24.12.05
Leerzaam
Zijn wij niet hier allen op aarde om te leren? En dat doen wij elke dag op deze reis. Rik is echt de koploper en die jongen maakt meters. Het is echt een heel verschil met Bart op die leeftijd. Bart had natuurlijk voornamelijk zijn ouders die hij kon kopiëren en Rik heeft natuurlijk een grote broer én een andere omgeving. Zo zit Rik al te spelen met dingen die Bart nog nooit had gezien/aangeraakt. Een voorbeeld is natuurlijk de computer. Rik kan de laptop nog niet echt zelf bedienen, maar weet donders goed aan te geven hoe het spel in elkaar zit. Ook heeft hij het geweldig naar zijn zin met de MP3 speler en zit heel geduldig te luisteren zonder zich te bewegen. De oordopjes zijn namelijk iets te groot en vallen vrij vlug uit. Ja, daar hadden we niet aan gedacht tijdens de voorbereidingen om kinderdopjes te kopen. Leerzaam.
Verder kan hij heerlijk spelen met de normale dingen: auto’s, een puzzel (weet ook alle namen van de dieren van de boerderij variant), klei, potloden/waskrijt, domino, afval en weet hij al heel aardig met een voetbal om te gaan.
Maar zijn spraak is wel heel erg leuk. Zijn ontwikkeling is enorm en hij weet zelfs al sommige woorden van liedjes. Lied nummer 1 is natuurlijk Bob, maar ook Sinterklaas liedjes weet hij zich nu te herinneren. Op dit moment zijn zijn favorieten woorden: China (n.a.v. een boek), shampoo, pappa, politie auto en bim bam. Maar hij spreekt ook al een aardig mondje buitenlands en weet het ook op de juiste momenten te zeggen: au revoir, ‘oh, merci (als hij iets krijgt)’ bye-bye en sjoekran. Sinds kort heeft hij ook de gewoonte ook van alles een –ie vorm te maken: kippie, snoeppie etc. En als klapper op de vuurpijl werpt hij zich ook al op het rijmen, van wie zou hij het hebben?
Verder leert hij ook dingen waar we niet al te blij mee zijn en neemt hij dingen over van zijn broer. Uiteraard is hij net zo’n driftkop als Bart (en zijn ouders) en als hij zijn zin niet krijgt dan laat hij dat luidkeels horen. Altijd een strijd, maar iets dat iedere ouder krijgt voorgeschoteld. Leerzaam voor een ieder. Ook is er altijd het punt dat hij precies de dingen wil hebben, waar zijn broer nu net met aan het spelen is. Maar andersom geldt dat sterker. Snoepen is ook zo iets. Thuis kregen ze het haast nooit, maar op d
op de reis hebben we andere regels. Soms komen we er niet onderuit, want dan krijgen ze het van de lokale bevolking, hi, hi. De topper is ook dit moment de berens(n)oepjes van Haribo en als Bart er om vraagt dan valt Rik hem gelijk bij en als het even kan opent hij al het kastje waar de snoep ligt. Netjes steekt hij dan een voor een zijn mond vol en is binnen 1 minuut de gehele berenfamilie vermalen.
Ook krijgt hij niet altijd de Hollandse kost voorgeschoteld (al eten we dat veel) en gelukkig is het een makkelijke eter. Hij probeert altijd alles, maar dat houd niet in dat hij alles lekker vindt. Zo is koeskoes nog steeds niet aan hem te slijten maar kebab gaat er prima in. Het lokale brood vindt ook gretig aftrek en aan de groei te zien komt hij niets te kort.
En ons ouderschapsverlof is nog voor meer goed. Monique steekt veel tijd in tafelmanieren en je eet nu al uitstekend met een vork of lepel je eigen eten op. Soms nog beter dan je broer. Oh ja, dit is ook wat. Met een 2de kind vergelijk je steeds (on)bewust met de eerste. Is vaak helemaal niet eerlijk/goed. Leerzaam.
Het lopen gaat als een speer en we trainen hem flink. Het is een heerlijk gezicht om hem te zien lopen, want hij heeft een machtig wiegelkontje. Ook heeft hij de kunst van het afstappen afgekeken en geen trap is hem meer te hoog. Het liefst loopt hij alleen, maar soms verzet hij geen stap zonder handje.
Bart zit ook prima op koers. Die man heeft de Donald Duck boeken al tig keer zelf ‘gelezen’ en wij weten er ook alles van. We staan iedere keer weer versteld over de details die hij onthoudt. Welke kleur petjes Kwik/Kwek en Kwak hebben en als we de tekst verkeerd voorlezen, dan worden we op de vingers getikt met de juiste tekst. Ja, lezen is en blijf nummer 1 voor hem.
Ook zijn kennis van buitenlandse talen is vooruit gegaan en hij zegt al zelf ‘what is your name’. Ook weet hij alles van ‘Allah Akbar’ en als hij een luide knal hoort zegt hij; ‘Oh, de moslims mogen weer eten’. Tijdens de Ramadan was dat namelijk het geval. Goed onthouden toch. Of dan zegt hij ineens, ‘we gaan toch maar niet naar Ksar Ghilane’, dat was in Tunesië en hij zei het in Jordanië. Wat een geheugen.
Zo zijn er wel meer dingen die hij haarfijn onthoudt en de woorden Medina, Souq en citadel zitten al in zijn woordenschat. Dat is toch wel een sterk punt van hem en hij is ook al aardig met het alfabet bezig. Het tellen gaat ook al goed en het tellen naar 20 en terug heeft hij onder de knie. Jullie lezen het, dat ouderschapsverlof is nog zo gek nog niet. We zijn hierdoor wel erg benieuwd hoe hij straks het op school zal hebben, wie weet verveelt hij zich soms. Maar aan de andere kant kan hij zijn veters nog niet strikken en dat leer je wel in groep een, hi, hi. Knippen gaat steeds beter met de kinderschaar, alles heeft zo een nieuw doel na het kleuren gekregen.
Wat hij nog wel moet leren is om te gaan met andere kinderen. Hij is daar erg terughoudend in en vraagt altijd eerst of vader of moeder mee gaat. Er alleen op afstappen is niet zijn hobby. Maar als het ijs gebroken is, heeft hij het prima naar zijn zin. Hij zet de lijnen wel uit.
