor haar doen goed. Door al dat reizen zijn de darmen het zwakste orgaan geworden en alle ellende gaat zich daar altijd ophopen. Maar veel last heeft het niet gegeven, wel ongemak. Dit laatste valt wel erg mee als je reist met eigen auto én WC aan boord (én voldoende toiletpapier!). Verder vergaat het Monique uitstekend en valt er niets meer te melden. Laten we dat zo houden.
Als laatste de oudste heer van het gezelschap en daar zijn we vlug mee klaar. Een aanval op de darmen, maar die werd gepareerd met succes. Soms ook een ‘ballon’ gevoel in de buik, maar die loopt altijd met een sisser af, hi, hi.We doen ons best om het zo te houden.
Conclusie: we doen het als gezin prima met af en toe een dipje. Op voorhand hadden er diverse mensen zo hun bedenkingen over de reis en de gezondheid (vooral van de jongens), maar tot op heden hebben we het geluk/gelijk aan onze zijde. We houden jullie op de hoogte.
Tijdens onze vakantie in Ghadames hebben we het goed. We doen het rustig aan en krijgen veel aandacht van onze omgeving: de 13 campers uit Frankrijk en een groep georganiseerde busreizigers uit .. Nederland!
Maar we zijn soms ook actief en verkennen de oude stad van Ghadames. Vroeg in de morgen trekken we erop uit, vanwege de hitte, en nemen er alle tijd voor. Dat is meer dan terecht, want het is een hoogtepunt in onze reis. We lopen door een labyrint van steegjes en een groot gedeelte is overdekt. Monique gidst ons met de Lonely Planet in de hand door de stad heen en we schieten heel wat plaatjes. Met de achtergrondinformatie uit de Planet over hoe de mensen daar hebben gewoond, tot in de 90’er jaren van de vorige eeuw, wordt het een hele speciale rondwandeling en hopen we dat ons beeldend materiaal boekdelen zal spreken. Ook kunnen we nog een huis bezoeken en krijgen een indruk hoe de mensen hebben geleefd.
Met een heerlijk gevoel lopen we weer terug naar de camping en komen vermoeid aan. De rondwandeling was enkele kilometers lang, de weg naar de camping is één kilometer lang, we hebben heel wat boodschappen bij ons en de zon laat zich van haar beste kant zien. Op de camping kunnen de jongens weer heerlijk spelen met water, zand en hun schepjes en vormpjes en alles wat ze zo hier en daar vinden.
Maar ze zijn niet de enige die spelen, dat doen hun ouders ook. Tot op heden hebben we flink met onze traditie gesjoemeld en hebben we nog niet een keer Scrabble gespeeld en zijn we een nieuwe uitdaging aangegaan. Monique heeft het ‘Kolonisten’ spel gekocht en dat hebben we al menig keer gespeeld.
Op de camping weet Monique aardig wat info op de kop te tikken over de reis naar Ubari en we besluiten toch te gaan. Dat is het mooie van reizen, enkele dagen geleden dachten we er beter aan te doen niet te gaan en nu stellen we de plannen alweer bij. Reden voor het bijstellen: we hebben genoeg tijd om extra kilometers te maken, de temperatuur in het zuiden is veel beter dan in het noorden, de jongens doen het goed op lange afstanden en de woestijn ervaring moet iets unieks zijn wat we op de rest van de reis niet meer zullen zien.
