19.11.05

 

Import


In Noord-Afrika hebben ze veel, maar niet alles. Er moet dus aardig wat geïmporteerd worden en de eerste indrukken krijgen we in Italië. Als we op de boot wachten komen we aan de babbel met een Tunesiër die in Parijs woont en achter zijn bestel Renaultje heeft hij nog een aanhangwagentje vol met spullen. Allemaal goederen die in Tunesië niet zijn te verkrijgen of kwalitatief betere producten. Dit keer heeft hij veel fietsen bij zich en zien we het profiel van de dikke banden van de mountainbikes door het plastic drukken. Sommige voor familie/vrienden, maar er gaan er ook een paar in de verkoop.
Zoals jullie weten gaan er niet veel auto’s de boot op, maar iedereen die er op gaat heeft een aardige vracht boven op het dak. Tot onze verbazing heeft iedereen fietsen bij zich, maar zien we ook veel elektronische apparaten. Gelukkig hoeven wij niet op ze te wachten bij de douane, want ALLES moet worden uitgepakt en netjes worden aangegeven.
Als we in Tunesië rondreizen zien we dat er heel veel uit Italië komt, maar Frankrijk laat ook zeker van zich horen. We zien bijvoorbeeld veel dakpannen uit Frankrijk en sanitair uit Italië. Ook op het gebied van levensmiddelen zien we het een en ander en natuurlijk komen de sperziebonen uit blik uit Egypte. Niet alles komt uit Egypte, want het buurland Libië is ook een hofleverancier. Als we richting de ‘Tunesië-Libië’ grens reizen komen we ontelbaar veel minibusjes tegen met dik een meter goederen op het dak.
De kaas komt zeker NIET uit Gouda of Edam, ook al staat het op de verpakking. Nee, die wordt lokaal gemaakt en men geeft er een Nederlands tintje aan. Al doet de afbeelding van een Zwitsers alpenhuis en de naam Bonalpi ons zeker niet aan ons kikkerlandje denken.
Onze bus voelt zich prima thuis in Tunesië, want we zien ontelbaar veel VW busjes rondreizen. VW zal wel een goede deal hebben gemaakt hebben met de overheid, want vele taxi busjes zijn VW. Geeft een veilig gevoel, mocht er iets kapot gaan dan weet men hier van wanten. Gelukkig hebben we nooit van die kennis gebruik hoeven maken. Natuurlijk hebben de Fransen ook hun sporen achtergelaten en zien we aardig wat Peugeots 504 rondrijden en die zijn toch al gauw meer dan 25 jaar oud. Van veraf lijkt het nog wat, maar als je dichterbij komt zie je dat alles niet meer origineel is en met ijzerdraad aan elkaar hangt. Een auto wordt hier echt afgereden.
In Libië hebben ze veel olie en verder eigenlijk niet zo veel. Goed in het noord oosten kunnen ze nog wat aan landbouw doen, maar dan houdt het eigenlijk op. Er hoeft op dat gebied dan ook niet veel geïmporteerd te worden. Maar wat maakt dat allemaal uit, met oliedollars kan je veel doen. En dat is te merken ook, want de winkels in Libië hebben gemiddeld genomen een breder assortiment dan in Tunesië. Brengen de toeristen toch minder in het laatje dan de olie. Als we in Egypte komen zien we dat er veel goederen bij dat land naar Libië gaan. Grote vrachtauto’s uit Libië zien we de grens overrijden met hun lege aanhanger op de voorlegger. Maar laten we Tunesië ook niet vergeten, want hun boter komen we in Libië tegen. Ook horen we dat er vroeger heel veel uit Rusland kwam en dat Noord-Korea nu de hofleverancier is.
Aan de auto’s kan je bijvoorbeeld de Russische invloed zien, want er rijden heel wat Lada’s rond. Anders dan in Tunesië is men hier meer in haar nopjes met pick-ups en buiten Peugeot zien we heel veel Isuzu’s. Ook komen we er achter dat er ongelooflijk veel auto’s uit Zwitserland afkomstig zijn. Bijna een op de vijf auto’s heeft wel een CH sticker achterop. We komen een keer zelfs een vrachtauto tegen met een NL kenteken naast het Libische, af en toe iets uit België en soms doet Duitsland ook een duit in het zakje.
