29.12.05

 

Moslim


Ja dat hadden jullie natuurlijk wel verwacht, een inkopper. We zijn nu meer dan 3 maanden aan het reizen in moslim landen en tot op heden bevalt dat prima. Natuurlijk hebben jullie wel meegekregen dat de moskeeën niet altijd goed waren voor onze nachtrust, maar dat weet je van tevoren. Wel is het vreemd dat de ene keer de imam het na 3 minuten heeft gezien en de andere keer het bijna de hele (vrijdag) doorgaat. Weer wel erg genoten van de gebouwen zelf en het hoogtepunt was de moskee in Damascus (met mozaïeken).
Met de mensen zijn we niet echt in contact gekomen in de eerste 3 maanden, al was het contact in Jerash met de toeristenpolitie wel erg aangenaam. Een poging om over de Islam te praten lukte maar deels. Maar in Turkije is dat dankzij Servas wel gelukt. Met Kemal hebben we het er veel overgehad en dat kan omdat hij geen hardliner is. Hij drinkt alcohol, eet bacon en bidt niet elke dag. Hij heeft vroeger veel nagedacht over de Islam en is niet zomaar uit traditie meegegaan. Uiteindelijk heeft hij een moeilijke strijd gestreden met zijn (sociale) omgeving en heeft zijn eigen weg gevonden. Dit kon hij redelijk makkelijk doen, want sinds zijn 12de woont hij niet meer thuis. Zijn ouders zijn het niet met hem eens, maar respecteren wel zijn mening. Zijn ouders hebben 16 jaar in Duitsland gewoond/-werkt en zijn volgends Kemal liberaal. Natuurlijk ook nog over de toetreding van Turkije aan de EU gesproken en volgens Kemal wil het Westen de moslims buiten de deur houden. Ik denk dat hij daar gelijk in heeft. In Turkije zijn er echter ook diverse partijen. De mensen die aan de kust wonen zijn erg westers georienteerd en de mensen landinwaarts en in het Oosten zijn vrij conservatief en recht in de leer. We zullen zien wat de toekomst zal brengen.
Wat ons verder zal bijblijven is dat we ons altijd op de het gemak voelen en we nooit bang zijn geweest voor onze eigendommen. Men laat ons met rust, de jongens minder, en we hebben lekker alles kunnen doen wat we wilden. Wel gek dat het zo’n mannenwereld is en we haast niet met vrouwen hebben kunnen praten. Soms waren die er gewoon niet of mag je niet rechtstreeks met ze praten. Ook veel varianten gezien in de kleding (van de vrouwen) en die waren tussen VOLLEDIG gesluierd in tot jeans en strakke t-shirts.
De regen is gelukkig opgehouden als we opstaan en we besluiten door te gaan naar Aleppo om daar de stad te bekijken en een andere plaats te vinden voor onze laatste nacht in Syrië. Monique rekent af met de dame en de poort wordt voor ons opengedaan. We laten weer een lege camping achter en zullen niet echt reclame maken voor deze. Uiteindelijk viel het niet tegen, we konden zelfs warm douchen, maar hij ligt té ver van de stad af.
Het is een kippenstukje naar Aleppo en het is er akelig rustig. Zeker als je weet dat er 3 miljoen mensen wonen. Maar het is vrijdag en dat is de zondag voor de moslims. Bijna alle winkels zijn gesloten en al die rolluiken maken niet zo’n vrolijke indruk. Monique kan me niet in een keer naar de juiste plek loodsen, maar we vinden uiteindelijk een pracht stek naast het toeristen bureau. We staan zelfs naast een park en de toiletten zijn om de hoek. Natuurlijk zijn die alleen voor mannen.
Gelukkig laat het zonnetje weer van zich spreken en we klappen de buggy uit voor een ommetje voor de lunch. Bij toeval komen we een fietsenzaak tegen en eindelijk kunnen we een nieuwe bidon voor de jongens kopen. De oude van Leontien van Moorsel was kapot en ze drinken allebei graag water uit een bidon. Verder komen we veel huizen tegen met een uitbouw van hout en daar kijken we van op. Wisten we niet. Voordat we terug naar de bus gaan duiken we even de warmte in, de wind is fris. In het koffiehuis kijken ze op van onze verschijning en we bestellen thee met iets lekkers erbij. We willen in stijl Syrië afsluiten.