Het samen zijn met zijn broer levert nog wel eens problemen op zoals jullie hebben kunnen lezen en op dat terrein moet nog aardig wat geleerd worden. Het gekke is dat hij soms super lief is voor Rik en zelfs zijn laatste berensnoepje nog deelt met Rik en soms verkoopt hij hem echt een doodschop. We schrikken ons dan altijd het apenzuur en vragen waarom hij dat doet. Daar komt hij niet altijd uit en soms zegt hij dat hij het zelf ook niet wil. Het gebeurt gewoon. Wel weer leerzaam hoe wij daar mee omgaan en vaak gaat het goed, maar soms schieten we uit onze slof. Zeker wanneer het nét goed gaat. Een keer had Rik het bijna niet kunnen navertellen (daar heeft hij soms toch wel moeite mee, al kan je met 2 woorden al heel veel duidelijk maken).
Ja, wat leren die ouders eigenlijk? Een ding is zeker, hun kinderen kennen ze nu door en door. Dat is het voordeel van elkaar 24 uur meemaken voor zo’n lange tijd. Heel waardevol. We weten nu onderhand wel dat Bart soms gewoon een zeur is, altijd wel weer een smoes weet te verzinnen en met een ongelooflijk ochtendhumeur kan op staan. Hij is zeker niet op zijn mondje gevallen en is ver ontwikkeld in taal (zit al lekker te rijmen). Rik is een heerlijke doordouwer en kent het woord ochtendhumeur niet. Hij staat altijd vrolijk op en ook na een middagslaapje is hij meteen het mannetje. Natuurlijk heeft hij ook zijn streken en dat is vaak slaan en prikken.
En natuurlijk leren die ouders ook elkaar weer verder kennen. Nu denken jullie misschien, kan dat nog na 20 jaar? En het antwoord is ‘ja’. Het reizen is ons natuurlijk niet vreemd, maar zo lang met kinderen én eigen vervoer is nieuw. We doen het gemiddeld reuze goed en hebben af een toe een dip. Reageren onvrede op elkaar af, willen iets niet toegeven, zijn het niet eens over deel in de opvoeding, zijn gewoon onredelijk of hebben last van hormonen. Ach, hebben wel meer mensen last van en we komen er altijd weer uit. Het fundament wordt er alleen maar beter door en je bent nooit te oud om te leren. En laten we wel zijn, we kiezen niet altijd de makkelijkste weg. Dus je weet dat er hobbels genomen moeten worden.
Zo’n reis is ook prima om de talen weer eens op te frissen, qua arabisch doen we het niet best, maar het engels, frans en duits wordt veel gebruikt en weer verbeterd.
Verder met de reis en we zijn in Madaba. De stad hebben we redelijk vlug gezien en na 2 dagen wordt het tijd om verder te gaan. We rijden nog geen 10 km naar Mount Nebo en dat is een heilige plaats. Niet voor de Moslims, maar voor de Christenen. Men denkt dat Moses hier de 10 geboden heeft ontvangen en op de berg van 840 meter hoog staat nu een kleine, doch indrukwekkende kerk. We lopen er met de jongens naar toe en ze hebben er weer zin in. Ze groeten de soldaten vriendelijk die waken over onze veiligheid en in de kerk gaan ze los bij de mozaïeken. Bart vindt die echt geweldig en in de kerk zijn er vele van 100’en jaren oud. Ze hebben de kerk namelijk rond de mozaïeken opgetrokken en dat maakt hem zeer speciaal. Ook het golfplaten dak is verrassend. We zien dan JP II hier ook is geweest in 2000 en zien nog verschillende gedenktekens daarvan. Ook bijzonder is de aanloop route en de dennenbomen die er langs staan. De geur hebben we lang niet geroken en de wind waait er ook luisterrijk doorheen. Kortom: een prettig bezoek en dat hadden we op voorhand niet verwacht.
De bus neemt de bochtige weg naar beneden zonder problemen en we rijden gelijk door naar onder het zeeniveau. We zijn op weg naar de Dode Zee en daar komen we via een checkpost. We zijn ook wel erg dicht bij Israel, sterker nog we zien het liggen (was ook al het geval bij Aqaba). Het is even zoeken naar een mooie/goedkope plek om bij de zee te komen, maar dat lukt ons wel. Uiteindelijk weten we voor 4 JD ons toegang te verschaffen en we bereiden de jongens erop voor. Monique gaat als eerste het water in en probeert de jongens mee te krijgen en ik blijf achter met de camera. Nou, mooi dat de jongens er helemaal geen zin in hebben en ze blijven liever in het zand spelen. Monique dobbert dus alleen in het zoute water en op haar rug is dat helemaal geen probleem. De lol is als je op je buik probeert te zwemmen, want dan kom je erachter dat je benen boven water zijn en je luchtslagen maakt. We hebben er flink om gelachen. Na het verplichte plaatje ga ik ook erin en gaan de jongens ook mee. We maken weer iets nieuws mee: de kinderen kunnen gewoon op onze buik zitten zonder dat we zinken. Geweldig! Helaas zijn er ook wat nadelen, het zout bijt in wondjes en een hap water is wel heel erg vies. Rik krijgt met beide te maken en moet het water uit en gelijk spoelen wij hem af. Al het leed weer geleden. Dat is zeker over als we verder spelen in de speeltuin en zo vliegt de tijd. We besluiten toch niet hier te overnachten en rijden terug naar Madaba en melden ons weer bij de toeristenpolitie.
Vanuit Madaba rijden we richting Amman, maar bezoeken de stad niet. Niks voor ons. Wel rijden we weer de woestijn in en bezichtigen de zogenaamde woestijn kastelen. Deze bouwwerken staan er al eeuwen en zijn waarschijnlijk gemaakt om de vermoeide woestijnreizigers in de karavanentijd onderdak te verschaffen en weer te laven. Het zijn prachtige bouwwerken en een heeft zelfs nog mozaïeken, die van Arma. Uiteindelijk komen we uit bij Al Azraq en daar bekijken we nog de citadel die geheel uit lavasteen is opgetrokken. Zeer indrukwekkend en we zien het geheel in de late middagzon. Ook speciaal om te zien dat de toegangsdeuren van het kastel nog van massief steen zijn.
Het vinden van een overnachtingsplaats is niet makkelijk en we weigeren er 11 JD voor te betalen. Uiteindelijk komen we bij de politie terecht en daar wordt ik via 5 tussenstations (die allen haast geen Engels spreken) naar de chef geleidt. Natuurlijk krijg ik eerst een kopje thee aangeboden en daarna moet ik mijn verhaal doen. De man vraagt waarom we niet gewoon een hotel nemen en ik zeg dat ons hotel wielen heeft en de jongens niet graag elders slapen. Nog maar een kopje thee. En ondertussen kijken we TV (met een DVD speler er naast). He, daar gaat de telefoon (GSM) en na het telefoongesprek valt het verlossende woord. Geen probleem en we kunnen zelfs van zijn eigen (slaap)kamer gebruik maken. Dat slaan we af en parkeren onze bus op het terrein van verongelukte automobielen. Mooie plek. Na 5 minuten komt er weer een nieuw persoon langs die goed Engels spreekt en nogmaals alle service aanbiedt die denkbaar is. We hebben het goed.
