10.11.05
Herrie
In Nederland staan we er nooit bij stil, maar tijdens deze reis weten we weer hoe rustig ons pand is gelegen aan de Suze Groenewegstraat. Bij deze een kleine impressie over de herrie die we zijn tegengekomen in de afgelopen 50 dagen.
Nee, geen herrie op de dag. Onze bus maakt muziek, géén herrie. Het gaat vooral over de nacht. In Tunesië staat met stip op nummer één de hond. Overdag zien de meeste viervoeters er lief en rustig uit, maar die schade halen ze ’s-nachts ruim in. Ok, als het waakhonden zijn en er iets niet in de haak is, hebben we er geen probleem mee. Maar we hebben zelfs plekken gehad waar om de 10 minuten er flink werd geblaft en gehuild. Natuurlijk werd de oproep opgepikt door de buren en zo ging de ketting verder. In het noorden van Tunesië bij Bizerte is de winnaar, daar sliepen namelijk 3 honden naast onze bus. Het commentaar van de jongens: zzzzzzzzzz. Ook begrijpen we nu waarom er een plaats in Tunesië is die de naam ‘El Kef’ draagt!
Op een fraaie 2de plaats komt het verkeer. Af en toe slapen we bij een hotel en die liggen vaak naast de weg. Overdag maak je deel uit van het verkeer, maar ’s-nachts laten we het allemaal langs ons heen gaan. Nou, dat hebben we geweten in Sbeitla in Tunesië, Leptis Magna en Ajdabiya in Libië. Vooral Leptis was een ware crime, want het leek wel of we aan een formule 1 circuit sliepen. Vooral voor mij is dat een probleem, want in tegenstelling tot Monique heb ik geen oordoppen in. Commentaar van de jongens: gaaaaaaap.
En dan komen we in de groep ‘overig’. Natuurlijk is de vermelding van everzwijnen een plezierige. In Ain Draham (T) was het een waar genoegen en een paar keer hebben we de zaklamp aan gedaan, maar het bleef bij horen .. geen zien.
Mensen maken ’s-nachts ons het leven soms ook zuur en zitten tot veel te laat te kakelen. Echte toppers waren te vermelden in Monastir (T) op de parkeerplaats bij de haven, waar de plaatselijke jeugd er een sport van maakte om van de ene kant van de parkeerplaats naar de andere kant te converseren. Grrrrr. Maar de hit was in Ajdabiya waar we naast het politiebureau stonden. Ergens in de nacht, we hebben niet op het horloge keken, was een echte boef opgepakt en achter de tralies gezet. Daar was heer boef het in het geheel niet mee eens en dat liet hij luidkeels horen. Om zijn standpunt wat krachtiger te maken vond zijn voet iedere keer de celdeur en ik heb het ritme van 10 maal per minuut geteld. Je moet toch wat als je niet kunt slapen. Ik heb nog overwogen om in discussie te gaan, maar de taalbarrière heeft me weerhouden. Ja, het overnachten bij een politiebureau mag budgettair technisch een goede zijn, maar de nacht in Tamerza was ook geen geweldige. De politie auto’s reden af en aan en mensen leken wel te gillen naar elkaar en leek het wel een kroeg met mensen die af en aan kwamen.
We gaan verder met de beesten en ander gespuis. Wonderlijk genoeg komt de haan ook voor in het rijtje. Geen enkel probleem als er wordt gekukeld in de morgen, ik ben per slot van rekening een ochtend mens, maar de hanen hier in Noord-Afrika hebben een chronisch probleem met het tijdbesef. Om de plank niet mis te slaan doen ze ‘het’ maar heel de nacht door. Nee, doe me dan maar de torren in Matamata (T). In onze overnachting in de grotten raakten 2 torren verstrikt in een plastic zak die naast mijn bed stond. Het was een echte kreukel plasticzak en het leken wel olifanten in een porseleinen fles. Gelukkig was alles binnen een paar seconden opgelost en zijn de torren voor het laatst gesignaleerd in de ringen rond Saturnus. Ezels kwamen we niet tegen in Libië, maar in Tunesië en Egypte des te meer. Op onze 1e nacht in Egypte kwam aan het balken geen einde of is het balken ende (is dat de Duitse versie of haal ik nu alles door elkaar, HELP).
Natuurlijk mogen we onze jongens ook niet vergeten, al komen ze niet in de top voor. Rik doet niet mee, maar zijn broer heeft ons enkele nachten uit het bed laten klimmen om vliegen/muggen te laten verjagen en wilde één keer niet meer in zijn bed verder slapen. Nou ja!
Als uitsmijter natuurlijk de moskee en daar zaten jullie al op te wachten. Zeker tijdens de Ramadan hebben we de mooiste versies gehoord en we zijn nu echte liefhebbers geworden. Onze laatste nacht in Libië zijn we dan ook naast een moskee gaan staan. Konden we gelijk gebruik maken van de toiletten en Bart vond de lichten rond de minaret zo mooi. Geweldig en Allah Akbar.
Maar er is meer en we pakken de draad op in Houn. Helaas lukte het weer niet om de plaatjes van de digitale camera op het net te krijgen, maar de tekst weer wel en ook alle meeltjes beantwoord. Dank, dank en blijf schrijven! Na Houn wordt het tijd om meters te maken en dat hebben we gedaan ook. De eerste 270 km is naar het noorden en Monique kan de naald op 120 km per uur houden. We komen vroeg in Sirte aan en proberen een bank te vinden. Dat plan gaat niet door, want iedereen is het einde van de Ramadan nog aan het vieren en morgen is het vrijdag. We nemen maar even een pauze en trappen ergens in het wijkje tegen de voetbal. Na de laatste sigaretten van onze aan nicotine verslaafde gids, gaan we weer op pad en de kustweg is vrij rustig. Het verkeer nog steeds hetzelfde, gevaarlijk inhalen en daar moeten we weer aan wennen na de woestijn. De km’s rollen echter snel onder de wielen door en met af en toe een slecht stukje asfalt komen we vrij vroeg aan in Brega. Daar kunnen we echter niet overnachten en besluiten om door te rijden naar Ajdabiya. Na meer dan 700 km parkeren we bij de politie en maken een lekker maal. De rest hebben jullie hierboven al gelezen.
Via een moeilijk te vinden route, diverse malen vragen, komen we in Qsar Libya aan en daar bezoeken we een museum. Op verzoek wordt dit geopend en in een kamer van 10 bij 30 zijn 48 prachtige mozaïek panelen opgehangen die in 1927 zijn gevonden. De panelen hebben op de grond gelegen van een Byzantijnse kerk en ze zagen er nog uit alsof ze gisteren waren gemaakt. We zijn er allemaal van onder de indruk. Bart vooral van de dieren en vraagt expliciet aan me om dia’s ervan te maken. Rik doet ook mee en rent voordat we het door hebben over een mozaïek heen dat op de grond ligt. Oeps.
We eten weer een taai stuk stokbrood als lunch en komen bijtijds aan in Cyrene/Sabbah. Dit is een Griek/Romeinse nederzetting geweest en er staan nog een hoop resten van tempels. We bekijken het geheel in 2 uur en zien alle gaten en hoeken. Ook de tempel van Zeus/Jupiter en die is groter dan zijn broertje in Athene. Nooit geweten.