De lunch is weer traditioneel: flappen brood met een diameter van 40 cm met lekkers erop. Ondanks het feit dat alles dicht is gaan we toch de souq in en die is toch weer speciaal. Je kan echt zien dat die eeuwen oud is en dat handelaren vanuit alle delen van de wereld hier kwamen om hun handel te .. verhandelen. Jammer dat de bedrijvigheid er vandaag niet is, maar nu hebben we alle tijd om rond te kijken. Toch is er een winkeltje open en daar krijgen de jongens weer eens wat toegestopt, dit keer gedroogde perzik.
We lopen helemaal naar de citadel van Aleppo toe en die is imposant. Eerst passeer je een toren, dan een brug met 6 bogen en uiteindelijk een enorme toegangspoort. Zeker het bekijken waard, de vervelende jongens die achter ons aan lopen en ons aanspreken nemen we op de koop toe.
De jongens zitten er doorheen, dus het wordt tijd om terug te gaan. Ik neem Bart op de rug en Monique neemt de rugdrager over. Eigenlijk is Rik nu té zwaar voor haar, maar het kan nu even niet anders. We nemen vaak expres de buggy niet mee, anders zit Bart er voortdurend in. In gestrekte draf zijn we zo weer terug bij de bus. Onderweg valt Rik gelukkig in slaap, want hij jammerde flink vanwege de slaap. Als we terug bij de bus zijn zetten we hem er zo in, want het is veel te koud om hem buiten te zetten, 6 graden. Hebben we even tijd om met Bart te spelen en hij heeft net een nieuwe Pompoen gehad, dus die moet -tig maal worden gelezen en het Batsem ganzenspel moet absoluut worden gespeeld. Altijd een topper dit blad, dank Pipa.
De laatste avond slapen we in nieuwe opstelling. We besluiten het dak niet open te zetten, maar de bank beneden uit te klappen. Bart slaapt met ons op de bank en Rik gewoon in zijn bedje. Alles past en we horen het verkeer buiten niet. Ook regent het nu flink en nu wordt het doek niet nat. Wat een voordelen en het is lekker warm ook. Nadeel is dat er veel condens in de bus komt, maar dat ventileren we morgen wel weer.
Tijd om Syrië te verlaten en het is best wel gek geweest om te reizen met de idee dat je er binnen een week uit moet zijn (of nog eens $110 dieseltax betalen). Nee, we kijken uit naar het volgende hoofdstuk waar geen tijd aan verbonden is. De rit naar de grens is weer lekker door de bergen en we genieten van de bossen. Gaat er best in na al het zand. De grensovergang bij Azaz is klein en we hebben een appeltje/eitje versie. Men vergeet zelfs 100 pond te vragen en zo gaan we met 95 pond in de knip richting Turkije. We laten de mannen wel in opperste verwarring achter, want het is koud en vochtig en ik loop nog steeds op mijn slippers en in een t-shirt. Volgens Monique, en vele anderen, ben ik volslagen gek en geef ze eens ongelijk.
Ook ik leer mijn les af en toe en bij de Turkse grens trek ik de regenjas van Monique aan. Veel geluk geeft dat niet, want men is met lunchpauze en we moeten wachten. Gelukkig is het droog en warm in de bus en wij hebben ook wel trek. Nog even staan dollen met de militairen en weer genoten van ons export product nummer 1, voetbal. Gelukkig spreek ik de naam van Hakan Sukkur goed uit en is hij nog niet uit de gratie.
Na de eerste check rijden we weer een stuk door niemandsland en komen we uit bij een aantal gebouwen. Ik wip de regen in en volg enkele vrachtwagenchauffeurs. Er staat niets aangegeven en men is in volle verbouwing. We komen aan bij de politie en die is … aan het eten. We wachten geduldig en als ik aan de beurt ben krijg ik te horen dat we een visum nodig hebben. Dat wisten we niet en is recent ingesteld, zal wel te maken hebben met het moeizame toetreding proces Turkije tot EU en positie die NL inneemt.
Weer door de regen en via, via kom ik bij een heer terecht die me vertelt dat ik ook voor de jongens moet betalen. Daar baal ik van en probeer er onderuit te komen. Jammer Baetens, regels zijn regels en het is 60 US. Mooi dat ik alleen Euro’s heb en met 40 Euro kom ik er nog goed vanaf. Weer terug naar de politie en daar gaan de stempels er in als koek. Weer terug in de bus rijden we naar de belangrijkste controle, die van de douane. We hebben 50 liter diesel in 2 jerrycans achterin, want de diesel in Turkije is sky high (1,20 Euro). In de auto ruikt het naar diesel, de jerrycans sluiten niet helemaal goed, en ik zet mijn list in. De heer ziet er streng uit en ik heb al heel wat auto’s voor ons gezien die alles moeten uitpakken. Natuurlijk eerst de jongens naar voren geschoven en als ik de achterklep moet openen, waar de cans staan, vallen er toevallig enkele dingen uit de auto (waterfles en bal). De man houdt het gelijk wel voor gezien en geeft een OK op het carnet. Oef, ook weer gelukt en we rijden gelukkig en blij een nieuw land binnen.