De nacht verloopt goed en we hebben geen last van het vrachtverkeer. De vrachtauto’s rijden hier af en aan om het achterland te bevoorraden. We gaan vandaag iets speciaals doen: dieren bekijken. Jullie weten dat we de dieren erg hebben gemist tot op heden en vandaag in het Shaumari park kunnen we onze harten ophalen. In dit park leeft de Arabische Oryx en die was bijna uitgestorven. Na een intensief fokprogramma zijn er weer bijna 100 en hun toekomst is gegarandeerd. We zien er 20 en zijn helemaal in onze nopjes. Helaas een klein smetje te melden. Als ik in de uitkijktoren zit besluit ik nog een niveau hoger te klimmen en laat mijn cameratas even staan. Bart vindt dat echter geen goed idee en komt me achterna met de tas, helaas rolt mijn 28-70 lens eruit en wordt onherstelbaar beschadigd. Oeps en daar ben ik even kapot van. Gelukkig weet Monique de uitweg en biedt haar lens aan. Die past perfect en zo is alles weer opgelost. Monique bekijkt met de jongens ook nog de andere dieren die in gevangenschap leven: honden, stekelvarkens, pauwen, struisvogels, ongars en herten. Ook bekijken we het Wetland reserve en proberen wat vogels te spotten. Dat lukt niet geheel en in de (te)korte tijd dat we er zijn zien we 4 vogels. Toch heel wat in de woestijn, maar het is niet het seizoen. Wel triest om te lezen dat het water bijna geheel weg is gepompt om de mens te voorzien van drinkwater. Gelukkig wordt dit nu beter beheerd.
Aangekomen in Jerash zetten we in de regen de bus weer bij de toeristenpolitie op de parkeerplaats van het terrein. We worden zeer vriendelijk onthaald en we krijgen weer van alles aangeboden. Super service. We spelen met de jongens in de bus en dit keer kook ik op spiritus in de bus, een uitzondering.
De volgende dag regent het niet meer en schijnt de zon zelfs voorzichtig. Monique neemt Rik mee naar de site en ik doe met Bart allerlei spelletjes en doe wat klussen. Monique geniet van de Romeinse rommel en het feit dat ze alleen met Rik is en ik heb het ook prima naar mijn zin met Bart. Prima tijd en in de middag drinken we weer een kopje thee bij de toeristenpolitie. Onze agent spreekt prima Engels en via hem leren we weer wat van de Arabische wereld.
Een prima afsluiter en we verlaten Jordanië met een prettig gevoel (al moeten we wel 5 JD voor de kinderen betalen als exit tax). Was een prima verblijf en wat zal Syrië ons brengen. De grensovergang geeft hoop, want binnen een uur zijn we er door heen. Omdat we hebben gekozen voor een kleine overgang zitten alle loketten in een kantoor en als ze Rik zien is ut zo gepiept. Natuurlijk moeten we de 110 USD diesel tax betalen, maar als pleister op de wonden betaal je ook maar 7 SP voor een liter (= 12 Euro … cent).
We rijden naar het plaatje Basra en zien onderweg dat in Syrië de brommers weer af en aan rijden, net als in Tunesië. Mooie merknamen als Horse en Part zien we, maar ook Xingpu. Het valt ons ook op dat de dames hier weer strak in de sluier zitten en de mode kleur is … zwart. De heren hebben soms ook wat opvallends: rood haar, wie heeft zijn sporen hier achtergelaten?
In Basra staat een prachtig amphittheater geheel opgetrokken uit basalt. Dat bezoeken we niet, genoeg amphi’s gezien, maar een deel van de stad is ook uit basalt opgetrokken (de huizen) en daar lopen we doorheen. Prachtig om te zien en het is een prima lunchstop, met een zonnetje. Ons einddoel is echter Damascus en om daar de camping te vinden is een hele klus. We zien een bordje over het hoofd en rijden 10 km om. Maar ons hoor je niet klagen, want we zijn weer zonder kleerscheuren door een drukke stad gekomen. Ze rijden hier weer als gekken en we zijn blij dat onze beschermengelen krachtig zijn.
Op de camping kan Monique haar geluk niet op, want het staat er vol met overlanders en zelfs een campergroep met Duitsers/Nederlanders. Ook staan de ‘Fransen uit Luxor’ er en ik ben Monique meteen kwijt. Ondertussen maak ik het eten op de brander en zie dat de diesel weer haar sporen achterlaat. Ach, ze doet het in ieder geval weer redelijk normaal.
Natuurlijk laten we de Souq van Damascus niet ongezien achter en nemen een taxi naar het centrum. In een kleine Suzuki passen we net en voor 100 SP staan we voor de ingang van de Souq. We hebben het er helemaal naar ons zin en gaan gelijk de eerste de beste taartzaak binnen en vieren onze tot op heden geweldige reis. Bart bombardeert zich tot ‘oppersmikkelbaars’. Ja, wie laat er nu een chocoladetaartje staan voor 20 JD (= 33 Eurocent). We leggen weer km’s af in de Souq en hebben niet veel last van de verkopers. De meeste zaken zijn al echt in de Kerstsfeer en je kunt er plastic kerstbomen kopen mét dennenappels. Ook is er veel speelgoed te koop, maar dat is allemaal rommel uit China. Nee, we kopen niets anders dan schoenen voor Rik en veel eten. Ze maken hier heerlijke pannenkoeken van brood en stoppen daar lekkers tussen. Verder kijken we onze ogen uit naar de onderkleding voor dames die wordt aangeboden. In diverse zaken zien we pikante lingerie en dat doet me gelijk denken aan een verhaal dat ik jaren geleden van een collega had gehoord. Die had hetzelfde ‘live’ gezien op een strand in Iran. Monique merkt op dat alles wel wordt aangeboden door heren en ze zelf niet zo happy zou zijn om daarbij zulke dingen te kopen. Zit wat in!
De grote moskee ‘nemen’ we ook en daar zijn we van onder de indruk. Voor de Moslims is het een zeer belangrijke moskee en er zijn Moslims uit de gehele wereld te gast. We krijgen hetzelfde gevoel als in Tibet bij de Jokhang tempel. Het is ook speciaal dat we de moskee in mogen en ik mocht er zelfs fotograferen. Dat heb ik ook gedaan, maar het meest hebben we gewoon om ons heen gekeken naar alle mensen. De buitenkant van de moskee is ook prachtig en Bart kan zijn mosaiekhart geheel ophalen.