In Tobruk besluiten we alleen onze laatste dinars op te maken en buiten de stad te overnachten. Het is onze laatste overnachting in Libië en we kunnen daardoor niet geheel ongestoord slapen of was het nu vanwege die moskee?
Op 6 november proberen we het land te verlaten en dat gaat redelijk snel. Omdat onze gids bezig is aan zijn maiden trip weet hij niet precies waar we moeten zijn voor wat en moeten we zoeken/terugrijden. Maar alles binnen het uur gedaan, dus ons hoor je niet klagen. We nemen afscheid van Rabee en we hebben het goed met hem gehad. Natuurlijk had een ervaren gids iets minder zoeken opgeleverd naar de juiste weg en was zijn Engels slecht, maar aan de andere kant hiel hij altijd een prettige afstand, was het altijd no problem, was hij erg lief voor de jongens, stond hij altijd stipt klaar en hebben we alles gezien wat we wilden zien. Ook de kosten voor de gids waren minimaal en heeft hij het niet altijd makkelijk gehad (muggen en kou tijdens de nacht). Het ga je goed Rabee.
Dan hét verhaal aan de grens van Egypte. De eerste woorden waren ‘welcome to Egypte’. Wouw, Engels! Daarna volgen we netjes de borden van ‘private car’ en komen we toch bij het verkeerde loket uit. Gelukkig zijn de mensen behulpzaam en wijzen ze ons de weg naar de aankomsthal. Daar 2 kaarten ingevuld en binnen 5 minuten waren we gestempeld. Maar nu nog de auto. Eerst krijgen we inspectie van de douane en dankzij de jongens duurt die maar enkele minuten en gaat meer over de Donald Duck van Bart dan dat er in de auto wordt gekeken. Mooi. Dan volgt de inspectie aan de voorkant van de bus: chassis en motornummer. Gelukkig waren we door Wouter/Janneke gealarmeerd dat een fout in het Carnet dodelijk kan zijn en hadden we speciaal bij de garage laten kijken naar het motorblok nummer. Hier bij de grens weet heer nummer 1 het niet te vinden en nummer 2 ook niet. Nummer 2 probeert me duidelijk te maken in zeer gebrekkig Engels dat we moeten wachten op de specialist en dat het lang kan gaan duren. Ik begrijp hem niet en vraag aan de Donald Duck fan om te vertalen. Uiteindelijk komt de specialist sneller dan verwacht en loopt alles met een sisser af. Ik haal het ondertekende formulier op bij de grote baas en die zegt dat ik naar Trafic moet en daarna Duties.
Bij Trafic kom ik er na 2 loketten achter dat ik naar de general manager moet voor een handtekening en ben ik daar klaar. Daarna naar Duties en daar vertelt men dat ik 1002 ponden moet betalen (kleine 200 Euro). Hans dus eerst naar de bank en daar zijn we snel klaar. Nog even over voetbal praten en waarom Egypte zich niet heeft geplaatst voor 2006 DL. Met het geld naar Duties en daar aan een ander loket betaald. Met het betalingsbewijs naar loket één en daar wordt het Carnet gestempeld. De vriendelijke heer vertelt me dat ik kopietjes moet laten maken bij Trafic en daar ga ik weer, 500 meter lopen. Met de kopietjes weer terug en het Carnet wordt nu geheel ingevuld. Weer een kopie laten maken bij Trafic en terug naar Duties. Fout. Ik moest nog eerst meer bij Trafic afhandelen. Betalen voor de kentekenplaten, weer een kopie maken en verzekering afsluiten voor de bus. Gaat allemaal vlotjes en gelukkig vermaakt Monique zich met de kinderen. Weer terug naar Duties en ja hoor ik ben daar klaar en krijg Carnet mee. Nu met het hele gezin en de bus naar Trafic en daar krijgen we een plastic pasje voor de auto en de garantie dat we klaar zijn. Stop de klokken, binnen 3 uur zijn we klaar.Dat is voorwaar voor deze grenspassage niet gek én ik heb alles lopend gedaan.
De VW weer de sporen gegeven en de eerste minuten in Egypte zijn waanzinnig mooi. We rijden een plateau af naar zee niveau en zien de witte golven beneden ons in een bad van lichtblauw water. Dit alles in een baai voor Sollum en de entree kan niet stuk. Ook het dorpje Sollum ziet er weer vertrouwd uit, want de ezel is terug in het straatbeeld. De jongens zijn inmiddels verzonken in een diepe slaap en we besluiten nog een flink stuk te rijden, we moeten wel op 8 november Oma op halen in Caïro. Dat is nog een kleine 700 km rijden. De weg is van prima kwaliteit en we houden ons aan de 100 km. Monique had op Internet gelezen dat andere reizigers hun plastic pasje was ingenomen door de politie toen ze te hard reden en dan heb je een probleem bij het verlaten van het land. Af en toe zien we de zee en wat huizen. Toch weer anders dan in Libië, want hier staan de huizen geheel in de kale woestijn. Geen boom of struik te bekennen. Ook zien we vreemde bouwwerken en kennen de betekenis er niet van. Het is een toren van enkele meters en die loopt naar de top taps toe. Het onderste gedeelte is dicht en ¾ van de toren heeft allemaal gaten met een diameter van circa 10 centimeter. Rond de toren steken ook allemaal stukken houten uit en we krijgen een Mali gevoel. Daar hebben we dezelfde stokken gezien in de van leem gebouwde moskeeën. We filosoferen wat af.
Maar we moeten de tijd ook in de gaten houden en zien ook zwarte wolken met regen voor ons. Het zoeken naar een plekje om te overnachten vangt aan en dat lukt niet erg. We kunnen geen echt dorpje vinden. Opeens komen we langs een toeristen ressort, maar dat ziet er gesloten uit. Dat klopt ook , want het is geen seizoen. Via de bewaker komen we toch binnen en we mogen onze bus binnen de hekken zetten. Het is een pracht plaats mét speeltuin, dus de jongens zijn helemaal in hun nopjes. Leve Santa Monica = naam van ressort. Helaas duurt de vreugde kort, want de general manager gaat (via de telefoon) niet akkoord. Alles weer opruimen en verder zoeken. Dan maar gewoon naar een paar huizen rijden en vragen. Hier natuurlijk geen politiepost te vinden, maar we kunnen wel bij een school onze bus zetten. We krijgen toestemming van de iman van de moskee en we vinden het prima. Het is al over 5’n en kwart voor 6 is het donker. Monique loopt met Rik naar de ezels en de waterput en wordt al gelijk uitgenodigd voor het eten, Welcome in Egypt. Helaas heb ik de Maggi boerenkool met rookworst al klaar en genieten we in de bus van deze oer-Hollandse maaltijd. De jongens eten hun buikje rond. We genieten van een prachtige sterrenhemel, er is verder geen licht bij de huizen en wensen de ezels een prettige nachtrust toe.