Tijd om de bus weer aan het werk te zetten en we genieten van het landschap naar Derj. Op de heenreis hebben we dat niet kunnen zien vanwege de zandstorm! We zitten midden in een woestijn vol met rots/zandbergen en af en toe wat lage begroeiing. Na Derj krijgen we zelfs zandduinen en dan is het oppassen geblazen, ze kunnen ‘zomaar’ de weg oversteken. Ik ga één keer in de fout en gelukkig sjeest de bus door een zandhoop heen van een 20cm dik. Oef. Ook maken we voor het eerst tijdens deze reis mee dat we meer dan 300 kilometer NIETS tegenkomen maar met alles aan boord geeft dat geen enkel probleem. De weg is van prima kwaliteit en we kunnen bijna 120 km in het uur rijden. De bus heeft er geen probleem mee, de temperatuur van de motor blijft onder de 100 en alleen het brandstofverbruik neemt iets toe. Ligt waarschijnlijk ook aan de kwaliteit van de diesel hier. Het mag niet veel kosten, maar het schuimt als een gek. Ach, een kniesoor die daar op let met zo’n prijs.
Nog voor 3 uur komen we al op de plaats van bestemming aan en we kunnen bij het politiebureau overnachten. We zetten de bus in de schaduw en Monique kan zelfs brood scoren in dit gehucht. Het brood kost hier ook al helemaal niets en Monique is iedere keer weer verbaasd hoeveel ze krijgt voor een kwart dinar. We verbazen ons wel over het politiebureau, we zien geen enkele agent in uniform, geen politie auto’s en de telefoon en fax gaan om de minuut. Het lijkt meer een bel winkel, die vind je hier namelijk (was ook al in Tunesië) in overvloed. Ach, het maakt ons niet uit. De ‘agent’ is zeer vriendelijk en spreekt zelfs een beetje Engels. We mogen ook gebruik maken van elektriciteit en de toilet. Prima en gastvrij. We hebben uitzicht op enkele ‘moestuintjes’ en die zien er iets anders uit dan bij ons. Hier hebben ze een omheining gemaakt van restmaterialen/afval dat in de directe omgeving te vinden was, maar het groen doet het goed in de woestijn. Ook hebben ze er wat dieren bij staan en de jongens vinden de dromedarissen leuk om de zien. Zeker aangezien op de cd van Peter en Dirk er sprake is van een ‘trommeldaris’.
En verder gaat de rit. Meer dan 500 km naar Tekerkiba. Eerst moeten we nog door de stad Sebha en dat valt niet mee. Rabee vraagt enkele malen naar de weg en gelukkig gaat alles weer voorspoedig. De weg na Sebha is van een mindere kwaliteit, maar nog steeds goed te doen. Voor Tekerkiba wordt het uitzicht geweldig: de zandduinen zijn hier 10-tallen meters hoog. Alle km’s zijn dus niet voor niets.
De camping bereiken we via een zandpad en zo op de heenreis, na een lange dag, lijkt die wel km’s lang en op de terugweg draaien we er onze hand niet voor om. Ook weer zo’n grappig fenomeen. Wat een pracht van een camping en we zien de groep Fransen weer, gezellig. De camping ligt aan de voet van de zandduinen en we stellen de bus zo op dat we daar vanuit ons kraaiennest zicht op hebben. Daar reizen we voor.
In Tekerkiba nemen we weer ruim de tijd en verblijven er 3 nachten. De eerste volle dag maken we een wereld uitstapje met het gezin. We lopen een hoge duin op en eten daar ons fruit op. Geweldig gevoel en de jongens zijn in een prima stemming. Bart loopt zelf het hele stuk en Rik doet ook zijn best. Bart stort om de meter in het zand en zwemt erin zoals oom Dagobert Duck in zijn geld, hij heeft de tijd van zijn leven. Ook zien we overal sporen in het zand en filosoferen over welk dier het was. Fantasie genoeg in het gezin.