Laat in de middag zijn moe en krijgen van een Syrier een gratis taxi rit aangeboden. We komen veel aardige mensen tegen op onze reis. Op de camping zien we dat de NL terug zijn van hun uitstapje naar Libanon en na het eten laten we de jongens achter met de babyfoon en kletsen tot diep in de nacht. We ontmoeten het echtpaar Van Dunnen en in hun bus van 13 meter en 18t, met bad, vermaken we ons prima. Deels over reizen en deels over werk. Heer VD is actief geweest in de financiële wereld AMRo en heeft een accountantskantoor gehad. Sinds zijn 50’ste hoeft hij niet meer te werken, doet het nog wel een beetje, en zwerft met zijn vrouw over de wereld mét de bus. Niet aaneengesloten, maar vaak 3 maanden en dan weer even naar huis om te werken en later pakken ze de bus gewoon weer op. Deze mensen zullen we zeker nog in NL ontmoeten.
Vanuit Damascus rijden we naar Palmyra en zijn weer blij in de woestijn terug te zijn. Niet dat het weer in Damascus (bewolkt met af en toe zon) of de temperatuur (6,5 graad ’s-nachts) of de moskee (NAAST onze bus en héél erg fanatiek om 5.00 uur), maar we houden van de eenzaamheid in de woestijn (en de temperatuur). We vinden echt een wereldstek op de site van Palmyra bij hotel Zenobia en ik bekijk nog net voordat de zon ondergaat een deel van het terrein. Monique kletst ondertussen met onze buurman, een Duitser, en die is al 10 jaar onderweg. Af en toe wel terug naar DL en dit keer zonder vrouw. Die was ernstig ziek.
Nu de hamvraag, kom de Hetitische rommel ons nog boeien? Nou dat kon Palmyra uitstekend. Er staan prachtige kolommen en ook de tempel van Bel is een joekel. De grootste in zijn tijd, 4de eeuw na Chr. We lopen er om beurten overheen en starten daarna de bus weer. We bekijken nog even wat graftempels in de buurt, maar sturen daarna de neus van de bus naar het Westen.
Via de stad Homs bereiken we het kasteel der kastelen, die van Crac de Chevalier. De laatste 5 km krijgt de bus het flink voor de kiezen en moet er flink geklommen worden. Zo steil hebben we het niet vaak gehad, maar het kasteel ligt dan ook op een prachtige stek hoog op een rots. We parkeren de bus bij het hotel ‘de ronde tafel’ en daar regent het en is het naar koud. Niet gek voor de tijd van het jaar en goed voor de boeren. De omgeving hier is dan ook helemaal groen, wouw, en overal zien we landbouwvelden. Nu het zo regent is de grond prachtig donkerrood en dat steekt mooi af tegen het groen. Weer eens wat anders dan zand, hi, hi. We besluiten lekker uit eten te gaan en laten ons verrassen door een zeer uitgebreide maaltijd: shis kebab, kip, brood, salade, frieten, diverse groenten, sauzen en lekkere WARME thee. We vallen als blokken in slaap met zicht op het natte kasteel.
Tijd om terug te gaan naar de tijd van de kruisvaarders en op 22 december bestormen we het kasteel. Het weer is geheel omgeslagen en met een zonnetje op ons hoofd bezoeken we het kasteel. Het is echt een pracht exemplaar en lopen door gangen en de jongens hebben de tijd van hun leven. We zien ook de vertrekken van de soldaten, de 800 jaar oude toiletten, een kerk, een moskee, vele uitkijktorens, dikke muren, diverse deuren, onderaardse gewelven, prachtige doorkijken en vele stenen. Kortom: een hoogtepunt op de reis en diep onder de indruk verlaten we stenen reus (woorden Bart).
We besluiten de weg door de bergen te vervolgen en we worden getrakteerd op prachtige vergezichten. De bus krijgt het weer voor de kiezen en wij ook. We komen geen borden tegen en moeten het steeds vragen. Nou dat is geen probleem, want iedereen helpt ons vriendelijk en een keer rijdt een motor zelfs speciaal voor ons uit. Grandioos. Ook over de weg zijn we te spreken. Tot op heden zijn ze goed in Syrië.
In Hama bekijken we eeuwen oude waterwielen, Noria’s en genieten weer van de lunch. Dat doen we niet helemaal van de weg naar camping Kaddour bij Aleppo, want het zit tegen. We kunnen hem niet makkelijk vinden en als we er eindelijk zijn is de prijs stevig, 500 SP. Ik heb daar problemen en Monique hakt de knoop door. Het is een vermoeiende dag geweest, het is laat, dus we blijven gewoon. Natuurlijk heeft ze gelijk en na het eten, een kopje thee en een douche valt iedereen tevreden in slaap. De honden blaffen in koor op de achtergrond.
Losse flodders:
Natuurlijk wensen we jullie allemaal een prettige Kerst toe. Geniet ervan en wij doen ons best om in Turkije ook wat sfeer op te roepen
Dank Haaksbergen voor de Kerstkaart, hij hangt in de bus
Bart stapt de bus van de NL in Damascus binnen en zegt bij het dashboard: wat een hoop intelligente knoppen
We hebben weer eens wat aan de bus moeten doen … koelvloeistof bijvullen (= water). Wat een onderhoud hé
Bart roept in Crac (= Christelijk) ‘Allah Akbar’, hi, hi
We hebben nog steeds pindakaas, stroop en hagelslag op brood
We zijn de 14.000 km gepasseerd
Monique kijkt op tegen Turkije en de kou, we zullen zien
Rik slaapt tegenwoordig in Jik en Janke slaapzak (Jip en Janneke)
Verder kan hij heerlijk spelen met de normale dingen: auto’s, een puzzel (weet ook alle namen van de dieren van de boerderij variant), klei, potloden/waskrijt, domino, afval en weet hij al heel aardig met een voetbal om te gaan.
Maar zijn spraak is wel heel erg leuk. Zijn ontwikkeling is enorm en hij weet zelfs al sommige woorden van liedjes. Lied nummer 1 is natuurlijk Bob, maar ook Sinterklaas liedjes weet hij zich nu te herinneren. Op dit moment zijn zijn favorieten woorden: China (n.a.v. een boek), shampoo, pappa, politie auto en bim bam. Maar hij spreekt ook al een aardig mondje buitenlands en weet het ook op de juiste momenten te zeggen: au revoir, ‘oh, merci (als hij iets krijgt)’ bye-bye en sjoekran. Sinds kort heeft hij ook de gewoonte ook van alles een –ie vorm te maken: kippie, snoeppie etc. En als klapper op de vuurpijl werpt hij zich ook al op het rijmen, van wie zou hij het hebben?