Om 5 uur de moskee en de jongens worden er niet wakker van. Half 7 wordt Rik wakker en maken we ontbijt klaar. Eerst loop ik nog wat rond en kom weer zo’n toren tegen. De duiven vliegen er in en uit en zou het een duiventil zijn? Ook komt er een herder op me af en begint een heel verhaal tegen me en komt een andere heer me uitnodigen voor het ontbijt. Ik ga het gezin halen, maar als we aankomen is de heer er niet meer. Had ik het verkeerd begrepen? Dan maar onze eigen stokbrood en ondertussen komen de kinderen naar school. Natuurlijk staan de jongens dichtbij en de meisjes in de achterhoede. De afstand wordt met de tijd kleiner en dan wordt het tijd om te vertrekken. Het is nu nog leuk en we genieten van elkaar en dat willen we zo houden.
Monique weer achter het stuur en de pedaal op 100 km, op naar Caïro (en Oma). Het gaat allemaal weer voorspoedig en bij El-Alamein maken we een stop. In WOII is hier een van de grootste tankveldslagen geweest en was het een ommekeer in de oorlog. Bart wil niet geloven dat mensen elkaar dood kunnen maken, dat doen toch alleen dieren. Was dat maar zo.
We laten de Middellandse Zee achter ons en draaien de woestijn weer in. Naast de weg grote masten met reclame en dat staat vreemd in een kale woestijn. Ook hebben we geregeld een tankstation langs de weg en zien we een eenzame politiepost (= controle op snelheid). Er rijden niet veel auto’s op de weg en we komen dicht bij Wadi Natrum. Met behulp van de info van De-Stefanos proberen we een klooster te vinden, maar doen eerst in het dorp inkopen. We hebben veel bekijken en tot onze verbazing zien we tuk-tuks rijden. We dachten dat die alleen in Azië rond reden.
Na de inkopen op zoek naar het klooster, maar dat kunnen we niet vinden. Dan maar niet en we lassen de lunchstop in gewoon langs de weg. Het is aan een eenzame weg en ja hoor die ene auto die bij dat ene huis hoort stopt bij onze bus en … nodigt ons uit om te komen eten. Wouw, wat een gastvrijheid in Egypte. We slaan de uitnodiging helaas af (Oma wacht) en krijgen in ruil bezoek van tientallen vliegen. We proberen zoveel mogelijk wind voor ze te creëren, maar we eten het brood maar in rap tempo op. We rijden weer terug naar de hoofdweg en komen voor 4 uur in Giza aan. Opeens zien we zomaar de Piramides opdoemen en kan de dag niet stuk. Wederom raken we die dag de weg even kwijt, maar de mensen zijn erg behulpzaam. In het drukke verkeer vinden we de camping uiteindelijk toch en die ziet er erg leeg uit. Als we doorrijden zien we er toch 3 andere voertuigen staan en we raken het zicht op de Piramides niet kwijt. Geweldig, we juichen met zijn 4’n. Een mijlpaal, we hebben het gered!!
Als verrassing voor de jongens maak ik pannekoeken (mix uit NL), maar daar moeten ze niet veel van hebben. In NL gaan ze erin als zoete broodjes, maar na een lange reisdag in Noord-Afrika is dat andere koek. Wij genieten er echter wel van en we leggen de kinderen vroeg op bed. Dit onder toeziend oog van Loek, een Nederlander die we ontmoeten op de camping. Een aardige heer uit Almere die alle tijd van de wereld heeft en op weg is naar Zuid-Afrika. We kletsen 100 uit, maar kruipen bijtijds in ons adelaarsnest. Morgen …. Oma.
We slapen weer heerlijk uit tot half zes, want Rik heeft genoeg geslapen. We nemen hem boven en dan kan Bart nog even verder slapen. Die wordt om half zeven wakker en we maken het ontbijt klaar. De smog ontneemt ons het zicht op de piramides, maar de zon breekt snel door. Dat mag ook wel, want het was vannacht maar 11 graden. Was Rik daarom zo vroeg wakker?
Het is ook weer eens tijd om de was te doen en ik neem de bus ook onderhanden. Oma komt eraan dus hij wordt gewassen en binnen wordt alle rommel en stof eruit geveegd. Dat ruimt lekker op en in de tussentijd koopt Monique met Rik brood bij een winkeltje. Dat is even wennen voor haar, want ze vragen hier giga prijzen en dan moet je afdingen. Stokbrood kennen ze hier niet en ze krijgt platte broden, zeg maar oversized tortilla’s. Ze smaken er niet minder om.
Bart heeft het ondertussen niet meer en kan niet langer wachten om te vertrekken om Oma op de halen. Monique heeft een taxi geregeld en die komt pas om 13.00 uur. We halen alle trucs uit de koffer en het lukt ons en de taxi werkt ook mee. Die is er een kwartiertje te vroeg. Bart is gelijk helemaal in zijn nopjes, want achter op de plank in de taxi liggen allemaal knuffels en daar was hij wel aan toe. Hij wil zelfs zijn paard en nijlpaard inwisselen voor deze nieuwe, een unicum!
We zitten als 2 vorsten in de taxi en rijden door Caïro heen. Niet down town, maar via de rondweg. We zien de Nijl, heel veel moskeeën, ezelkarren, bijna ongelukken, politiecontroles en uiteindelijk de luchthaven. Daar moet de chauffeur de auto parkeren en ga ik met Bart naar de shuttle bus. Daar zitten we wel 5 minuten in en worden voor de deur van terminal 2 afgezet. We slaan de tijd dood met Donald en chips en om 14.42 is het vliegtuig gearriveerd. Feest. Maar daarna komt het lange wachten voor Bart en gelukkig staat Oma binnen 20 minuten voor onze neus. In die tussentijd had ze zelfs nog een visum gekocht ook. Geweldig. Wat zijn we blij om elkaar weer te zien en Bart laat een paar oerkreten horen. Gelijk wippen we weer de shuttlebus in, de taxi en rijden binnen 45 minuten weer naar de camping. Ondertussen kletsen we heerlijk bij en krijgt het thuisfront een SMS. Alles goed!
Op de camping tref ik Monique NIET aan en kan de bus niet in. Dan maar via het dak en van Loek hoor ik dat ze even naar het Internet café is met de andere buren. Dat zijn 2 Duitsers die al 3 jaar onderweg zijn en nu vanuit Thailand per tuk-tuk reizen. Dat zien we binnen een half uur als Monique en Rik de camping op komen rijden. Rik heeft de tijd van zijn leven en is met moeite het voertuig uit te krijgen. Gelijk heeft tie. Zijn broer is niet jaloers, die heeft zijn portie al in Thailand gehad (snob!).
