8.1.06
Naar Europa
Het moest er een keer van komen, maar we zijn weer terug in Europa. Eerst de Bosporus over vanuit Azië en later in 2 sprongen naar de Europese Unie. Eerst waren we in Griekenland en daarna zijn we ex-joego ingedoken om de EU weer binnen te komen in Italië. Maar wat een wereld van verschil, men heeft het in Istanbul zelf al over het Europese en Aziatische deel en men voelt zich ook anders.
Daar hebben ze geheel gelijk in en ons waren al de volgende dingen opgevallen. Op de 1e plaats komen de moskeeën. In de Arabische wereld (die landen waar Arabisch de eerste taal is) altijd prominent aanwezig en in Turkije was dat al een stuk minder. We zagen nog wel veel slanke minaretten (typisch Turks), maar we hoorden ze nauwelijks meer (vooral omdat we niet veel meer in de bus sliepen). Nu terug in Europa hebben we er nog maar een paar gezien in voormalig Joegoslavië. Ook de kleding van de vrouw is anders geworden. In de Arabische wereld soms geheel bedekt en vanaf Turkije steeds losser (of moet ik strakker schrijven?). In Turkije zien we niet zoveel hoofddoeken meer en geheel gesluierd al helemaal niet meer. In de bergen zijn de vrouwen nog wel in het zwart gekleed en dat is tot Italië het geval. Zeker in Albanië zien we ongelooflijk veel van die typisch gekromde oude dames met zwarte schoenen, lange kousen, jurk en hoofddoek. Nu zit alles weer strak in de blouse en dat zagen we ook al in west Istanbul.
Over kleding gesproken moet ik gelijk denken aan het lied van Het Klein Orkest, ‘de muur’. Daar zingen ze ook over het verschil tussen Oost en West en inderdaad zijn we weer in de porno en piepshow terechtgekomen. In de kioskjes verkopen ze alles wat normaal achter gesloten deuren gebeurd en hier zelfs in Italië ligt het gespreide bedje/benen gewoon in het gezicht. Ook in Igalo in Servië-Montenegro liep ik een CD/DVD shop binnen en in deze zaak kon je van Sting tot Paulus de Pornokabouter kopen. Dit hebben we dus ABSOLUUT niet gezien in de Arabische wereld. Daar wordt het bezit gelijk gestraft met het verwijderen van een willekeurig lichaamsdeel, hi, hi. Wat ons meer in het oog sprong over kleding is de vaak vreemde confrontatie tussen de ‘toerist van de kust’ die een excursie maakt landinwaarts. Daar is de confrontatie tussen bloot/strak en traditioneel het grootst. Maar ook in Damascus waar de dames of geheel in de zwarte ‘tent’ lopen of in strakke jeans.
Nog een verandering is het verkeer. Nu staan de Italianen niet echt bekend als goede chauffeurs, maar in vergelijking tot de Arabische wereld is het een verademing. Niet alleen het rijgedrag, maar alles staat nu weer netjes aangegeven én we kunnen het lezen. Ook het wagenpark in de Arabische wereld is net iets ander dan in Europa. Altijd wel leuk om te zien welk merk er heeft gedumpt in een land. In Turkije rijden ineens allemaal Renaultjes, in Jordanië zijn de taxi’s ineens heel erg luxe van Toyota, in Albanië is het Mercedes, in Egypte veel Fiat etc. Als laatste het wegdek. Tot op heden is Albanië een ramp, de zuidkust na Istanbul niet veel soeps, de weg naar Houn (Libië) een nachtmerrie. Nu zijn we weer terug in het land van comfort en komen de schokdempers helemaal tot rust. Wat hebben die afgezien en in de gehele Arabische wereld lag het vol met drempels!!
De lijst wordt lang. Wat te denken van afval. Nu weer keurig in pakken en containers en over de Arabische wereld hebben we al genoeg geschreven. Een niet onbelangrijke is geld. In de Arabische wereld was alles (zeker brandstof) een prikkie en nu koop ik weer brood voor 2,46 euro en is een halve liter yoghurt 1,38. Het brood is dus weer duur, ook de vorm is anders. In de Arabische wereld vaak plat en met een diameter tot 50 cm en meestal wit. Nu is bijna alles weer te koop, het echte bruine brood missen we nog. We hebben geduld.