Verder leert hij ook dingen waar we niet al te blij mee zijn en neemt hij dingen over van zijn broer. Uiteraard is hij net zo’n driftkop als Bart (en zijn ouders) en als hij zijn zin niet krijgt dan laat hij dat luidkeels horen. Altijd een strijd, maar iets dat iedere ouder krijgt voorgeschoteld. Leerzaam voor een ieder. Ook is er altijd het punt dat hij precies de dingen wil hebben, waar zijn broer nu net met aan het spelen is. Maar andersom geldt dat sterker. Snoepen is ook zo iets. Thuis kregen ze het haast nooit, maar op d
op de reis hebben we andere regels. Soms komen we er niet onderuit, want dan krijgen ze het van de lokale bevolking, hi, hi. De topper is ook dit moment de berens(n)oepjes van Haribo en als Bart er om vraagt dan valt Rik hem gelijk bij en als het even kan opent hij al het kastje waar de snoep ligt. Netjes steekt hij dan een voor een zijn mond vol en is binnen 1 minuut de gehele berenfamilie vermalen.
Ook krijgt hij niet altijd de Hollandse kost voorgeschoteld (al eten we dat veel) en gelukkig is het een makkelijke eter. Hij probeert altijd alles, maar dat houd niet in dat hij alles lekker vindt. Zo is koeskoes nog steeds niet aan hem te slijten maar kebab gaat er prima in. Het lokale brood vindt ook gretig aftrek en aan de groei te zien komt hij niets te kort.
En ons ouderschapsverlof is nog voor meer goed. Monique steekt veel tijd in tafelmanieren en je eet nu al uitstekend met een vork of lepel je eigen eten op. Soms nog beter dan je broer. Oh ja, dit is ook wat. Met een 2de kind vergelijk je steeds (on)bewust met de eerste. Is vaak helemaal niet eerlijk/goed. Leerzaam.
Het lopen gaat als een speer en we trainen hem flink. Het is een heerlijk gezicht om hem te zien lopen, want hij heeft een machtig wiegelkontje. Ook heeft hij de kunst van het afstappen afgekeken en geen trap is hem meer te hoog. Het liefst loopt hij alleen, maar soms verzet hij geen stap zonder handje.
Bart zit ook prima op koers. Die man heeft de Donald Duck boeken al tig keer zelf ‘gelezen’ en wij weten er ook alles van. We staan iedere keer weer versteld over de details die hij onthoudt. Welke kleur petjes Kwik/Kwek en Kwak hebben en als we de tekst verkeerd voorlezen, dan worden we op de vingers getikt met de juiste tekst. Ja, lezen is en blijf nummer 1 voor hem.
Ook zijn kennis van buitenlandse talen is vooruit gegaan en hij zegt al zelf ‘what is your name’. Ook weet hij alles van ‘Allah Akbar’ en als hij een luide knal hoort zegt hij; ‘Oh, de moslims mogen weer eten’. Tijdens de Ramadan was dat namelijk het geval. Goed onthouden toch. Of dan zegt hij ineens, ‘we gaan toch maar niet naar Ksar Ghilane’, dat was in Tunesië en hij zei het in Jordanië. Wat een geheugen.
Zo zijn er wel meer dingen die hij haarfijn onthoudt en de woorden Medina, Souq en citadel zitten al in zijn woordenschat. Dat is toch wel een sterk punt van hem en hij is ook al aardig met het alfabet bezig. Het tellen gaat ook al goed en het tellen naar 20 en terug heeft hij onder de knie. Jullie lezen het, dat ouderschapsverlof is nog zo gek nog niet. We zijn hierdoor wel erg benieuwd hoe hij straks het op school zal hebben, wie weet verveelt hij zich soms. Maar aan de andere kant kan hij zijn veters nog niet strikken en dat leer je wel in groep een, hi, hi. Knippen gaat steeds beter met de kinderschaar, alles heeft zo een nieuw doel na het kleuren gekregen.
Wat hij nog wel moet leren is om te gaan met andere kinderen. Hij is daar erg terughoudend in en vraagt altijd eerst of vader of moeder mee gaat. Er alleen op afstappen is niet zijn hobby. Maar als het ijs gebroken is, heeft hij het prima naar zijn zin. Hij zet de lijnen wel uit.
Het samen zijn met zijn broer levert nog wel eens problemen op zoals jullie hebben kunnen lezen en op dat terrein moet nog aardig wat geleerd worden. Het gekke is dat hij soms super lief is voor Rik en zelfs zijn laatste berensnoepje nog deelt met Rik en soms verkoopt hij hem echt een doodschop. We schrikken ons dan altijd het apenzuur en vragen waarom hij dat doet. Daar komt hij niet altijd uit en soms zegt hij dat hij het zelf ook niet wil. Het gebeurt gewoon. Wel weer leerzaam hoe wij daar mee omgaan en vaak gaat het goed, maar soms schieten we uit onze slof. Zeker wanneer het nét goed gaat. Een keer had Rik het bijna niet kunnen navertellen (daar heeft hij soms toch wel moeite mee, al kan je met 2 woorden al heel veel duidelijk maken).
Ja, wat leren die ouders eigenlijk? Een ding is zeker, hun kinderen kennen ze nu door en door. Dat is het voordeel van elkaar 24 uur meemaken voor zo’n lange tijd. Heel waardevol. We weten nu onderhand wel dat Bart soms gewoon een zeur is, altijd wel weer een smoes weet te verzinnen en met een ongelooflijk ochtendhumeur kan op staan. Hij is zeker niet op zijn mondje gevallen en is ver ontwikkeld in taal (zit al lekker te rijmen). Rik is een heerlijke doordouwer en kent het woord ochtendhumeur niet. Hij staat altijd vrolijk op en ook na een middagslaapje is hij meteen het mannetje. Natuurlijk heeft hij ook zijn streken en dat is vaak slaan en prikken.
En natuurlijk leren die ouders ook elkaar weer verder kennen. Nu denken jullie misschien, kan dat nog na 20 jaar? En het antwoord is ‘ja’. Het reizen is ons natuurlijk niet vreemd, maar zo lang met kinderen én eigen vervoer is nieuw. We doen het gemiddeld reuze goed en hebben af een toe een dip. Reageren onvrede op elkaar af, willen iets niet toegeven, zijn het niet eens over deel in de opvoeding, zijn gewoon onredelijk of hebben last van hormonen. Ach, hebben wel meer mensen last van en we komen er altijd weer uit. Het fundament wordt er alleen maar beter door en je bent nooit te oud om te leren. En laten we wel zijn, we kiezen niet altijd de makkelijkste weg. Dus je weet dat er hobbels genomen moeten worden.