De verhalen vliegen over de tafel en Oma trekt een register én een supermarkt open: pindakaas, hagelslag, dia rolletjes, Pompoen, Sesamstraat boek, kaas, een Sinterklaas zak, USB stick, software voor digitale camera, kado’s én 3 bakken boterkoek uit Brielle. Mensen, mensen zelden zo’n geschenk gehad. Laatst zei ik nog tegen Monique dat ik wel weer eens toe was aan een suikershot, maar nooit aan boterkoek gedacht. Dank ENGEL uit Brielle, dit vergeten we nooit! Maar dat is nog niet alles, want er is ook post. Zo luxe reizen we al. Vroeger moesten we bakken doorzoeken op het General Post Office en nu komt de post zelfs al naar ons toevliegen. Hoe moet dat eindigen? Dank aan alle mensen die ons post hebben gestuurd (zeker Haaksbergen en Grootmoeder) en ook alle mensen die aan ons hebben gedacht via telefoon/Oma. Het is een bijzondere dag. Aan de ene kant heel normaal dat we mijn moeder zien, we hadden het immers afgesproken, aan de andere kant bizar om met haar boterkoek te eten bij de Piramides. Genieten dus.
Maar er moet ook gegeten worden en Oma moet nog een kamer hebben. Het is al donker als we gaan eten en na het eten weten we een kot voor Oma te regelen. Het heeft ramen en 2 bedden en is dier vrij. Het sanitair is buiten en ziet er niet uit, bij ons op de camping is het beter. Oma schikt zich en Bart blijft lekker bij haar slapen. Prettig geregeld.
Het wordt tijd om de Piramides te gaan bekijken en op woensdag 9 november gaan we dat doen. We nemen afscheid van Loek en na het ontbijt maken we de bus rijklaar. Het verkeer valt mee en we zijn er in een mum. In de tussentijd kopen we nog bananen en peren en de man vraagt een normale prijs, nu dus weer niet afdingen. We betalen de 40 pond per persoon en parkeren de bus VOOR de piramides. Wouw. De smog hangt nog rond de giganten, maar we genieten al meteen. Je staat niet elke dag oog in oog met een wereldwonder (1 van de 7). We nemen er alle tijd voor en gelukkig trekt de smog langzaam weg. We zien alle 3 de piramides van dichtbij en veraf, van links naar rechts, van boven naar onder en tellen alle 3 miljoen stenen van Cheops. Natuurlijk laten we de Sfinx niet ongemoeid en zien inderdaad dat Obelix de neus heeft afgebroken. We lopen alles en de jongens houden het lang vol. Na 2 uur is het echter over en lopen we terug naar de bus. Dan rijden we alles nog eens af met de bus en na 3 uur verlaten we het complex. Zeer onder de indruk. Niet gek ook, want het staat er al 5000 jaar en in die tussentijd is er geen groter stenen bouwwerk gemaakt.
Terug op de camping werkelijk giga gelunched met: pindakaas, rookkaas, gewone kaas, jam, chocopasta, hagelslag en stroop. Wat budgetreizigers. Maar om half 2 vertrekt Monique met Bart, de Duitse en de bus om inkopen te doen. Er is hier een giga supermarkt, Carrefour, en daar moet het goed winkelen zijn. Ondertussen stopt Oma Rik in bed in haar kamer en is het tijd voor pappa om te typen. Ziet er weer georganiseerd uit, toch?
De buit is niet gering: water, rijst, vlees in blik, vis, cheeseburger van Mc, ijsje, pasta, glassex, dieren voor Bart en auto’s voor Rik, thee, koekjes, boter, gehakt, kip, ‘bruin’ brood en andere lekkernijen. Bingo. Ik berg alles op in de bus en na de overvloed van gisteren is dat een ‘pas en meet’ klus. Daarna neemt Oma Bart onder haar hoede, ik maak het eten klaar en Monique heeft Rik. Goed teamwork. De rijst met kool/bonen en kip smaakt uitstekend en de sfeer zit er goed in. Monique vraagt nog aan Oma of het niet gek is om eerst onze verhalen te lezen en nu gewoon in het verhaal mee te spelen, maar daar heeft ze geen moeite mee.
Losse flodders:
- Rik komt geen aandacht te kort en bij Piramides moeten we mensen van hem afhouden
- Hier in Egypte is het normaal om aardig wat kinderen te hebben en er zit vaak maar één jaar tussen.
- Ik kom zelfs iemand tegen die een kind heeft en zijn vader is één jaar ouder dan ik. Oef.
- Zet Rik een record met 10 muggenprikken in zijn gezicht.
- Zet Rik een ander record: samen met een hond tongen. Getver, het valt ook niet mee om hem elke seconde in de gaten te houden
- Bart is echter bang voor die honden en dat hebben de honden ook door: grrrrrrom
- Zijn we de grote stad al binnen 2 dagen zat
- Zien we in de stad, in een gore sloot 2 grote ijsvogels
- Hebben we al meer dan 8.000 km gereden
- Werkt de zoon van de eigenaar in Amsterdam als advocaat
- De zoon van Khadaffy is een fan van ‘FC piep’ te Amsterdam en is daar vaak te gast. Daarna na de wallen op, zal hij gesluierd gaan?
- Zit Rik al in de 4 lettergreep woorden: Pompoenflipper (jouw ‘schuld’ Ada, hi, hi)
- Bart is kampioen uitvluchten zoeken en doet soms over een paar happen minuten lang. Aan de ene kant genieten we van zijn taalontwikkeling en soms willen we hem door de gehakt molen halen of 4ndelen
Nee, geen herrie op de dag. Onze bus maakt muziek, géén herrie. Het gaat vooral over de nacht. In Tunesië staat met stip op nummer één de hond. Overdag zien de meeste viervoeters er lief en rustig uit, maar die schade halen ze ’s-nachts ruim in. Ok, als het waakhonden zijn en er iets niet in de haak is, hebben we er geen probleem mee. Maar we hebben zelfs plekken gehad waar om de 10 minuten er flink werd geblaft en gehuild. Natuurlijk werd de oproep opgepikt door de buren en zo ging de ketting verder. In het noorden van Tunesië bij Bizerte is de winnaar, daar sliepen namelijk 3 honden naast onze bus. Het commentaar van de jongens: zzzzzzzzzz. Ook begrijpen we nu waarom er een plaats in Tunesië is die de naam ‘El Kef’ draagt!
Op een fraaie 2de plaats komt het verkeer. Af en toe slapen we bij een hotel en die liggen vaak naast de weg. Overdag maak je deel uit van het verkeer, maar ’s-nachts laten we het allemaal langs ons heen gaan. Nou, dat hebben we geweten in Sbeitla in Tunesië, Leptis Magna en Ajdabiya in Libië. Vooral Leptis was een ware crime, want het leek wel of we aan een formule 1 circuit sliepen. Vooral voor mij is dat een probleem, want in tegenstelling tot Monique heb ik geen oordoppen in. Commentaar van de jongens: gaaaaaaap.
En dan komen we in de groep ‘overig’. Natuurlijk is de vermelding van everzwijnen een plezierige. In Ain Draham (T) was het een waar genoegen en een paar keer hebben we de zaklamp aan gedaan, maar het bleef bij horen .. geen zien.