We worden echter overvallen door de sneeuw en ons plan om naar Nemrut Dagi te gaan komt op losse schroeven te staan. In de eerste grote stad van Turkije, Gaziantep, verdwalen we bijna, maar een bank weten we toch te vinden. Monique krijgt het weer uit de muur geknutseld en we besluiten NIET naar het Oosten te gaan. Veel te veel sneeuw en daar zijn we niet op berekend. Gelukkig blijven de hoofdwegen goed begaanbaar en rijden we over een prima (tol)snelweg door de bergen. De omgeving is sprookjesachtig door de sneeuw kan onze Kerst niet meer kapot. Maar de uurtjes glijden door onze handen heen en we besluiten om 5 uur te stoppen bij een tank/eet/parkeer gelegenheid. Ik gooi de laatste liters diesel vanuit de cans in de tank en gooi met een grote opluchting de cans weg. Ik was als de dood dat er te veel uit de cans in de bus zou lekken en diesel krijg je moeilijk uit het tapijt. Al met al valt het reuze mee en is het achteraf gezien toch een goed idee geweest.
Natuurlijk koken we zelf niet en gaan uit eten. De jongens vinden de kerstboom met verlichting geweldig en rennen heerlijk door de zaak heen. Ze hebben een lange dag in de bus achter de kieuwen en ze moeten hun energie even kwijt. Monique heeft besteld en dat kan je aan haar overlaten. We eten kip- en vleeskebab met brood en een salade. Dat hebben we wel verdiend en voor 17 lira zijn we klaar. Vorig jaar nog was het 17 miljoen, maar inmiddels hebben ze 6 nullen geschrapt. He, hadden we wel heel gemakkelijk miljonair kunnen zijn.
We ontwaken na een prima nachtrust op de mooie parkeerplaats, géén rommel te bekennen en géén vrachtauto’s die staan te dieselen, en zetten om 8 uur de vaart er weer in. Het regent nog licht, maar op een reisdag mag dat. De snelweg houdt na Pozanti op en bij Nigde gaan we binnendoor naar Cappadocië. De regen is opgehouden en we kunnen nu heerlijk genieten van het sneeuwlandschap. We hebben zelfs een zonnetje en in de bus is het warm. Buiten niet, want er staat een harde wind. Het rijden gaat redelijk al is de weg smal (door de sneeuw) en zit er heel veel vrachtverkeer op de weg. Vlak na een pas van 1600 meter komen we 2 fietsers tegen en die zijn wel erg fanatiek. Als we langs rijden beginnen ze uitbundig te zwaaien en we denken dat ze hulp nodig hebben. Dat is helemaal niet het geval, ze willen ons alleen maar spreken. Het zijn Nederlanders!!! Die hebben we al een tijd niet meer gezien, Luxor, en het is erg gezellig zo midden op de weg. De mannen op staal zijn 5 dagen geleden uit Göreme vertrokken en hebben het koud gehad. Ze hebben zelfs een dag van maar 10 kilometer gehad, door de sneeuw. We wisselen adressen uit en zij hebben nog even te gaan, ze zijn op weg naar Nepal. 4 bananen moet hen op weg helpen en we zwaaien elkaar uit, die zien we nog wel eens terug.
Als we Göreme binnenrijden is het al weer laat in de middag en het is 9 onder nul. Overal ligt sneeuw en de campings (6 stuks) zijn allemaal gesloten. Gek hé. We hadden al lang besloten dat we lekker in een hotel gingen slapen en bij Pension Ufuk vinden we voor 30 lira precies wat we zoeken. Een kamer met 2 bedden én verwarming, ontbijt inbegrepen en onbeperkt warme dranken en Internet. Ja mensen, het is tijd voor een vakantie in Cappadocië.