Zo’n reis is ook prima om de talen weer eens op te frissen, qua arabisch doen we het niet best, maar het engels, frans en duits wordt veel gebruikt en weer verbeterd.
Verder met de reis en we zijn in Madaba. De stad hebben we redelijk vlug gezien en na 2 dagen wordt het tijd om verder te gaan. We rijden nog geen 10 km naar Mount Nebo en dat is een heilige plaats. Niet voor de Moslims, maar voor de Christenen. Men denkt dat Moses hier de 10 geboden heeft ontvangen en op de berg van 840 meter hoog staat nu een kleine, doch indrukwekkende kerk. We lopen er met de jongens naar toe en ze hebben er weer zin in. Ze groeten de soldaten vriendelijk die waken over onze veiligheid en in de kerk gaan ze los bij de mozaïeken. Bart vindt die echt geweldig en in de kerk zijn er vele van 100’en jaren oud. Ze hebben de kerk namelijk rond de mozaïeken opgetrokken en dat maakt hem zeer speciaal. Ook het golfplaten dak is verrassend. We zien dan JP II hier ook is geweest in 2000 en zien nog verschillende gedenktekens daarvan. Ook bijzonder is de aanloop route en de dennenbomen die er langs staan. De geur hebben we lang niet geroken en de wind waait er ook luisterrijk doorheen. Kortom: een prettig bezoek en dat hadden we op voorhand niet verwacht.
De bus neemt de bochtige weg naar beneden zonder problemen en we rijden gelijk door naar onder het zeeniveau. We zijn op weg naar de Dode Zee en daar komen we via een checkpost. We zijn ook wel erg dicht bij Israel, sterker nog we zien het liggen (was ook al het geval bij Aqaba). Het is even zoeken naar een mooie/goedkope plek om bij de zee te komen, maar dat lukt ons wel. Uiteindelijk weten we voor 4 JD ons toegang te verschaffen en we bereiden de jongens erop voor. Monique gaat als eerste het water in en probeert de jongens mee te krijgen en ik blijf achter met de camera. Nou, mooi dat de jongens er helemaal geen zin in hebben en ze blijven liever in het zand spelen. Monique dobbert dus alleen in het zoute water en op haar rug is dat helemaal geen probleem. De lol is als je op je buik probeert te zwemmen, want dan kom je erachter dat je benen boven water zijn en je luchtslagen maakt. We hebben er flink om gelachen. Na het verplichte plaatje ga ik ook erin en gaan de jongens ook mee. We maken weer iets nieuws mee: de kinderen kunnen gewoon op onze buik zitten zonder dat we zinken. Geweldig! Helaas zijn er ook wat nadelen, het zout bijt in wondjes en een hap water is wel heel erg vies. Rik krijgt met beide te maken en moet het water uit en gelijk spoelen wij hem af. Al het leed weer geleden. Dat is zeker over als we verder spelen in de speeltuin en zo vliegt de tijd. We besluiten toch niet hier te overnachten en rijden terug naar Madaba en melden ons weer bij de toeristenpolitie.
Vanuit Madaba rijden we richting Amman, maar bezoeken de stad niet. Niks voor ons. Wel rijden we weer de woestijn in en bezichtigen de zogenaamde woestijn kastelen. Deze bouwwerken staan er al eeuwen en zijn waarschijnlijk gemaakt om de vermoeide woestijnreizigers in de karavanentijd onderdak te verschaffen en weer te laven. Het zijn prachtige bouwwerken en een heeft zelfs nog mozaïeken, die van Arma. Uiteindelijk komen we uit bij Al Azraq en daar bekijken we nog de citadel die geheel uit lavasteen is opgetrokken. Zeer indrukwekkend en we zien het geheel in de late middagzon. Ook speciaal om te zien dat de toegangsdeuren van het kastel nog van massief steen zijn.
Het vinden van een overnachtingsplaats is niet makkelijk en we weigeren er 11 JD voor te betalen. Uiteindelijk komen we bij de politie terecht en daar wordt ik via 5 tussenstations (die allen haast geen Engels spreken) naar de chef geleidt. Natuurlijk krijg ik eerst een kopje thee aangeboden en daarna moet ik mijn verhaal doen. De man vraagt waarom we niet gewoon een hotel nemen en ik zeg dat ons hotel wielen heeft en de jongens niet graag elders slapen. Nog maar een kopje thee. En ondertussen kijken we TV (met een DVD speler er naast). He, daar gaat de telefoon (GSM) en na het telefoongesprek valt het verlossende woord. Geen probleem en we kunnen zelfs van zijn eigen (slaap)kamer gebruik maken. Dat slaan we af en parkeren onze bus op het terrein van verongelukte automobielen. Mooie plek. Na 5 minuten komt er weer een nieuw persoon langs die goed Engels spreekt en nogmaals alle service aanbiedt die denkbaar is. We hebben het goed.
De nacht verloopt goed en we hebben geen last van het vrachtverkeer. De vrachtauto’s rijden hier af en aan om het achterland te bevoorraden. We gaan vandaag iets speciaals doen: dieren bekijken. Jullie weten dat we de dieren erg hebben gemist tot op heden en vandaag in het Shaumari park kunnen we onze harten ophalen. In dit park leeft de Arabische Oryx en die was bijna uitgestorven. Na een intensief fokprogramma zijn er weer bijna 100 en hun toekomst is gegarandeerd. We zien er 20 en zijn helemaal in onze nopjes. Helaas een klein smetje te melden. Als ik in de uitkijktoren zit besluit ik nog een niveau hoger te klimmen en laat mijn cameratas even staan. Bart vindt dat echter geen goed idee en komt me achterna met de tas, helaas rolt mijn 28-70 lens eruit en wordt onherstelbaar beschadigd. Oeps en daar ben ik even kapot van. Gelukkig weet Monique de uitweg en biedt haar lens aan. Die past perfect en zo is alles weer opgelost. Monique bekijkt met de jongens ook nog de andere dieren die in gevangenschap leven: honden, stekelvarkens, pauwen, struisvogels, ongars en herten. Ook bekijken we het Wetland reserve en proberen wat vogels te spotten. Dat lukt niet geheel en in de (te)korte tijd dat we er zijn zien we 4 vogels. Toch heel wat in de woestijn, maar het is niet het seizoen. Wel triest om te lezen dat het water bijna geheel weg is gepompt om de mens te voorzien van drinkwater. Gelukkig wordt dit nu beter beheerd.