Mensen maken ’s-nachts ons het leven soms ook zuur en zitten tot veel te laat te kakelen. Echte toppers waren te vermelden in Monastir (T) op de parkeerplaats bij de haven, waar de plaatselijke jeugd er een sport van maakte om van de ene kant van de parkeerplaats naar de andere kant te converseren. Grrrrr. Maar de hit was in Ajdabiya waar we naast het politiebureau stonden. Ergens in de nacht, we hebben niet op het horloge keken, was een echte boef opgepakt en achter de tralies gezet. Daar was heer boef het in het geheel niet mee eens en dat liet hij luidkeels horen. Om zijn standpunt wat krachtiger te maken vond zijn voet iedere keer de celdeur en ik heb het ritme van 10 maal per minuut geteld. Je moet toch wat als je niet kunt slapen. Ik heb nog overwogen om in discussie te gaan, maar de taalbarrière heeft me weerhouden. Ja, het overnachten bij een politiebureau mag budgettair technisch een goede zijn, maar de nacht in Tamerza was ook geen geweldige. De politie auto’s reden af en aan en mensen leken wel te gillen naar elkaar en leek het wel een kroeg met mensen die af en aan kwamen.
We gaan verder met de beesten en ander gespuis. Wonderlijk genoeg komt de haan ook voor in het rijtje. Geen enkel probleem als er wordt gekukeld in de morgen, ik ben per slot van rekening een ochtend mens, maar de hanen hier in Noord-Afrika hebben een chronisch probleem met het tijdbesef. Om de plank niet mis te slaan doen ze ‘het’ maar heel de nacht door. Nee, doe me dan maar de torren in Matamata (T). In onze overnachting in de grotten raakten 2 torren verstrikt in een plastic zak die naast mijn bed stond. Het was een echte kreukel plasticzak en het leken wel olifanten in een porseleinen fles. Gelukkig was alles binnen een paar seconden opgelost en zijn de torren voor het laatst gesignaleerd in de ringen rond Saturnus. Ezels kwamen we niet tegen in Libië, maar in Tunesië en Egypte des te meer. Op onze 1e nacht in Egypte kwam aan het balken geen einde of is het balken ende (is dat de Duitse versie of haal ik nu alles door elkaar, HELP).
Natuurlijk mogen we onze jongens ook niet vergeten, al komen ze niet in de top voor. Rik doet niet mee, maar zijn broer heeft ons enkele nachten uit het bed laten klimmen om vliegen/muggen te laten verjagen en wilde één keer niet meer in zijn bed verder slapen. Nou ja!
Als uitsmijter natuurlijk de moskee en daar zaten jullie al op te wachten. Zeker tijdens de Ramadan hebben we de mooiste versies gehoord en we zijn nu echte liefhebbers geworden. Onze laatste nacht in Libië zijn we dan ook naast een moskee gaan staan. Konden we gelijk gebruik maken van de toiletten en Bart vond de lichten rond de minaret zo mooi. Geweldig en Allah Akbar.
Maar er is meer en we pakken de draad op in Houn. Helaas lukte het weer niet om de plaatjes van de digitale camera op het net te krijgen, maar de tekst weer wel en ook alle meeltjes beantwoord. Dank, dank en blijf schrijven! Na Houn wordt het tijd om meters te maken en dat hebben we gedaan ook. De eerste 270 km is naar het noorden en Monique kan de naald op 120 km per uur houden. We komen vroeg in Sirte aan en proberen een bank te vinden. Dat plan gaat niet door, want iedereen is het einde van de Ramadan nog aan het vieren en morgen is het vrijdag. We nemen maar even een pauze en trappen ergens in het wijkje tegen de voetbal. Na de laatste sigaretten van onze aan nicotine verslaafde gids, gaan we weer op pad en de kustweg is vrij rustig. Het verkeer nog steeds hetzelfde, gevaarlijk inhalen en daar moeten we weer aan wennen na de woestijn. De km’s rollen echter snel onder de wielen door en met af en toe een slecht stukje asfalt komen we vrij vroeg aan in Brega. Daar kunnen we echter niet overnachten en besluiten om door te rijden naar Ajdabiya. Na meer dan 700 km parkeren we bij de politie en maken een lekker maal. De rest hebben jullie hierboven al gelezen.
Via een moeilijk te vinden route, diverse malen vragen, komen we in Qsar Libya aan en daar bezoeken we een museum. Op verzoek wordt dit geopend en in een kamer van 10 bij 30 zijn 48 prachtige mozaïek panelen opgehangen die in 1927 zijn gevonden. De panelen hebben op de grond gelegen van een Byzantijnse kerk en ze zagen er nog uit alsof ze gisteren waren gemaakt. We zijn er allemaal van onder de indruk. Bart vooral van de dieren en vraagt expliciet aan me om dia’s ervan te maken. Rik doet ook mee en rent voordat we het door hebben over een mozaïek heen dat op de grond ligt. Oeps.
We eten weer een taai stuk stokbrood als lunch en komen bijtijds aan in Cyrene/Sabbah. Dit is een Griek/Romeinse nederzetting geweest en er staan nog een hoop resten van tempels. We bekijken het geheel in 2 uur en zien alle gaten en hoeken. Ook de tempel van Zeus/Jupiter en die is groter dan zijn broertje in Athene. Nooit geweten.
In Tobruk besluiten we alleen onze laatste dinars op te maken en buiten de stad te overnachten. Het is onze laatste overnachting in Libië en we kunnen daardoor niet geheel ongestoord slapen of was het nu vanwege die moskee?
Op 6 november proberen we het land te verlaten en dat gaat redelijk snel. Omdat onze gids bezig is aan zijn maiden trip weet hij niet precies waar we moeten zijn voor wat en moeten we zoeken/terugrijden. Maar alles binnen het uur gedaan, dus ons hoor je niet klagen. We nemen afscheid van Rabee en we hebben het goed met hem gehad. Natuurlijk had een ervaren gids iets minder zoeken opgeleverd naar de juiste weg en was zijn Engels slecht, maar aan de andere kant hiel hij altijd een prettige afstand, was het altijd no problem, was hij erg lief voor de jongens, stond hij altijd stipt klaar en hebben we alles gezien wat we wilden zien. Ook de kosten voor de gids waren minimaal en heeft hij het niet altijd makkelijk gehad (muggen en kou tijdens de nacht). Het ga je goed Rabee.
Dan hét verhaal aan de grens van Egypte. De eerste woorden waren ‘welcome to Egypte’. Wouw, Engels! Daarna volgen we netjes de borden van ‘private car’ en komen we toch bij het verkeerde loket uit. Gelukkig zijn de mensen behulpzaam en wijzen ze ons de weg naar de aankomsthal. Daar 2 kaarten ingevuld en binnen 5 minuten waren we gestempeld. Maar nu nog de auto. Eerst krijgen we inspectie van de douane en dankzij de jongens duurt die maar enkele minuten en gaat meer over de Donald Duck van Bart dan dat er in de auto wordt gekeken. Mooi. Dan volgt de inspectie aan de voorkant van de bus: chassis en motornummer. Gelukkig waren we door Wouter/Janneke gealarmeerd dat een fout in het Carnet dodelijk kan zijn en hadden we speciaal bij de garage laten kijken naar het motorblok nummer. Hier bij de grens weet heer nummer 1 het niet te vinden en nummer 2 ook niet. Nummer 2 probeert me duidelijk te maken in zeer gebrekkig Engels dat we moeten wachten op de specialist en dat het lang kan gaan duren. Ik begrijp hem niet en vraag aan de Donald Duck fan om te vertalen. Uiteindelijk komt de specialist sneller dan verwacht en loopt alles met een sisser af. Ik haal het ondertekende formulier op bij de grote baas en die zegt dat ik naar Trafic moet en daarna Duties.