In Cappadocië zijn we 4 dagen en het is een hoogtepunt in de reis. Het landschap is werkelijk wonderschoon en moeder natuur laat zich van haar beste kant zien. Het landschap is geheel geërodeerd en overal zijn vrijstaande rotsen waar men vroeger in heeft gewoond en waar kerken in zijn gemaakt. We bekijken de omgeving te voet, heerlijk door de sneeuw stampen, en met de auto en we hebben elke dag stralende zon. ’s Nachts is het echter koud buiten – 20 en de bus is stijf bevroren .. de watertank dus ook! De jongens doen het echter goed, zeker gezien het feit dat we niet echt winterproef zijn (geen wanten/muts/goede schoenen). We laten ons echter verwennen in het hotel en de jongens spelen met een klein puppy ‘van de zaak’.
Na 4 dagen hebben we echter weer zin om te verkassen en laden alles weer in de bus. Die slaat weer aan als een Zwitsers uurwerk en we laten het pracht landschap achter ons. We zijn blij dat we er in de winter zijn, want nu is het erg rustig. Er zijn alleen veel mensen uit Zuid-Korea, want daar is het wintervakantie en een wintersport in Turkije staat daar hoog op de verlanglijst van vele Koreanen.
Dankzij de makkelijk toegang tot Internet en een telefoon hebben we gemakkelijk contact kunnen leggen met Servas en zijn we op 28 december op weg naar Ankara en host Kemal. Omdat het maar een kleine 300 km rijden is doen we het reuze langzaam aan en dat doet iedereen goed. Onderweg genieten we van het feit dat Turkije er zo mooi uit ziet, gebouwen zijn af en beschilderd en schoon. Dat zijn we 3 maanden lang niet tegengekomen. Tijdens de lunch kunnen we zelfs buitenspelen op een speelplaats waar alles heel is, veilig en nog in de verf zit en de jongens kunnen hun ei kwijt.
In Ankara kunnen we de weg heel goed vinden en zien onderweg een Migros. Zo’n gigantische supermarkt hebben we sinds Cairo niet meer gezien en natuurlijk stoppen we de bus. Monique vindt ook nog een Toys ‘r Us en daar doet ze met Bart inkopen voor de verjaardag van Rik. Ze slaagt er gedeeltelijk, want alles is hier van plastic en made in China, dat was ook al het geval in de souq van Damascus. In de Migros verliezen we het overzicht en kopen alleen wat groente en een nieuw oortelefoontje voor de MP3 speler, want die heeft Bart doorgeknipt tijdens het knutselen in de bus.
Het is al vroeg donker en we draaien de chaotische parkeerplaats af met de neus naar de Bilkent University. Voor 6 uur zijn we op de plaats van bestemming en nemen een Turkse take-away met börek, spinazie en vlees rolletjes. Dat gaat er prima in en we ontmoeten Kemal om 19.40 uur. Hij komt rechtstreeks uit zijn werk en laat de ICT wereld achter zich. Het is een prima onderkomen op de 7de etage en we genieten van zijn gastvrijheid. De jongens voelen zich gelijk thuis en duiken zonder probleem het bed in tegen half 9. Dat is echt wel een zegen dat ze zo met ons meegaan en zich op alle plekken thuis voelen. Wij praten nog wat uurtjes met Kemal en komen erachter dat hij geen standaard Moslim is. The new generation. Het is berengezellig, maar net na 12 uur kruipen we de bedbank op in onze slaapzak.
De jongens slapen uit tot half 8 en het is tijd voor een verjaardagslied, GEFELICITEERD Oma en nog vele jaren. Mooi getal 70 en volgend jaar zijn we er weer bij .. al weet je dat nooit met ons. We hebben op uw verjaardag NIETS gedaan en hebben de wasmachine voor ons laten werken. Monique krijgt meteen last van heimwee nu alle spulletje weer zo lekker ruiken en alles schoon is. Bart is helemaal weg van de DVD van zijn grote broer Bart Simpson en we knutselen heel de dag wat af. Ook gaan de jongens in bad en dat is een feest. Misschien doet water meneer junior goed, want hij het de laatste dagen wel erg last van zijn kruis. Hij is de absolute koploper in de 100 meter penis trekken met horden. We houden hem in de gaten, maar zien geen rode plekken of bulten.
Losse flodders:
Het boek ‘Islam onder mijn huid’ is echt een goede aanrader van Stanley en Livingstone in Den Haag
Bij gebrek aan handschoenen hebben we de handsokken weer in gebruik genomen
Bevroren bananen zijn direct zwart en rot en niet langer mooi geel en smakelijk
De Turkse thee is heel sterk en wordt op het vuur bewaard bovenop de pot heet water, die meteen wordt opgeschonken
Na alle flappen is een wit (0,20 TL) of bruin brood (2 TL) ook weer heerlijk
Na ruim 16.000 km zitten we binnenkort zonder Lonely Planet gids in Europa