Ook maken we hét uitstapje in een 4 x 4 naar de meren. De eigenaar van de camping neemt ons mee en Rabee is die dag precies ziek. Ja, zo’n ramadan doet niet ieder mens goed. We zitten comfortabel in de Toyota en Rik zit in zijn eigen stoel die we goed vast hebben kunnen snoeren. Dat is ook nodig, want we hotsen, klotsen over de duinen heen. De chauffeur weet waar hij mee bezig is en geeft zelfs de foto stops aan. De jongens gillen het uit de eerste 30 minuten en dat moet ook een bijzondere ervaring voor de chauffeur zijn. Gelukkig heeft hij zelf ook kleine kinderen en speelt hij het spel helemaal mee. Kortom: we genieten ALLEMAAL to the max en zeker als we een Rus ontmoeten in zijn georganiseerde 4 x 4 met pech. Onze chauffeur heeft van alles verstand en helpt, terwijl Monique info uitwisselt met de Rus. Die had mooi gezelschap: een journaliste in witte broek met string en strak t-shirt en een medewerker van de Rus die meer op zijn dochter leek en ook volgens de laatste mode was gekleed. Tijdens de pauze waren de dames druk bezig met foto’s te maken van alles en nog wat, maar vooral van elkaar in allerlei standjes en natuurlijk moest het uiterlijk worden verzorgd met behulp van de spiegels van de auto’s. Ik heb het allemaal eens zitten te bestuderen, nadat ik met de jongens zandtaartjes had gemaakt en gevoetbald.
Goed we kunnen kort zijn over die dag: wederom een hoogtepunt. Wat een machtige omgeving. Zo ver als je kunt kijken zand, duinen van 10-tallen meters hoog, 3 prachtige meren met aan de rand palmbomen, vlaktes waar de chauf meer dan 100 km per uur reed, duinen afdalen onder een hoek van meer dan 45 graden, etc. Hier moeten jullie de foto’s echt van zien of beter nog, volg onze voetstappen. De zandhazen onder ons weten waar we het over hebben! Volgende keer als de jongens wat ouder zijn doen we zeker ook een overnachting.
Oh, vergeet ik bijna te vermelden dat we ook een groep tegenkomen die per dromedaris reist. De groep heeft 2 dieren bij zich, een met proviand en een voor als er iemand niet meer verder kan. Het blijkt namelijk dat de groep een week te voet naar de meren gaat. Nee, dat is echt onze manier niet en dat zal het ook nooit worden. Wel zien we nog een groep motorrijders voorbij stuiven en dat spreekt ons meer aan. Wie weet hoe vitaal we nog zijn als de jongens motor kunnen rijden. Anders wordt het toch met de brommer door West-Afrika. Nog plannen genoeg.
We laten Tekerkiba achter met een geweldig gevoel. We hebben het toch maar mooi weer gedaan en het was een bijzondere ervaring. Nu op naar het noorden en de grens met Egypte. Ook naar Oma, die zien we al over een week!!!
Nu zitten we in Houn en dat is bijna 500 km van Tekerkiba. De weg hier naar toe was een slechte. Tot Sebha valt het nog mee, die weg kennen we al. Na Sebha wordt het een echt knollen pad. De rechterbaan is helemaal kapot gereden en er zitten teveel scheuren in, gevolg is dat ik op de linkerhelft moet rijden. Gelukkig zit er heel weinig verkeer op deze weg en dat komt omdat ook de linkerbaan niet goed rijdt. De ene keer kan je 100 km rijden en dan opeens houdt het asfalt op. Gelukkig kan je aan de remsporen zien wanneer ‘het’ komt en langs de weg zien we overal kapotte banden en we hopen maar dat onze 4 rubberen helden het zullen houden. Gelukkig hebben we er 4 nieuwe ondergezet toen we vertrokken.
We hebben weer een pracht stek (10 bij 40 meter!!) bij een jeugdherberg en die kom je hier in Libië heel veel tegen. Nu is het geheel bijna uitgestorven, maar van de beheerder horen we dat in december hier de boel vol zit. We nemen weer een veelverdiende dag rust en typen bij. Ook is vandaag de ramadan voorbij en worden we getrakteerd op heerlijke koekjes. Ja die eigenaar is een bijzonder mens. Hij spreekt redelijk Engels en we waren nog niet binnen of hij reed Monique op en neer naar de supermarkt. Over de supermarkt gesproken, daar kon Monique alles kopen wat ze maar kon bedenken (verse sperziebonen gegeten). Ongelofelijk wat we tot op heden allemaal in Libië kunnen kopen, dat hadden we echt niet verwacht. Daarom doen we het qua gezondheid misschien zo goed.