Aangekomen in Jerash zetten we in de regen de bus weer bij de toeristenpolitie op de parkeerplaats van het terrein. We worden zeer vriendelijk onthaald en we krijgen weer van alles aangeboden. Super service. We spelen met de jongens in de bus en dit keer kook ik op spiritus in de bus, een uitzondering.
De volgende dag regent het niet meer en schijnt de zon zelfs voorzichtig. Monique neemt Rik mee naar de site en ik doe met Bart allerlei spelletjes en doe wat klussen. Monique geniet van de Romeinse rommel en het feit dat ze alleen met Rik is en ik heb het ook prima naar mijn zin met Bart. Prima tijd en in de middag drinken we weer een kopje thee bij de toeristenpolitie. Onze agent spreekt prima Engels en via hem leren we weer wat van de Arabische wereld.
Een prima afsluiter en we verlaten Jordanië met een prettig gevoel (al moeten we wel 5 JD voor de kinderen betalen als exit tax). Was een prima verblijf en wat zal Syrië ons brengen. De grensovergang geeft hoop, want binnen een uur zijn we er door heen. Omdat we hebben gekozen voor een kleine overgang zitten alle loketten in een kantoor en als ze Rik zien is ut zo gepiept. Natuurlijk moeten we de 110 USD diesel tax betalen, maar als pleister op de wonden betaal je ook maar 7 SP voor een liter (= 12 Euro … cent).
We rijden naar het plaatje Basra en zien onderweg dat in Syrië de brommers weer af en aan rijden, net als in Tunesië. Mooie merknamen als Horse en Part zien we, maar ook Xingpu. Het valt ons ook op dat de dames hier weer strak in de sluier zitten en de mode kleur is … zwart. De heren hebben soms ook wat opvallends: rood haar, wie heeft zijn sporen hier achtergelaten?
In Basra staat een prachtig amphittheater geheel opgetrokken uit basalt. Dat bezoeken we niet, genoeg amphi’s gezien, maar een deel van de stad is ook uit basalt opgetrokken (de huizen) en daar lopen we doorheen. Prachtig om te zien en het is een prima lunchstop, met een zonnetje. Ons einddoel is echter Damascus en om daar de camping te vinden is een hele klus. We zien een bordje over het hoofd en rijden 10 km om. Maar ons hoor je niet klagen, want we zijn weer zonder kleerscheuren door een drukke stad gekomen. Ze rijden hier weer als gekken en we zijn blij dat onze beschermengelen krachtig zijn.
Op de camping kan Monique haar geluk niet op, want het staat er vol met overlanders en zelfs een campergroep met Duitsers/Nederlanders. Ook staan de ‘Fransen uit Luxor’ er en ik ben Monique meteen kwijt. Ondertussen maak ik het eten op de brander en zie dat de diesel weer haar sporen achterlaat. Ach, ze doet het in ieder geval weer redelijk normaal.
Natuurlijk laten we de Souq van Damascus niet ongezien achter en nemen een taxi naar het centrum. In een kleine Suzuki passen we net en voor 100 SP staan we voor de ingang van de Souq. We hebben het er helemaal naar ons zin en gaan gelijk de eerste de beste taartzaak binnen en vieren onze tot op heden geweldige reis. Bart bombardeert zich tot ‘oppersmikkelbaars’. Ja, wie laat er nu een chocoladetaartje staan voor 20 JD (= 33 Eurocent). We leggen weer km’s af in de Souq en hebben niet veel last van de verkopers. De meeste zaken zijn al echt in de Kerstsfeer en je kunt er plastic kerstbomen kopen mét dennenappels. Ook is er veel speelgoed te koop, maar dat is allemaal rommel uit China. Nee, we kopen niets anders dan schoenen voor Rik en veel eten. Ze maken hier heerlijke pannenkoeken van brood en stoppen daar lekkers tussen. Verder kijken we onze ogen uit naar de onderkleding voor dames die wordt aangeboden. In diverse zaken zien we pikante lingerie en dat doet me gelijk denken aan een verhaal dat ik jaren geleden van een collega had gehoord. Die had hetzelfde ‘live’ gezien op een strand in Iran. Monique merkt op dat alles wel wordt aangeboden door heren en ze zelf niet zo happy zou zijn om daarbij zulke dingen te kopen. Zit wat in!
De grote moskee ‘nemen’ we ook en daar zijn we van onder de indruk. Voor de Moslims is het een zeer belangrijke moskee en er zijn Moslims uit de gehele wereld te gast. We krijgen hetzelfde gevoel als in Tibet bij de Jokhang tempel. Het is ook speciaal dat we de moskee in mogen en ik mocht er zelfs fotograferen. Dat heb ik ook gedaan, maar het meest hebben we gewoon om ons heen gekeken naar alle mensen. De buitenkant van de moskee is ook prachtig en Bart kan zijn mosaiekhart geheel ophalen.
Laat in de middag zijn moe en krijgen van een Syrier een gratis taxi rit aangeboden. We komen veel aardige mensen tegen op onze reis. Op de camping zien we dat de NL terug zijn van hun uitstapje naar Libanon en na het eten laten we de jongens achter met de babyfoon en kletsen tot diep in de nacht. We ontmoeten het echtpaar Van Dunnen en in hun bus van 13 meter en 18t, met bad, vermaken we ons prima. Deels over reizen en deels over werk. Heer VD is actief geweest in de financiële wereld AMRo en heeft een accountantskantoor gehad. Sinds zijn 50’ste hoeft hij niet meer te werken, doet het nog wel een beetje, en zwerft met zijn vrouw over de wereld mét de bus. Niet aaneengesloten, maar vaak 3 maanden en dan weer even naar huis om te werken en later pakken ze de bus gewoon weer op. Deze mensen zullen we zeker nog in NL ontmoeten.
Vanuit Damascus rijden we naar Palmyra en zijn weer blij in de woestijn terug te zijn. Niet dat het weer in Damascus (bewolkt met af en toe zon) of de temperatuur (6,5 graad ’s-nachts) of de moskee (NAAST onze bus en héél erg fanatiek om 5.00 uur), maar we houden van de eenzaamheid in de woestijn (en de temperatuur). We vinden echt een wereldstek op de site van Palmyra bij hotel Zenobia en ik bekijk nog net voordat de zon ondergaat een deel van het terrein. Monique kletst ondertussen met onze buurman, een Duitser, en die is al 10 jaar onderweg. Af en toe wel terug naar DL en dit keer zonder vrouw. Die was ernstig ziek.