# posted by Hans, Monique, Bart en Rik @ 4:31 am
Comments:
Hallo lieve verre mensen,we zijn hier bij de jarige Moesje en ze is al letterlijk in het zonnetje gezet en hebben voor haar gezongen.Vele familieleden volgen jullie verhalen, (groot)Oma krijgt ze van Oom Paul en dan leest Oom Tom ze ook weer.Ook Tante Agnes en Oom Herman laten jullie groeten.
Het is hier stukken warmer als bij jullie!
Bij deze ook alvast een hele bijzondere verjaardag van Rik toegewenst en wij zullen hem enthousiast een lang leven toezingen,zijn kado ligt in Brielle klaar.Dikke knuffels uit de Bepflat,Lizette.xxxxxxxxxxxxxxxx
# posted by Anonymous Anonymous : 5:04 pm
 
Ohhh Rik, je tante is een sukkel! Nu heeft ze je weer op de engelse site je gefeliciteerd. Dus we doen het nu nog ff dunnetjes over:

Lieve Rik: VAN HARTE GEFELICITEERD!
Wat jammer dat we je niet persoonlijk kunnen verwennen maar.... dat halen we zeker in als je weer terug bent hoor! Oh ja: paps, mams en broer van Rik: jullie natuurlijk ook proficiat.

Het sneeuwt hier weer alsof het een lieve lust is maar ik geloof dat dat op meer plaatsen voorkomt?

Enfin, maak er een gezellige feestelijke dag van, geniet van jullie avonturen en morgen zullen we een speciaal voor Rik een mooi sterretje aansteken en voor Bart een vuurpijl de lucht insturen.
Een mooi uiteinde en hele dikke knuffels uit Den Haag!

Rein en Kitty
# posted by Anonymous Anonymous : 3:16 pm
 
We zijn twee dagen te laat, maar
rik nog van harte gefeliciflapstaart!! Ook voor papa, mama en Bart natuurlijk. We genieten van jullie belevenissen en kijken uit naar het moiment jullie weer in levende lijven te kunnen ontmoeten. doei groetjes vanuit Barendrecht!!De Poeltjes.
# posted by Anonymous Anonymous : 12:49 pm
 
Nou het is wel een feest al die verjaardagen eerst (oma)Baetens dan Rik(van hier uit nog heel erg gefeliciteerd), en ben ik zelf op de 29ste ook nog eens jarig geweest. Al om al ik wens jullie een prettige jaarwisseling toe en we zien jullie binnen kort weer,maar eerst nog een paar mooie verhalen hoop ik. Groentes vanuit Breille.
# posted by Anonymous Anonymous : 2:30 pm
 
Hoi lieve mensen,

Wij zijn weer thuis in Nijverdal en hebben in Azie, dankzij snel ADSL daar, jullie belevenissen kunnen volgen en er weer van genoten.
Wij hebben een topreis gehad, teveel dia's gemaakt maar oprecht genoten van een prachtig deel van Azie. We blijven jullie nu in Nijverdal weer trouw volgen.

Lieve mensen, een heel goed jaar toegewenst en geniet van de laatste weken.

Jan & Ada
# posted by Anonymous Anonymous : 8:37 am
 
03-01-06 lieve familie:mam,Monique,Sint,Rik,Bart(mijn Bart!) en ik weer een jaartje ouder geworden in de maand december. Het nieuwe jaar en levensjaar is begonnen,ben erg benieuwd naar de jongens,als ik het zo lees hebben zij weer heel wat bijgeleerd en zijn ze weer flink gegegroeid,kijk er erg naar uit jullie weer te zien!!!Oud en nieuw was gezellig,verjaarsbezoek en de avond met Bart's ouders. Hele week met zijn 4tjes geweest,was gaaf,nu weer begon met werken. dikke knuf,Tos,Bram,Bart,Franca xxxxxxxx
# posted by Anonymous Anonymous : 1:12 pm
 
Post a Comment

<< Home

This page is powered by Blogger. Isn't yours?