Losse flodders:
Rik leest nu ook de oren van ons hoofd af en Ada’s boeken komen niet allemaal meer thuis (ze worden kapot gelezen)
Monique heeft een nieuwe voetbal gekocht, de oude kon niet tegen de harde bladen van een palmboom, en Bart is nu ineens helemaal weg van voetbal
Rik leert per dag -tig woorden, zegt ‘au revoir’ en zingt het lied van Bob de Bouwer mee
De luchtfilter van de bus was nauwelijks onder de indruk van de zandstorm die we hadden naar Ghadames
Computers bij internet cafés werken niet altijd mee (o.a. qua snelheid) en het lezen van floppies is vaak een probleem
Kinderen tot 12 jaar hoeven niet met de ramadan mee te doen, als ze ouder zijn mogen ze om en om (een dag wel, een dag niet)
Onze gids is een ander mens nu de ramadan over is en slaapt niet meer de hele dag
We genieten nog steeds van NL pindakaas op brood en zijn al vergeten hoe bruin brood smaakt
Kunnen Edam kaas kopen waar een afbeelding op staat van een Zwitserse alp met huis en koe. Verdere staat er ook op vermeldt: bonalpi.
De vliegenmepper maakt overuren en er zijn ook al heel wat kilo’s zand uit de bus geveegd
De afbeeldingen van Khaddafi hier in het zuiden zijn veel minder aanwezig
Het verkeer in elke grote stad is chaotisch, uitkijken geblazen!
Tanken is tot op heden geen enkel probleem
Ons Arabisch maakt vorderingen, begroetingen en tellen zijn geen probleem. Het lezen van plaatsnamen gaat me erg goed af.
Nog dank Brielle voor de Wereldwinkel kado’s en was het Barbapapa boek ook van jullie???
We zien geen andere buitenlanders hier alleen reizen, alleen maar 4 x 4 groepjes en groep(jes) campers. Het zijn vooral Fransen en wat Italianen.
Rik slaapt prima in de auto en zijn middagdutje is nog maar een uurtje. Hij speelt veel liever buiten.
In Libië nog geen vlees op de markt gekocht, we doen het met vlees uit NL of blikjes vis of eieren uit Libië.
Op de slechtste en rustigste weg zijn elke 10 km picknickplekken
Bart constateert dat de grote Franse bullebak camper niet naar Ksar Ghilane (in Tunesië) kan komen
Je hier in Houn alle microsoft ware in het arabisch hebt en de gids ineens heel nuttig is!!
# posted by Hans, Monique, Bart en Rik @ 4:47 pm 
Comments:
<< Home
Hallo reizigers,
Hoera, weer een nieuw stuk(je) van jullie. Voor ons begint het aftellen inmiddels ook, nog ruim 2 weken en dan Hopen we ergens in Azië te zitten.
Gekukkig kunnen we jullie via het web blijven volgen en jullie Hopelijk ons.
Geniet van alles om je Heen en van elkaar.
Jan & Ada
Hoera, weer een nieuw stuk(je) van jullie. Voor ons begint het aftellen inmiddels ook, nog ruim 2 weken en dan Hopen we ergens in Azië te zitten.
Gekukkig kunnen we jullie via het web blijven volgen en jullie Hopelijk ons.
Geniet van alles om je Heen en van elkaar.
Jan & Ada
# posted by 
: 11:42 am
: 11:42 am
Nou dat was weer een mooi verhaal en ik weet zeker dat dat niet de laatste was dus kijken wij uit naar het volgende verhaal. Kijk verder uit voor de overstekende zandduinen. Groentes van ons allemaal uit Brielle.
Post a Comment
# posted by : 8:55 pm
: 8:55 pm << Home