Natuurlijk is het assortiment veel groter, al is de Carrefour bijna hetzelfde. We kunnen nu weer overal peren, aardbeien of bananen kopen en natuurlijk mag ik de pot Italiaanse saus niet vergeten. Jammie. Maar er zijn natuurlijk niet alleen maar verschillen, er zijn ook overeenkomsten. Wat te denken van al die Romeinse/Griekse rommel. Die zijn we overal tegengekomen. Maar ook de mensen zijn soms minder verschillend dan men op voorhand denkt en dankzij onze Servas bezoeken zijn we veel geestverwanten tegengekomen.
Ook het autobezit is in beide werelden gelijk. Typisch mannelijk en men heeft er bijna alles voor over. Helaas is oorlog ook weer zo’n algemeen voorkomende. We zijn teveel plaatsen tegen gekomen waar er lang geleden of vrij recent bloed is vergoten. De overeenkomst van al die oorlogen is dat het uiteindelijk achter een bureau is uitgevochten. Hadden ze beter op voorhand kunnen doen, had veel mensenlevens bespaard.
De vrije vrijdag is een fenomeen in de Arabische landen. Al in Turkije hangt men het weekend weer aan zoals wij dat kennen. Maar in de meeste landen kun je altijd wel brood kopen, soms moet je even zoeken zoals hier in Italië of in Griekenland waar ’s middags de winkels gesloten zijn. Dat is flink wennen wanneer je maandenlang altijd en overal wel iets kon kopen.
De verjaardag van Rik begint wat aan de vroege kant, 6 uur, maar hij heeft geen zin om verder te slapen. Gelijk heeft hij en ik haal hem vlug uit de kamer waar hij slaapt, want dan kan Bart nog even genieten van de rust. De truc lukt en in de huiskamer, waar wij slapen, beginnen we alvast de nodige liedjes te zingen. Rik heeft er zichtbaar lol in vooral als we hoera roepen!! Als Bart ook wakker wordt is het tijd voor de kado’s maar Rik zegt “kado hoef niet” en heeft geen zin om ze uit te pakken. Dat is koren op de molen voor Bart en hij pakt ze allemaal netjes uit voor Rik. De kleine, grote man weet niet wat hem overkomt en heeft even tijd nodig om de overvloed te behappen. Dat is na een paar minuten gelukt en hij geniet zichtbaar. Hij is helemaal weg van een grote 4x4 auto en een telefoon met geluiden. Hij houdt de telefoon tegen zijn oor en is iedere keer in gesprek met zijn neef Sem, ik wil de telefoonrekening niet zien, hi, hi. Ook Bart krijgt een kado (dank U moeder) een boek van Donald D uit Duckstad is een topper, ik heb het boek al tig maal voorgelezen en zelf heeft hij het ook al aardig wat keer doorgebladerd.
Na het ontbijt gaat alles de VW in en we verlaten de 7de etage in Ankara. Het was echt leuk om bij Kemal te gast te zijn en we hebben veel over Turkije geleerd. Op de valreep krijgt Rik ook nog een kado van Kemal en Rik weet meteen de naam van de ezel: Iore. We kijken daar steeds van op. Rik kopieert razend vlug van Bart en daar genieten we vaak van. Niet altijd, want hij neemt ook wat mindere dingen over. All in the game.
We zijn weer op weg naar het volgende adres en dat is ergens in Istanbul. Met behulp van Kemal hebben we een adres in Istanbul gevonden, maar we weten niet waar Oylum precies woont. Ze is een nieuwe host van Servas en staat nog niet in ons boek. De afspraak is dat we elkaar voor het Marmara hotel op het Taksim plein om 21.30uur zullen treffen, maar ik weet niet hoe ze eruit ziet. Het is een echte blind date, ben je nooit te oud voor, hi, hi.
De 500 km naar Istanbul zijn prettig en het landschap is mooi. We rijden langs de bergen en zien al aardig wat sneeuw liggen. Ook de bus krijgt af en toe bergen te verwerken en daar heeft ze nog steeds geen moeite mee. We hebben een goede aanschaf gedaan vorig jaar. De jongens horen we heel de weg niet, ze hebben hun handen vol aan de nieuwe kado’s. Tijdens de lunch stoppen we zelfs bij een speeltuin, de zon schijnt en de dag kan niet meer stuk. Ik heb ook zo mijn bezigheden, want ik worstel met een kilo krenten waar ik de pitten uit moet halen … wat een takkenklus, maar ze smaken lekker.