Egypte mag dan aan Tunesië en Libië leveren, de boter komt niet uit Tunesië maar uit Denemarken. Wat van ver komt moet lekker zijn, denken ze hier en de bananen komen zelfs uit Costa Rica/Ecuador. Natuurlijk kan je hier ook de kleine ‘oase bananen’ kopen, maar de grote joekels moeten ze toch aanvoeren via de zee.
Verder zien we hier ook reclame voor alle producten van de diverse multinationals en op GSM gebied spant Vodafoon de kroon. Hebben we toch de juiste keuze gemaakt. Maar veel reclame is toch voor bedrijven uit Azië en aardig te vermelden dat we ook reclameborden zien voor Farmfriet. Die Leontien van Moorsel heeft toch niet voor niets zo hard op de pedalen gebeukt.
De dag is aangebroken om het Egyptisch museum te gaan bekijken. We maken het ons weer makkelijk en nemen de taxi naar het centrum. Net voor 9 uur worden we voor het rode gebouw afgezet en we zien dat we niet de enige zijn. Oef. Eerst door de politiecontrole en een detectiepoortje en daar krijg ik te horen dat mijn zakmes, het aardappelschilmesje en mijn camera niet mee naar binnen mogen. Ik maak vlug nog wat dia’s van de tuin van het museum en geeft vervolgens de spullen af. Monique is ondertussen er in geslaagd om kaartjes te kopen en Oma gaat mee voor half geld. Met de kaartjes op zak naar het volgende obstakel en dat is weer een detectie poortje. Hier wordt Oma eruit gehaald,want de digitale camera maag niet naar binnen. Ik loop weer terug en moet weer achteraan aansluiten om binnen te komen. Dit is nog een hele klus, want in de vroege ochtend komen de meeste mensen.
Eenmaal binnen gaan we gelijk naar de eerste verdieping en vergapen ons aan al het moois dat in de piramides is gevonden. Op voorhand hebben we ons ingesteld op overvloed, er zijn meer dan 100.000 items te bewonderen, maar het geheel is overzichtelijk en goed te behappen. Ook wordt er in de gids gewaarschuwd dat alles erg stoffig is en dat valt ook heel erg mee. Kortom: we hebben het goed naar ons zin en de jongens kunnen zich goed amuseren. Bart heeft oog voor detail en neemt veel in zich op. Rik rijdt met zijn auto’s door het museum en pakt af en toe iets mee dat in de vitrines staat. Wij vergapen ons aan al het moois en natuurlijk zijn de pronkstukken uit Toetanchamon’s graf wel heel erg mooi. Ook leuk dat ze grote foto’s hebben opgehangen uit de tijd dat ze de opgravingen hebben gedaan. Er staat ook een reconstructie van het graf van Toetanchamon en ik had nooit geweten dat hij in 3 kisten lag. Natuurlijk het dodenmasker gezien en wist niet dat het 11 kg zwaar is.
Na de eerste etage is de rek er bij de jongens uit en nemen we de begane grond met behulp van een andere tactiek. Ik ga met ma eerst een rondje maken en Monique volgt daarna. De jongens spelen ondertussen met hun nieuwe dieren en auto’s en snoepen tussendoor. Ze hebben weer veel bekijks, vooral van schoolkinderen en de bewaking. Op de begane grond staan veel beelden en zijn er diverse grafkelders op ware grote nagemaakt, maar op de een of andere manier worden we er minder door geboeid. Is maar goed ook en zo staan we na een dikke 2 uur weer buiten. In onze gids staat dat je er makkelijk heel de dag in kan rondzwerven, maar daar zijn we het helemaal niet mee eens.