Bij Trafic kom ik er na 2 loketten achter dat ik naar de general manager moet voor een handtekening en ben ik daar klaar. Daarna naar Duties en daar vertelt men dat ik 1002 ponden moet betalen (kleine 200 Euro). Hans dus eerst naar de bank en daar zijn we snel klaar. Nog even over voetbal praten en waarom Egypte zich niet heeft geplaatst voor 2006 DL. Met het geld naar Duties en daar aan een ander loket betaald. Met het betalingsbewijs naar loket één en daar wordt het Carnet gestempeld. De vriendelijke heer vertelt me dat ik kopietjes moet laten maken bij Trafic en daar ga ik weer, 500 meter lopen. Met de kopietjes weer terug en het Carnet wordt nu geheel ingevuld. Weer een kopie laten maken bij Trafic en terug naar Duties. Fout. Ik moest nog eerst meer bij Trafic afhandelen. Betalen voor de kentekenplaten, weer een kopie maken en verzekering afsluiten voor de bus. Gaat allemaal vlotjes en gelukkig vermaakt Monique zich met de kinderen. Weer terug naar Duties en ja hoor ik ben daar klaar en krijg Carnet mee. Nu met het hele gezin en de bus naar Trafic en daar krijgen we een plastic pasje voor de auto en de garantie dat we klaar zijn. Stop de klokken, binnen 3 uur zijn we klaar.Dat is voorwaar voor deze grenspassage niet gek én ik heb alles lopend gedaan.
De VW weer de sporen gegeven en de eerste minuten in Egypte zijn waanzinnig mooi. We rijden een plateau af naar zee niveau en zien de witte golven beneden ons in een bad van lichtblauw water. Dit alles in een baai voor Sollum en de entree kan niet stuk. Ook het dorpje Sollum ziet er weer vertrouwd uit, want de ezel is terug in het straatbeeld. De jongens zijn inmiddels verzonken in een diepe slaap en we besluiten nog een flink stuk te rijden, we moeten wel op 8 november Oma op halen in Caïro. Dat is nog een kleine 700 km rijden. De weg is van prima kwaliteit en we houden ons aan de 100 km. Monique had op Internet gelezen dat andere reizigers hun plastic pasje was ingenomen door de politie toen ze te hard reden en dan heb je een probleem bij het verlaten van het land. Af en toe zien we de zee en wat huizen. Toch weer anders dan in Libië, want hier staan de huizen geheel in de kale woestijn. Geen boom of struik te bekennen. Ook zien we vreemde bouwwerken en kennen de betekenis er niet van. Het is een toren van enkele meters en die loopt naar de top taps toe. Het onderste gedeelte is dicht en ¾ van de toren heeft allemaal gaten met een diameter van circa 10 centimeter. Rond de toren steken ook allemaal stukken houten uit en we krijgen een Mali gevoel. Daar hebben we dezelfde stokken gezien in de van leem gebouwde moskeeën. We filosoferen wat af.
Maar we moeten de tijd ook in de gaten houden en zien ook zwarte wolken met regen voor ons. Het zoeken naar een plekje om te overnachten vangt aan en dat lukt niet erg. We kunnen geen echt dorpje vinden. Opeens komen we langs een toeristen ressort, maar dat ziet er gesloten uit. Dat klopt ook , want het is geen seizoen. Via de bewaker komen we toch binnen en we mogen onze bus binnen de hekken zetten. Het is een pracht plaats mét speeltuin, dus de jongens zijn helemaal in hun nopjes. Leve Santa Monica = naam van ressort. Helaas duurt de vreugde kort, want de general manager gaat (via de telefoon) niet akkoord. Alles weer opruimen en verder zoeken. Dan maar gewoon naar een paar huizen rijden en vragen. Hier natuurlijk geen politiepost te vinden, maar we kunnen wel bij een school onze bus zetten. We krijgen toestemming van de iman van de moskee en we vinden het prima. Het is al over 5’n en kwart voor 6 is het donker. Monique loopt met Rik naar de ezels en de waterput en wordt al gelijk uitgenodigd voor het eten, Welcome in Egypt. Helaas heb ik de Maggi boerenkool met rookworst al klaar en genieten we in de bus van deze oer-Hollandse maaltijd. De jongens eten hun buikje rond. We genieten van een prachtige sterrenhemel, er is verder geen licht bij de huizen en wensen de ezels een prettige nachtrust toe.
Om 5 uur de moskee en de jongens worden er niet wakker van. Half 7 wordt Rik wakker en maken we ontbijt klaar. Eerst loop ik nog wat rond en kom weer zo’n toren tegen. De duiven vliegen er in en uit en zou het een duiventil zijn? Ook komt er een herder op me af en begint een heel verhaal tegen me en komt een andere heer me uitnodigen voor het ontbijt. Ik ga het gezin halen, maar als we aankomen is de heer er niet meer. Had ik het verkeerd begrepen? Dan maar onze eigen stokbrood en ondertussen komen de kinderen naar school. Natuurlijk staan de jongens dichtbij en de meisjes in de achterhoede. De afstand wordt met de tijd kleiner en dan wordt het tijd om te vertrekken. Het is nu nog leuk en we genieten van elkaar en dat willen we zo houden.
Monique weer achter het stuur en de pedaal op 100 km, op naar Caïro (en Oma). Het gaat allemaal weer voorspoedig en bij El-Alamein maken we een stop. In WOII is hier een van de grootste tankveldslagen geweest en was het een ommekeer in de oorlog. Bart wil niet geloven dat mensen elkaar dood kunnen maken, dat doen toch alleen dieren. Was dat maar zo.
We laten de Middellandse Zee achter ons en draaien de woestijn weer in. Naast de weg grote masten met reclame en dat staat vreemd in een kale woestijn. Ook hebben we geregeld een tankstation langs de weg en zien we een eenzame politiepost (= controle op snelheid). Er rijden niet veel auto’s op de weg en we komen dicht bij Wadi Natrum. Met behulp van de info van De-Stefanos proberen we een klooster te vinden, maar doen eerst in het dorp inkopen. We hebben veel bekijken en tot onze verbazing zien we tuk-tuks rijden. We dachten dat die alleen in Azië rond reden.