Het verkeer in Istanbul valt reuze mee en we brengen onszelf in de problemen door een verkeerde afslag te nemen. Zodoende zien we meer van Istanbul dan ons lief is, maar we hebben alle tijd. Net voor 5 uur parkeren we de bus in een parkeergarage en lopen alvast naar het hotel om te kijken of we inderdaad goed zitten. En jawel, we zijn inderdaad op het Taksim plein en genieten van alle drukte om ons heen. Natuurlijk vergeten we de kleine man niet en gaan uit eten bij mister Mac. Rik rijdt de hele zaak rond met zijn nieuwe auto en vooral de frietjes gaan erin als … Best wel leuk om weer eens een kleffe bek te eten en het publiek is zeer gemengd. Er zitten veel ‘westerse’ Turkse mensen, maar ook zijn er dames te bekennen die een hoofddoek dragen. Na een heerlijk ijsje houden we het voor gezien en lopen de motregen in. Het is gezellig druk op het plein en we genieten van de kerstverlichting om ons heen. Eenmaal terug in de parkeergarage leggen we de jongens in bed en wachten geduldig af.
Ruim voor 9 uur loop ik naar het Marmara hotel en daar ga ik zeer opzichtig staan, geen moeilijke taak voor mij. Best wel spannend, want ik weet niet wie ik ga ontmoeten en heb dus geen flauw idee hoe ze er uit ziet. Ook weet Oylum niet hoe ik eruit zie, ze weet alleen dat we een VW bus hebben en het kenteken. Daar heeft ze nu dus geen fluit aan, want haar aanknopingspunt staat mooi in de parkeergarage.
Het wachten gaat me goed af en ik zie de mensen komen en gaan. Het Marmara hotel telt 5 sterren en het publiek is geheel in lijn, ik steek er mooi bij af met mijn sandalen en fleece jack. Het wagenpark is niet minder dan Mercedes en BMW en gelukkig kunnen we onze VW niet parkeren voor de deur, zou te veel afbreuk doen (en je kan er trouwens niet parkeren, hi, hi).
Ik zie heel wat Oylum’s voorbij komen en ik schiet er diverse aan die vertwijfeld staan te wachten. Helaas hebben ze allemaal iets anders in gedachten dan ik en om 21.36 uur schiet ik maar eens een heer aan. Daar kan ik zaken mee doen, want hij heeft een mobiel en alles wat ik van Oylum heb is een nummer. Ik leg de heer uit dat ik sta te wachten op een dame en ze zou er om 21.30 uur zijn. Zijn subtiele antwoord: then she is fucking late. Ik laat de vertaling even achterwege. Gelukkig heeft zijn mobiel wel manieren en van Oylum krijg ik te horen dat ze onderweg is en het feestje van de zaak een beetje uitliep. Ach, kan gebeuren. Om 21.58 uur zie ik 3 mensen op me afkomen en 1 daarvan is Oylum. Het is een vlotte meid en dat hadden we gehaald uit de manier waarop ze haar E-meels schreef. Ze is 28 lentes jong en heeft haar vriend en een collega meegenomen. Die wilden wel eens 2 kaaskoppen zien met hun VW én vooral hun 2 kinderen. Met zijn 4’n gaan we onder de grond en Monique is blij ons te zien. Natuurlijk ook verrast en we tonen fluks ons slapende kroost. We nemen afscheid van de anderen en rijden met Oylum naar haar huis. Monique zit achter het stuur en rijdt veilig door de donkere nacht en slaat met de ruitenwisser krachtig alle druppels weg. Het is best een stuk rijden en we zijn er meer dan een half uur mee bezig. De laatste km is ronduit pittig, want Istanbul is gebouwd op heuvels en laat er nu eentje van de buitencategorie voor haar deur liggen. Ook het parkeren is een duivelsklus maar Monique klaart de klus. Ik mag dan af en toe mijn nagels 3 keer opeten omdat ze anders rijdt dan ik zou doen/willen, dit keer neem ik mijn petje af. Toch zet ik hem gelijk weer op, want alle slaapspullen moeten nog door de regen naar haar huis (en de 3de verdieping!) en rond 23.30 uur zijn we eindelijk waar we willen zijn: rustig in een stoel met wat te drinken en te eten. De jongens zijn tijdens de reis niet echt wakker geworden en na een danspartij van 10 minuten gewoon weer ingeslapen. Klasse.