We moeten pas om 12.30 uur weer teug zijn bij de taxi dus hebben nog tijd om even te Internetten. Met de USB stick zitten de verhalen zo op het net, maar de foto’s blijft een grote zorg. Ligt waarschijnlijk aan het feit dat ze veel geheugen vreten. De E-mail box is nu ook weer leeg gemaakt, dus jullie hebben weer alle ruimte. We wachten af. Grappig dat we nu voor een uur 10 pond moeten betalen, terwijl Monique de vorige keer maar 3 kwijt was en de computers even ‘snel’ werken. Zou het liggen aan het feit dat we dicht bij het Hilton waren?
Terug op de camping genieten we van een middag rust en doen weer de nodige klussen. Ook praten we met de andere campinggasten en dat zijn de Duitsers met de tuc-tuc. Bart en vooral Rik zijn helemaal weg van het voertuig en ze worden meegenomen voor een privé rit. Omdat het klikt met de Duitsers eten we die avond gezamenlijk en dat is heel gezellig. Wij maken de pasta en zij de salade. We eten onze buik rond en het is overdadig, dankzij Carrefour! Ook horen we dat de Duitsers al bijna 4 jaar onderweg zijn en in december eindelijk weer terug zijn in Duitsland. Vonden ze wel gek. Toen was net de Euro geïntroduceerd en ook hun kennis op ICT gebied was nog uit die tijd. Onze USB stick was ook een noviteit voor ze. Om 22.30 uur pas naar bed, nachtbrakers.
Zoals jullie weten zijn we niet echte city lovers en we krijgen een beetje genoeg van Cairo. We zitten iets te ver van het centrum af en hebben last van de drukte, herrie en de smog. Tijd om weer terug te gaan naar de woestijn en we vertrekken met Oma naar de oase van Bahariya. We zijn heel vlug Cairo uit en komen erachter dat de camera van Oma niet meer goed werkt. Ze is gevallen bij de piramides en het luikje voor de lens gaat niet meer open. Helaas wist ze dat niet en zijn de laatste 10 opnames niet gelukt. We maken nog net een kiekje van de piramides, want met de hand kan je het luikje makkelijk open maken. Gelukkig is de camera intern prima in orde en kan ze nog gewoon opnames maken.
De 380 kilometers gaan redelijk vlug onder de banden door en net na de lunch bereiken we de eerste oase in de serie van 4. Bij het binnenkomen van de oase tanken we eerst en daar worden we al meteen ‘aangevallen’ door gidsen en mensen die bij een hotel/ camping horen. Maar we hebben daar even geen zin in en vinden op eigen kracht Achmed Safari Camp. Dat valt niet echt mee, want de borden zijn niet altijd even duidelijk en soms geven de mensen aan wie we het vragen een onduidelijke uitleg of verstaan ze geen Engels. Ach, we komen er een we vinden een aardig kamer voor moeders. Veel beter dan die in Cairo, maar dat is niet moeilijk. De prijs is wel hoger en als we die vergelijken met de bedragen in de gids dan zien we bijna een verdubbeling. Iets wat we wel vaker in Egypte zullen tegenkomen!
Uiteindelijk vinden we een goede plaats voor de bus en maken we ons het geheel een beetje eigen. Helaas lukt moeders dat niet, want haar darmen lopen geheel leg. Getver, en we besluiten dus niet de volgende dag op tour te gaan naar de witte woestijn. Ze krijgt van ons een dag rust voorgeschreven, Cola en licht voedsel.