Na de inkopen op zoek naar het klooster, maar dat kunnen we niet vinden. Dan maar niet en we lassen de lunchstop in gewoon langs de weg. Het is aan een eenzame weg en ja hoor die ene auto die bij dat ene huis hoort stopt bij onze bus en … nodigt ons uit om te komen eten. Wouw, wat een gastvrijheid in Egypte. We slaan de uitnodiging helaas af (Oma wacht) en krijgen in ruil bezoek van tientallen vliegen. We proberen zoveel mogelijk wind voor ze te creëren, maar we eten het brood maar in rap tempo op. We rijden weer terug naar de hoofdweg en komen voor 4 uur in Giza aan. Opeens zien we zomaar de Piramides opdoemen en kan de dag niet stuk. Wederom raken we die dag de weg even kwijt, maar de mensen zijn erg behulpzaam. In het drukke verkeer vinden we de camping uiteindelijk toch en die ziet er erg leeg uit. Als we doorrijden zien we er toch 3 andere voertuigen staan en we raken het zicht op de Piramides niet kwijt. Geweldig, we juichen met zijn 4’n. Een mijlpaal, we hebben het gered!!
Als verrassing voor de jongens maak ik pannekoeken (mix uit NL), maar daar moeten ze niet veel van hebben. In NL gaan ze erin als zoete broodjes, maar na een lange reisdag in Noord-Afrika is dat andere koek. Wij genieten er echter wel van en we leggen de kinderen vroeg op bed. Dit onder toeziend oog van Loek, een Nederlander die we ontmoeten op de camping. Een aardige heer uit Almere die alle tijd van de wereld heeft en op weg is naar Zuid-Afrika. We kletsen 100 uit, maar kruipen bijtijds in ons adelaarsnest. Morgen …. Oma.
We slapen weer heerlijk uit tot half zes, want Rik heeft genoeg geslapen. We nemen hem boven en dan kan Bart nog even verder slapen. Die wordt om half zeven wakker en we maken het ontbijt klaar. De smog ontneemt ons het zicht op de piramides, maar de zon breekt snel door. Dat mag ook wel, want het was vannacht maar 11 graden. Was Rik daarom zo vroeg wakker?
Het is ook weer eens tijd om de was te doen en ik neem de bus ook onderhanden. Oma komt eraan dus hij wordt gewassen en binnen wordt alle rommel en stof eruit geveegd. Dat ruimt lekker op en in de tussentijd koopt Monique met Rik brood bij een winkeltje. Dat is even wennen voor haar, want ze vragen hier giga prijzen en dan moet je afdingen. Stokbrood kennen ze hier niet en ze krijgt platte broden, zeg maar oversized tortilla’s. Ze smaken er niet minder om.Bart heeft het ondertussen niet meer en kan niet langer wachten om te vertrekken om Oma op de halen. Monique heeft een taxi geregeld en die komt pas om 13.00 uur. We halen alle trucs uit de koffer en het lukt ons en de taxi werkt ook mee. Die is er een kwartiertje te vroeg. Bart is gelijk helemaal in zijn nopjes, want achter op de plank in de taxi liggen allemaal knuffels en daar was hij wel aan toe. Hij wil zelfs zijn paard en nijlpaard inwisselen voor deze nieuwe, een unicum!
We zitten als 2 vorsten in de taxi en rijden door Caïro heen. Niet down town, maar via de rondweg. We zien de Nijl, heel veel moskeeën, ezelkarren, bijna ongelukken, politiecontroles en uiteindelijk de luchthaven. Daar moet de chauffeur de auto parkeren en ga ik met Bart naar de shuttle bus. Daar zitten we wel 5 minuten in en worden voor de deur van terminal 2 afgezet. We slaan de tijd dood met Donald en chips en om 14.42 is het vliegtuig gearriveerd. Feest. Maar daarna komt het lange wachten voor Bart en gelukkig staat Oma binnen 20 minuten voor onze neus. In die tussentijd had ze zelfs nog een visum gekocht ook. Geweldig. Wat zijn we blij om elkaar weer te zien en Bart laat een paar oerkreten horen. Gelijk wippen we weer de shuttlebus in, de taxi en rijden binnen 45 minuten weer naar de camping. Ondertussen kletsen we heerlijk bij en krijgt het thuisfront een SMS. Alles goed!
Op de camping tref ik Monique NIET aan en kan de bus niet in. Dan maar via het dak en van Loek hoor ik dat ze even naar het Internet café is met de andere buren. Dat zijn 2 Duitsers die al 3 jaar onderweg zijn en nu vanuit Thailand per tuk-tuk reizen. Dat zien we binnen een half uur als Monique en Rik de camping op komen rijden. Rik heeft de tijd van zijn leven en is met moeite het voertuig uit te krijgen. Gelijk heeft tie. Zijn broer is niet jaloers, die heeft zijn portie al in Thailand gehad (snob!).
De verhalen vliegen over de tafel en Oma trekt een register én een supermarkt open: pindakaas, hagelslag, dia rolletjes, Pompoen, Sesamstraat boek, kaas, een Sinterklaas zak, USB stick, software voor digitale camera, kado’s én 3 bakken boterkoek uit Brielle. Mensen, mensen zelden zo’n geschenk gehad. Laatst zei ik nog tegen Monique dat ik wel weer eens toe was aan een suikershot, maar nooit aan boterkoek gedacht. Dank ENGEL uit Brielle, dit vergeten we nooit! Maar dat is nog niet alles, want er is ook post. Zo luxe reizen we al. Vroeger moesten we bakken doorzoeken op het General Post Office en nu komt de post zelfs al naar ons toevliegen. Hoe moet dat eindigen? Dank aan alle mensen die ons post hebben gestuurd (zeker Haaksbergen en Grootmoeder) en ook alle mensen die aan ons hebben gedacht via telefoon/Oma. Het is een bijzondere dag. Aan de ene kant heel normaal dat we mijn moeder zien, we hadden het immers afgesproken, aan de andere kant bizar om met haar boterkoek te eten bij de Piramides. Genieten dus.
Maar er moet ook gegeten worden en Oma moet nog een kamer hebben. Het is al donker als we gaan eten en na het eten weten we een kot voor Oma te regelen. Het heeft ramen en 2 bedden en is dier vrij. Het sanitair is buiten en ziet er niet uit, bij ons op de camping is het beter. Oma schikt zich en Bart blijft lekker bij haar slapen. Prettig geregeld.
Het wordt tijd om de Piramides te gaan bekijken en op woensdag 9 november gaan we dat doen. We nemen afscheid van Loek en na het ontbijt maken we de bus rijklaar. Het verkeer valt mee en we zijn er in een mum. In de tussentijd kopen we nog bananen en peren en de man vraagt een normale prijs, nu dus weer niet afdingen. We betalen de 40 pond per persoon en parkeren de bus VOOR de piramides. Wouw. De smog hangt nog rond de giganten, maar we genieten al meteen. Je staat niet elke dag oog in oog met een wereldwonder (1 van de 7). We nemen er alle tijd voor en gelukkig trekt de smog langzaam weg. We zien alle 3 de piramides van dichtbij en veraf, van links naar rechts, van boven naar onder en tellen alle 3 miljoen stenen van Cheops. Natuurlijk laten we de Sfinx niet ongemoeid en zien inderdaad dat Obelix de neus heeft afgebroken. We lopen alles en de jongens houden het lang vol. Na 2 uur is het echter over en lopen we terug naar de bus. Dan rijden we alles nog eens af met de bus en na 3 uur verlaten we het complex. Zeer onder de indruk. Niet gek ook, want het staat er al 5000 jaar en in die tussentijd is er geen groter stenen bouwwerk gemaakt.