Nu de hamvraag, kom de Hetitische rommel ons nog boeien? Nou dat kon Palmyra uitstekend. Er staan prachtige kolommen en ook de tempel van Bel is een joekel. De grootste in zijn tijd, 4de eeuw na Chr. We lopen er om beurten overheen en starten daarna de bus weer. We bekijken nog even wat graftempels in de buurt, maar sturen daarna de neus van de bus naar het Westen.
Via de stad Homs bereiken we het kasteel der kastelen, die van Crac de Chevalier. De laatste 5 km krijgt de bus het flink voor de kiezen en moet er flink geklommen worden. Zo steil hebben we het niet vaak gehad, maar het kasteel ligt dan ook op een prachtige stek hoog op een rots. We parkeren de bus bij het hotel ‘de ronde tafel’ en daar regent het en is het naar koud. Niet gek voor de tijd van het jaar en goed voor de boeren. De omgeving hier is dan ook helemaal groen, wouw, en overal zien we landbouwvelden. Nu het zo regent is de grond prachtig donkerrood en dat steekt mooi af tegen het groen. Weer eens wat anders dan zand, hi, hi. We besluiten lekker uit eten te gaan en laten ons verrassen door een zeer uitgebreide maaltijd: shis kebab, kip, brood, salade, frieten, diverse groenten, sauzen en lekkere WARME thee. We vallen als blokken in slaap met zicht op het natte kasteel.
Tijd om terug te gaan naar de tijd van de kruisvaarders en op 22 december bestormen we het kasteel. Het weer is geheel omgeslagen en met een zonnetje op ons hoofd bezoeken we het kasteel. Het is echt een pracht exemplaar en lopen door gangen en de jongens hebben de tijd van hun leven. We zien ook de vertrekken van de soldaten, de 800 jaar oude toiletten, een kerk, een moskee, vele uitkijktorens, dikke muren, diverse deuren, onderaardse gewelven, prachtige doorkijken en vele stenen. Kortom: een hoogtepunt op de reis en diep onder de indruk verlaten we stenen reus (woorden Bart).
We besluiten de weg door de bergen te vervolgen en we worden getrakteerd op prachtige vergezichten. De bus krijgt het weer voor de kiezen en wij ook. We komen geen borden tegen en moeten het steeds vragen. Nou dat is geen probleem, want iedereen helpt ons vriendelijk en een keer rijdt een motor zelfs speciaal voor ons uit. Grandioos. Ook over de weg zijn we te spreken. Tot op heden zijn ze goed in Syrië.
In Hama bekijken we eeuwen oude waterwielen, Noria’s en genieten weer van de lunch. Dat doen we niet helemaal van de weg naar camping Kaddour bij Aleppo, want het zit tegen. We kunnen hem niet makkelijk vinden en als we er eindelijk zijn is de prijs stevig, 500 SP. Ik heb daar problemen en Monique hakt de knoop door. Het is een vermoeiende dag geweest, het is laat, dus we blijven gewoon. Natuurlijk heeft ze gelijk en na het eten, een kopje thee en een douche valt iedereen tevreden in slaap. De honden blaffen in koor op de achtergrond.
Losse flodders:
Natuurlijk wensen we jullie allemaal een prettige Kerst toe. Geniet ervan en wij doen ons best om in Turkije ook wat sfeer op te roepen
Dank Haaksbergen voor de Kerstkaart, hij hangt in de bus
Bart stapt de bus van de NL in Damascus binnen en zegt bij het dashboard: wat een hoop intelligente knoppen
We hebben weer eens wat aan de bus moeten doen … koelvloeistof bijvullen (= water). Wat een onderhoud hé
Bart roept in Crac (= Christelijk) ‘Allah Akbar’, hi, hi
We hebben nog steeds pindakaas, stroop en hagelslag op brood
We zijn de 14.000 km gepasseerd
Monique kijkt op tegen Turkije en de kou, we zullen zien
Rik slaapt tegenwoordig in Jik en Janke slaapzak (Jip en Janneke)
# posted by Hans, Monique, Bart en Rik @ 7:26 am 
Comments:
<< Home
Lieve Monique, Hans, Bart en Rik,
Voor jullie een hele fijne kerst gewenst. We hebben het Konvooi gisteren gelezen en toevallig lazen we net een artikel over Jordanië (o.a. Petra) met prachtige foto's! Zeer illustratief! We bewaren het voor jullie. Morgen is jullie Leerzame verslag ons tweedekerstdagverhaal. We verheugen ons erop. We hebben steeds een zakdoek nodig, zo ontroerend schrijven jullie over de jongens. Veel plezier en geniet ze en tot mails. Liefs en uiteraard een knuffel van Nafí! Maudxx, NafíXX!! en Karinxx
Voor jullie een hele fijne kerst gewenst. We hebben het Konvooi gisteren gelezen en toevallig lazen we net een artikel over Jordanië (o.a. Petra) met prachtige foto's! Zeer illustratief! We bewaren het voor jullie. Morgen is jullie Leerzame verslag ons tweedekerstdagverhaal. We verheugen ons erop. We hebben steeds een zakdoek nodig, zo ontroerend schrijven jullie over de jongens. Veel plezier en geniet ze en tot mails. Liefs en uiteraard een knuffel van Nafí! Maudxx, NafíXX!! en Karinxx
# posted by 
: 6:55 pm
: 6:55 pm
Dacht ik laat het hoofdstuk Leerzaam maar even wachten met lezen kijk ik op de site staat het volgende verhaal er al weer op dat was wel erg snel, maar kon ik wel even lekker doorlezen, Ik hoop dat jullie een leuke kerst hebben gehad. Groentes uit een 1,5 dag wit Brielle.
# posted by : 1:49 pm
: 1:49 pm
Hallo wereldreizigers, was ik zo maar een paar weken vergeten te lezen, staat er weer zo'n leuk verhaal klaar!! Uiteraard geniet ik vooral ook van alle verhalen over Bart en Rik! Dat zal inderdaad wel even schrikken worden voor Bart in groep 1! Hij heeft al zoveel meegemaakt dan!! Leuk ook om te lezen wat zo'n reis nog met jullie twee zelf doet! Ik blijf het gaaf vinden dat jullie zoiets gewoon doen! Zoveel mensen dromen er alleen van.
Geniet nog veel, een gezond en gelukkig 2006 en tot de volgende keer! Groetjes, kus voor de jongens, Marijke
Post a Comment
Geniet nog veel, een gezond en gelukkig 2006 en tot de volgende keer! Groetjes, kus voor de jongens, Marijke
# posted by : 12:50 pm
: 12:50 pm << Home