Bart mag weer bij Oma op de kamer slapen en dat gaat prima. Wij kunnen in de bus dan lekker beneden slapen en dat scheelt enorm in geluid, wat een verschil. Rik kijkt wel een beetje vreemd op, maar slaapt er niet minder om. Gelukkig heeft Oma na een goede nachtrust geen klachten meer, maar we besluiten een dag rust te nemen. We zeggen dat tegen de eigenaar, Achmed, en hij verzekert ons dat het een tijdelijk uitstel is. Een bezoek aan de Witte Woestijn is volgens hem een must. In mijn ogen zegt hij dat redelijk oprecht en we laten de tijd een beslissing nemen. De rustdag doen we wat klussen en laten de jongens lekker rondlopen en spelen. Ze komen in aanraking met de gezinnen van het personeel en voordat ze het weten mogen ze alle dieren voeren: kalkoenen, geiten, kippen, konijnen en schapen. Wat wil een kind nog meer? Monique ontmoet ook een Duits stel dat zich hier heeft gevestigd en al 16 jaar hier komt en 3 Duitsers die Egypte ook al aardig kennen. Ze komt altijd met handige tips thuis en zo spreekt ze ook weer eens iemand anders én goed voor de talenkennis. Al heb ik daar helemaal niet over te klagen, integendeel. Ik rij in de middag op een mountainbike naar het centrum van het plaatsje en ben een bezienswaardigheid. Door vele mensen wordt ik ‘welcome in Egypt’ nagezwaaid en bij een winkeltje moet ik eens uitgebreid mijn verhaal doen. Ondertussen koop ik een 1,5 ltr fles cola voor Oma (en de darmen) en bij een dame op de hoek koop ik veel groente en fruit voor een klein prijsje. De mountainbike heeft er problemen mee, het gewicht, en ik worstel met een slag of wat in het voorwiel en trappers met een afwijking van hier tot Cairo. Toch redden we het en kan ik een geweldige maaltijd klaar maken. Wat genieten we er iedere keer weer van en dit keer waren het sperzieboontjes.
De dag rust heeft iedereen goed gedaan en we besluiten toch een georganiseerde 4x4 tocht te boeken. Met Achmed is het vlug zaken doen en we kunnen al om half 11 weg. Vlug pakken we alle spullen en dat is heel wat. Je weet natuurlijk nooit wat voor weer het in de woestijn zal zijn, warm, koud, veel wind, etc. Maar er kan veel bagage mee in de Toyota Landcruiser en we hebben volgens ons het eerste model te pakken dat ooit van de loopband is gekomen. Alles is vooral niet origineel en zit met haakjes en ogen vast, wél veel karakter en de eigenaar is trots op zijn bolide. Voor Rik is het een feest en hij wil niets liever dan in de jeep zitten. Hij heeft zo genoten in Libië en hotsen, klotsen is zijn lust en leven. Bart heeft er ook veel zin in en samen met 3 Fransen, in een andere jeep, verlaten we Achmed. Tot morgen.
We worden vorstelijk rondgereden door de chauf en die spreekt net genoeg Engels. Zijn standaard opmerking: ‘no problem’. De eerste stop is midden in het zand en daar mogen we foto’s maken. Gelijk gaan we weer terug naar het asfalt van de weg naar Farafra en rijden naar een berg in de zwarte woestijn. Om alles goed te kunnen zien beklimmen we een berg en zien Oma in een stipje veranderen. Het uitzicht is machtig en we krijgen een beetje ‘maan gevoel’. Ook ‘kristal mountain’ kan ons bekoren en de jongens gaan helemaal uit hun dak als ze down hill de woestijn in mogen rennen, ze zijn NIET te stoppen. Voordat we kamp maken zien we ook nog ‘flower stones’ en dat zijn lava stenen in de vorm van bloemen. Speciaal en dat geldt voor de gehele tocht. Een prachtig landschap met bergen in alle kleuren en als toetje volgt de Witte Woestijn. We draaien de weg af en zien direct de meeste fraaie sculpturen van moeder natuur. We zien er allerlei dieren, gezichten in en natuurlijk zijn de paddestoelen de hoofdattractie. Met de jeep rijden we nog dieper de woestijn in en vlak bij ons kamp rijdt onze chauf zijn 4x4 vast. Grote hilariteit en natuurlijk lukt het uiteindelijk om hem eruit te trekken en te graven. Wij genieten van de zonsondergang, terwijl de chauf het kamp maakt en begint met koken. Wat een luxe. En wat een omgeving. Overal zien we witte sculpturen omgeven door of zand of witte steen. Het maakt diepe indruk.