Terug op de camping werkelijk giga gelunched met: pindakaas, rookkaas, gewone kaas, jam, chocopasta, hagelslag en stroop. Wat budgetreizigers. Maar om half 2 vertrekt Monique met Bart, de Duitse en de bus om inkopen te doen. Er is hier een giga supermarkt, Carrefour, en daar moet het goed winkelen zijn. Ondertussen stopt Oma Rik in bed in haar kamer en is het tijd voor pappa om te typen. Ziet er weer georganiseerd uit, toch?
De buit is niet gering: water, rijst, vlees in blik, vis, cheeseburger van Mc, ijsje, pasta, glassex, dieren voor Bart en auto’s voor Rik, thee, koekjes, boter, gehakt, kip, ‘bruin’ brood en andere lekkernijen. Bingo. Ik berg alles op in de bus en na de overvloed van gisteren is dat een ‘pas en meet’ klus. Daarna neemt Oma Bart onder haar hoede, ik maak het eten klaar en Monique heeft Rik. Goed teamwork. De rijst met kool/bonen en kip smaakt uitstekend en de sfeer zit er goed in. Monique vraagt nog aan Oma of het niet gek is om eerst onze verhalen te lezen en nu gewoon in het verhaal mee te spelen, maar daar heeft ze geen moeite mee.
Losse flodders:
- Rik komt geen aandacht te kort en bij Piramides moeten we mensen van hem afhouden
- Hier in Egypte is het normaal om aardig wat kinderen te hebben en er zit vaak maar één jaar tussen.
- Ik kom zelfs iemand tegen die een kind heeft en zijn vader is één jaar ouder dan ik. Oef.
- Zet Rik een record met 10 muggenprikken in zijn gezicht.
- Zet Rik een ander record: samen met een hond tongen. Getver, het valt ook niet mee om hem elke seconde in de gaten te houden
- Bart is echter bang voor die honden en dat hebben de honden ook door: grrrrrrom
- Zijn we de grote stad al binnen 2 dagen zat
- Zien we in de stad, in een gore sloot 2 grote ijsvogels
- Hebben we al meer dan 8.000 km gereden
- Werkt de zoon van de eigenaar in Amsterdam als advocaat
- De zoon van Khadaffy is een fan van ‘FC piep’ te Amsterdam en is daar vaak te gast. Daarna na de wallen op, zal hij gesluierd gaan?
- Zit Rik al in de 4 lettergreep woorden: Pompoenflipper (jouw ‘schuld’ Ada, hi, hi)
- Bart is kampioen uitvluchten zoeken en doet soms over een paar happen minuten lang. Aan de ene kant genieten we van zijn taalontwikkeling en soms willen we hem door de gehakt molen halen of 4ndelen
# posted by Hans, Monique, Bart en Rik @ 10:56 am 
Comments:
<< Home
Lieve familie,
Dat was vanmorgen weer goed gegokt,de tekst stond net vers op jullie site!! Wat super dat alles goed is gegaan met jullie reis naar Egypte en mams aankomst.Ineens is dan de post bij jullie,gaat sneller dan snel.Veel herinneringen van mijn eigen tocht door Egypte als ik jullie verslag lees,gaaf. Lekker genieten met mam erbij,dikke knuf van Bram,Bart,Tos,Franca xxxxxxxxx
Dat was vanmorgen weer goed gegokt,de tekst stond net vers op jullie site!! Wat super dat alles goed is gegaan met jullie reis naar Egypte en mams aankomst.Ineens is dan de post bij jullie,gaat sneller dan snel.Veel herinneringen van mijn eigen tocht door Egypte als ik jullie verslag lees,gaaf. Lekker genieten met mam erbij,dikke knuf van Bram,Bart,Tos,Franca xxxxxxxxx
# posted by 
: 4:11 pm
: 4:11 pm
Ik zal niet te hard typen want jullie hebben al genoeg herrie daar en leuk dat er ook weer een paar fotos op staan maar er gaat niks boven die mooie verhalen.Ik zeg ga zo door en ik zal jullie blijven volgen tot de laatste dag. Groentes uit Brielle.
# posted by : 8:44 pm
: 8:44 pm
Hallo reizigers!
Wat een prachtig verhaal weer. En met plaatjes erbij!
Wat lawaai betreft: Wellington op de vrijdag- en zaterdagavonden kan er ook wat van (tot in de kleine uurtjes).
Uitkijkend naar de volgende stories, veel groetjes van Bea en Jean-Paul.
Wat een prachtig verhaal weer. En met plaatjes erbij!
Wat lawaai betreft: Wellington op de vrijdag- en zaterdagavonden kan er ook wat van (tot in de kleine uurtjes).
Uitkijkend naar de volgende stories, veel groetjes van Bea en Jean-Paul.
# posted by : 10:31 am
: 10:31 am
Hallo Monique en de mannen,
Jullie hoeven bij terugkomst alleen nog maar een drukker te zoeken, het boek heeft Hans dan wel geschreven. Gewoon deze verslagen met foto's uitwerken.
We weten zeker dat we straks jullie volgende verslag weer met Interesse zullen lezen.
Geniet van alles om jullie heen en van elkaar.
Jan & Ada
Jullie hoeven bij terugkomst alleen nog maar een drukker te zoeken, het boek heeft Hans dan wel geschreven. Gewoon deze verslagen met foto's uitwerken.
We weten zeker dat we straks jullie volgende verslag weer met Interesse zullen lezen.
Geniet van alles om jullie heen en van elkaar.
Jan & Ada
# posted by : 8:25 pm
: 8:25 pm
Lieve Hans, Monique en kleine mannen!
Even een kort bericht om jullie te laten weten dat ik alle verhalen op internet nauwgezet volg. Heel erg leuk! Ondertussen ben ik bij DSM bezig met projekten op het gebied van innovatie, geografische expansie en mijn afdeling. Ik vraag me zo nu en dan toch wel af wie het leuker heeft!!!
Hele hartelijke groeten van Mirka
Even een kort bericht om jullie te laten weten dat ik alle verhalen op internet nauwgezet volg. Heel erg leuk! Ondertussen ben ik bij DSM bezig met projekten op het gebied van innovatie, geografische expansie en mijn afdeling. Ik vraag me zo nu en dan toch wel af wie het leuker heeft!!!
Hele hartelijke groeten van Mirka
# posted by : 8:29 pm
: 8:29 pm
Hallo allevier!!! Wat een gezellig verhaal weer, zeg!! Nou, die honden zitten overal hoor, wat dacht je van Kathmandinges by night!! Gelukkig ben ik een hele goeie slaper,hihi!! Trouwens, de groetjes van Fleur, Sebastian en Emma (van Marja: Bart op reis!) aan Bart!!! Jawel, hij komt nog gewoon ter sprake aan tafel hoor! En een dikke kus van mij ook voor Bart!!!! Tot de volgende keer!!! Groetjes, Marijke
Post a Comment
# posted by : 8:48 am
: 8:48 am << Home