De rijst maaltijd smaakt goed en het is alleen jammer dat het net iets te laat voor de jongens klaar is. Om half acht zijn we uit gegeten en maken de bedden voor de jongens klaar. Rik mag lekker in zijn eigen bed slapen en Bart gewoon in zijn slaapzak. Dit keer niet in de bus, maar onder de sterrenhemel. Ze hebben er geen enkel probleem mee en slapen gewoon in. Een mooi gezicht Rik in zijn dikke fleece trui en pyjama en Bart zelfs met capuchon op. We zijn trots op onze kleine globetrotters!
Monique geniet in de avond nog van life muziek bij een andere groep, ook van Achmed, die wandelen door de woestijn. Ik zit met moeders lekker op een rots bij de kinderen en zie het kampvuur flikkeren. Heel speciaal en we missen de vliegen en muggen NIET, hi, hi. Voor 22.00 uur gaan we slapen en pakken ma dik in. Wij slapen gewoon in onze eigen slaapzak en weten dat dat makkelijk kan met een buitentemperatuur van 10 graden.
GEEN moskee gehoord en prima uitgeslapen wordt ik om 6 uur wakker en zie net de zonsopkomst. Ik sluip er stiekem uit en toch wordt Bart wakker. Hij blijft rustig liggen en ik beklim een heuvel en maak wat plaatjes. Als ik terug kom is het hele kamp al wakker en zijn de mannen al weer bezig het ontbijt klaar te maken. Dat laten we ons weer smaken, terwijl we de woestijn zien ontwaken. De zon prikkelt onze huid en het ontbijt onze papillen. Het is goed.
De Fransen worden echter ook geprikkeld en willen na het ontbijt niet direct weg. Dit maakt de gidsen boos en wij besluiten gewoon de afspraak na te komen. Onze jeep gaat dus weg en bij de eerste stop zien we dat de Fransen toch eieren voor hun geld hebben gekozen. Mooi. De terugweg is over het asfalt en om 12.00 uur zijn we weer terug bij Achmed.
We laden alles weer uit en besluiten vrijwel direct om met de eigen VW weer terug te gaan. We weten nu de weg en dat we makkelijk met onze bus een klein stukje van de weg prachtig kunnen overnachten. We nemen zelfs nog even een bad in de hot springs en zijn even na 14.00 uur weer weg. Even een klein onophoud omdat Rik zijn varken kwijt is en uiteindelijk duikt hij weer op bij een gezin van het personeel. Of Rik het daar heeft laten liggen of dat het is afgepakt zullen we nooit weten. Maakt ook niet uit, we vertrekken.
Het weerzien met de woestijn is prettig en nu kunnen we alles lekker zelf doen. ’s Avonds loopt de woestijnvos lekker om ons kamp te scharrelen en steelt bijna een schoen van Oma. Fotograferen blijkt niet eenvoudig, de camera weigert regelmatig af te drukken in het donker. Toch blijft een overnachting buiten onder de hemel anders dan in een bus. Het ontbijt is echter uniek, we zitten te eten naast een paddestoel van witte steen.
Na het ontbijt gaan we weer op stap en rijden met de bus naar een volgende oaseplaats: Dakhla. Voordat we in Dakhla zijn nemen we eerst een stop in El Qasr. Dakhla is namelijk de verzamelnaam voor een 20 tal dorpjes en El Qasr is er een van. Er ligt een hotel mooi op een heuveltop en tegen de berg is de oude stad gebouwd. De oude stad is nu verlaten en met de oase op de voorgrond is het een mooi plaatje. Natuurlijk hebben ook nog even gevraagd hoe duur het hotel was en dat viel mee, ‘maar’ 80 Euro. Maar het moet gezegd worden, het was wel kwaliteit en zag er tip top uit. Ook het uitzicht is prachtig over de oase, de bergen en de woestijn.
Verder gereden naar het plaatsje Mout en daar vinden we na wat zoeken een goed hotel voor moeders. De bus mag er gratis bij en trekt veel aandacht van de omgeving. De mensen kijken hun ogen uit, wat een boel handige dingen in zo’n wagen. We zijn het ermee eens. Helaas doet de brander weer eens bokkig, maar na een schoonmaak beurt is het weer over. We slapen heerlijk beneden en hebben zo geen last van het lawaai van de straat. Ook niet van ons eigen vuil, want we zijn helemaal schoon na een douchebeurt bij Oma op de kamer. Is een super douche: juiste hoeveelheid water én temperatuur.
We houden het tempo erin en besluiten niet in een keer vanuit Dakhla naar Luxor te rijden, maar een tussenstop in te lassen bij Kharga. Het is maar 180km naar Kharga, dus op 16 november nemen we in de ochtend een heerlijk bad in de warm water bronnen. Niet in degene die we wilden, die kunnen we NIET vinden, maar het genot is er niet minder om. De jongens gaan helemaal uit het plafond en na de lunch storten ze in. Dat mag en ze slapen lekker op weg naar Kharga.
In Kharga tanken we eerst en worden aangesproken door de politie. Monique raakt een beetje geïrriteerd door de vragen, maar uiteindelijk wordt ons duidelijk dat ze achter ons aan willen rijden naar het hotel. Monique stelt voor dat ze dan maar voorgaan. Helaas doet het Oasis hotel geen bel rinkelen en zien we eerst 2 andere hotels. Via het hoofd van de politie, die goed Engels spreekt, komen we er toch uit en hebben een wereldstek. Oma heeft een kamer met uitzicht op de palmtuin en wij staan erin. Ze zijn het hotel deels aan renoveren en daarna zal het dé plek worden in Kharga, volgens ons dan. De mensen zijn er heel vriendelijk en we besluiten dan ook uit eten te gaan. Er wordt voor ons een lekkere rijstmaaltijd klaargemaakt en de jongens genieten het meest van de kip, aardappelsalade en de tomaat. En ik geniet van het feit, dat ik niet hoef te koken, hi, hi.
Vanuit Kharga is het niet ver naar Luxor, nog geen 400 km. We beginnen rustig en Oma geniet van haar ontbijt in het hotel. Dat is vaak brood, met ei, jam en smeerkaas. Dit keer zelfs een kan heet water voor thee én boter. Helaas wil het bruine brood niet echt naar binnen bij moeders, dus krijgt ze wit brood van ons. Ik eet graag het bruine brood op en zo heeft ze ook wat gezelschap.
De weg naar Luxor wordt ons weer voorgereden en na 20 km mogen we het weer zelf uitzoeken. Dat lukt prima en we krijgen heel wat politie checks. Altijd dezelfde vragen: 5 Holandi/Holanda en we gaan naar Luxor. Vaak krijgen we de indruk dat ze het leuk vinden om ons te stoppen en dat kan je ze ook niet kwalijk nemen ook. We komen hier nauwelijks andere toeristen tegen en wie reist hier met zijn moeder en 2 kleine kinderen? Niemand.
We zien eerder dan verwacht de Nijl en naar Luxor is het dan nog dik een half uur. Met behulp van de Lonely Planet en de info van De-Stefanos vinden we het Reizeky hotel zo. We rijden naar de grote blauwe toegangsdeur en die wordt vriendelijk voor ons open gedaan. Zo rijden we een oase van rust in. Wouw, het terrein ziet er super uit en de kamer van Oma ziet er wel aardig uit. De prijs is stevig voor ons team, 110 pond, maar we vinden het wel gesneden.
De jongens kunnen heerlijk hun ei kwijt en wij ontmoeten vele reizigers. Loek’s auto zien we, de Nl die we in Cairo hebben ontmoet, een andere auto uit Nl, 2 Engelse 4x4 én 2 overland trucks. Wat een reizigers!! Monique heeft het gelijk naar haar zin en dat geldt ook voor de anderen. De jongens zijn wel erg moe en het eten is een drama. Ook wil Bart niet bij Oma slapen en dus gaat het hele gezin in de bus.

Tijd om de Luxor tempel te gaan bekijken en we lopen vanuit de camping naar de site. Het is een kleine 2 km en langs de Nijl is dat geen straf. Bart heeft het ook naar zijn zin en loopt het hele eind met gemak. Bij de ingang van de tempel maken we kamp en om buurten gaan we de tempel bekijken. De jongens amuseren zich met al hun speelgoed en grind. De ingang van de tempel is mooi met aan beide zijden een groot beeld. Het waren er vroeger 6, maar dat doet niets af aan de 2. Ook staat er nog een obelisk en die had eigenlijk ook in Frankrijk moeten staan. In de 19de eeuw was hij geschonken aan de Fransen, maar het transport van de eerste had 2 jaar geduurd en was zeer moeizaam geweest. Gelukkig hebben de Fransen in 1980 afstand gedaan van hun kado.
Het is genieten van al het moois: inscripties, beelden, zuilen, graven, een moskee die is gebouwd in het midden van de tempel en de jongens hebben er ook lol van. Bart weet heel wat dieren te herkennen en Rik scoort ook met de uil. We bekijken alle hoeken en gaten en dat doen we zeker niet alleen. Er zijn heel wat andere toeristen en je ziet duidelijk wanneer er weer een boot (Nijl cruise) is aangekomen. Er lopen ook heel wat gidsen rond en we horen overal Engels, Frans en soms Duits. Het leuke is dat er ook heel wat Egyptenaren lopen en we zien heel wat schoolkinderen. Natuurlijk trekken Rik en Bart de nodige aandacht, maar Rik is het nu ook zat. Hij zet het gelijk op een gillen en dat schikt de meeste af.
Na de voettocht door een rijk van 4000 jaar geleden, zoeken we iets van deze tijd. Monique heeft al een gouden M gezien en we trakteren ons op een ijsje. Monique heeft het helemaal in der bol en neemt een maaltijd: McArabic. Dat ziet er feestelijk uit: drank, friet en een heerlijk Egyptische brood met pittig vlees. Genieten én uitzicht op de tempel. Wat wil een mens nog meer. Nee, niet de grote groep Nederlanders die achter ons Mac binnenkomt. Kaaskoppen, hi, hi.
Het is nog een heel eind terug naar de camping lopen en we gaan door de souk. Eerst willen we brood kopen, maar de man vraagt een echte toeristenprijs (31 pond). Doei. Gelukkig vinden we de bakker en kopen we voor 3 pond een dampende zal vol brood. Voor Oma gewoon wit brood, want die is niet echt verzot op het Egyptische brood. Het blijkt in haar keel steken. Meteen doen we fruit inkopen en dat gaat een stuk beter. We zijn gelijk 8 kilo zwaarder, maar we hebben geen zin om elke dag achter eten aan te moeten zitten.
Ook Bart loopt weer het hele eind en we eten een geweldige lunch: warm brood, komkommer, appel, tomaat, kaas, melk en thee. Hebben we zeker verdiend. De mannen zijn daarna op en gaan allebei op de kamer van Oma slapen. In de tussentijd doen wij de was en typen de verslagen bij. Altijd leuk om te doen, maar neemt even wat tijd in beslag. Nu Oma erbij is, gaat dat een stuk makkelijker!
’s-Avonds probeer ik een maaltijd in elkaar te flansen, terwijl de rest aan het wandelen is. Helaas heeft de brander er weer geen zin in en ga ik over op spiritus. Dat duurt even wat langer en om half 6 is het hier al donker. Het lukt me toch om voor 6’n een pompoenmaaltijd op tafel te zetten. Dé maaltijd voor de jongens, zeker als ze er mayonaise bij mogen. Oma eet ook als een bootwerker, goed teken.
De tempel van Karnak moet dé tempel der tempels zijn, dus bezoeken we deze kanjer ook. Wederom lopen we er naar toe en om 8.30 uur zien we dat we zeker niet de eerste zijn. Er staan al heel veel bussen en op het terrein lopen al vele toeristen. We zetten de jongens in de speelhoek en dit keer kijk ik samen met Monique de site. Dé attractie is natuurlijk de zuilenhal met 134 ENORME joekels en we raken diep onder de indruk. Ook hangen er foto’s hoe het er 100 jaar gelden uitzag en er is heel wat restauratie werk gedaan. Het resultaat mag er zijn en de zuilen moeten een papyrusrol voorstellen. Behalve alle hyroglieven zien we ook nog veel verf en we krijgen er geen genoeg van. Natuurlijk ook nog de rest van het complex bekeken, maar dat is toch wat meer van hetzelfde: obelisken, beelden, zuilen en stukken steen.
Losse flodders:
Rik is al bij zinnen aangekomen: pappa .. komen .. boven. Maar ook het vijf lettergrepen weet hij raad: politieauto.
Oma krijgt 50% reductie bij entree, want we introduceren 65+ korting. Bij Luxor tempel moet ze de paspoort laten zien, de man gelooft het niet!
We hebben in Libie geluk gehad met de gids. We horen 2 verhalen van Engelsen en die zijn niet positief. Een stel is zelfs een week eerder het land uitgegaan vanwege de gids



# posted by Hans, Monique, Bart en Rik @ 4:27 pm
Comments:
Wat een prachtig verhaal weer!Tof,dat de USB-stick zo goed werkt.Ondertussen is de wereldbeker schaatsen begonnen en de nederlanders missen duidelijk jullie anmoedigingen!Kunnen jullie weleens een krant kopen?Liefs uit Briellexxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
# posted by Anonymous Anonymous : 5:41 pm
 
Tja alweer een mooi verhaal en ja ik weet er alles van die duitsers kom je overal tegen. En leuk dat jullie na zoveel landen al ook de tomaat hebben gevonden dat doet me goed dat te lezen. Groentes vanuit Brielle alleen jammer dat ik nu weer een week moet wachten voor een nieuwe verhaal ciao.
# posted by Anonymous Anonymous : 5:41 pm
 
Hoi mensen,

Op de valreep nog een leuk verhaal van Jullie. We zullen eht adres van de site meenemen en hopelijk hebben ze in Azië niet van de slome computers zodat we van Jullie belevenissen op de hoogte kunnen blijven.

Jan & Ada
# posted by Anonymous Anonymous : 10:51 pm
 
hoi buren.
jullie hebben beter weer denk ik .
Nederland was in rep en roer. De eerste sneeuw bijna 900km file,steden zonder stroom, volgelopen kelders straten en huizen ,menseb die op stations moeten overnachten,wat zijn we hier toch weinig gewend.Oma beatens is ook weer heelhuids terug zeiden jim en claire, ze kwam de huissleutel weer ophalen ,nu hebben we helaas geen trouw meer, fijne krant om te lezen trouwens,er staan geen opruiende artikelen in vind ik.groeten aan bart en rik, misschien weten ze niet eens meer wie ik ben over een paar maanden?
Doei groeten uit de suze van jim claire corry en henk
# posted by Anonymous Anonymous : 1:47 pm
 
sorry ,het is baetens
corry
# posted by Anonymous Anonymous : 9:00 am
 
Lieve familie,

was weer lekker lezen,zeker weer herinneringen,toch weer even eigen foto's bekeken.
Fijn dat reizen voor mam ook genieten was ondanks haar buik. Reizen makkelijker door Egypte dan naar Haaksbergen:20cm sneeuw en geen stroom!!! Ondertussen gelukkig opgelost en natuurlijk overleven we dat ook wel weer,knuf van een sneeuwrijk Hoksebarge,Bram,Tos,Bart en Francaxxxx
# posted by Anonymous Anonymous : 4:42 pm
 
Beste mensen,
Wij genieten van een temperatuurtje van zo'n graad of dertig en onze laatste dagen in Egypte. Maandag 5 december vieren wij Sint op de boot naar Jordanie.
Heerlijk om per radio te horen en hier te lezen dat jullie al in winterse sferen zitten. Hou wat sneeuw voor ons over wij willen ook graag sneeuwballen gooien. Mensen bedankt voor al jullie reacties, dat doet ons goed!
# posted by Blogger Hans, Monique, Bart en Rik : 7:44 pm
 
Hier Den Haag vandaag.
Een druilerig Den Haag wel te verstaan maar wel MET levende kersstal in het gemeente huis. Dit jaar heeft Maria maar 1,5 tand en kijkt Jozef met zijn linker oog in zijn rechter broekzak. Gelukkig is Jezus van plastic maar zijn er wel echte geitjes en kameel en zelfs een os! Hoe dan ook: er zijn weer wat daklozen "onder de pannen".
Waar brengen jullie komende kerstdagen door?
Wij wensen jullie heel veel fijne kerstmomenten en mooie belevenissen!

Dikke knuffel van ons,
Rein en Kitty
# posted by Anonymous Anonymous : 5:31 pm
 
Post a Comment

<< Home

This page is powered by Blogger. Isn't yours?