We kletsen een gat in de nacht en rond 2 uur zetten we er toch maar een punt achter. Oylum is erg geïnteresseerd in wat wij allemaal in ons leven hebben uitgespookt en zij heeft ook het een en ander te vertellen. Ze krijgt hierbij hulp van haar nicht, want die deelt met haar de flat. Ook Oylum is een gematigde moslim en lapt een deel van de leer aan haar laars. Ze is tevens vol van haar nieuwe liefde, sinds een week en hij is arts en 40 jaar. Wat zal dat worden? We mogen slapen in het bed van Oylum bij de jongens en dat doen we … erg vlug.
De jongens voelen het aan en worden laat wakker, 7.30uur. We weten ze nog kalm te houden tot 8 uur en dan slaat de vlam in de pan. Als het hele huis wakker is en gedoucht gaan we lekker uit ontbijten. Oylum doet dit elk weekend en we nemen de taxi naar de Bosporus. Binnen een half uur zitten we aan de tafel en laten ons verrassen op een typisch Turks ontbijt: brood, groente, ei, honing met boter en thee. Ook de jongens kunnen het waarderen en we genieten van elkaar. Dat doet ook de rest van het gezelschap in het restaurant, want de jongens rennen weer lekker in het rond. Men heeft er geen moeite mee (denken we).
Natuurlijk maken we na het ontbijt nog een wandeling langs de Bosporus en genieten van een zonnetje en speuren naar de kwallen in het water. Er varen flinke boten langs en er wordt aardig wat afgevist. Niet dat er joekels zijn te vangen, maar vele kleintjes … Ook zien we het kasteel van Istanbul en daar had ik nog nooit iemand over gehoord. Dat is dus extra leuk. Als de mannen aangeven dat het bedtijd wordt nemen we de taxi weer terug en zien dat Fortis ook in Turkije zit. Olyum werkt bij een kleine Turkse bank en geeft ons wat achtergrond. Ook over haar eigen bank, want die wordt misschien binnenkort overgenomen door een heer uit Dubai met een eigen vermogen van 7,2 miljard. We zijn even vergeten welke eenheid, want als het oude lira’s zijn is het een lachertje. (vorig jaar zijn ze van miljoen naar 1 gegaan)
De rest van de middag wordt in slapende toestand doorgebracht door Rik en wij spelen met Bart. Verder willen we ons volgende Servas bezoek regelen, maar dat is moeilijk zo aan het eind van het jaar. Uiteindelijk zegt Olyum dat we nog een nacht in haar huis mogen blijven en dat slaan we niet af. Zelf zal ze er niet zijn, bij haar vriend en ook haar nicht gaat weg. We zijn dus helemaal alleen tijdens de jaarwisseling!
In de keuken sluiten we het jaar af met aardappels, bloemkool en vlees en we laten het ons smaken. Als de jongens op bed liggen spelen we een partijtje Kolonisten en op de TV zien we de top 100 aller tijden, de Turkse versie wel te verstaan. Gelukkig weet Monique het partijtje te winnen en ruim voor 24.00 uur gaan we naar bed. Het vuurwerk laten we voor wat het is. Monique slaapt er gewoon doorheen, met haar oordoppen en ik hoor vaag wat knallen. De jongens laten het ook gewoon afweten. Als we in het nieuwe jaar wakker worden ligt op de straat niet een prulletje vuurwerk afval, dus van de Turken moeten we het niet hebben (de Chinezen al helemaal niet).
Natuurlijk een geweldig 2006 voor iedereen die dit leest en blijf niet dromen, gewoon doen! Zelf geven we het goede voorbeeld en rijden met de bus dwars door Istanbul naar het Topkapi paleis en de Aya Sofia/Blauwe moskee. Monique rijdt en ik lees kaart en we kunnen de bus op steenworp afstand parkeren (gratis). Met de jongens lopen we naar de Aya Sofia en aan de buitenkant is deze voormalige kerk niet een van de mooiste. Binnen moet het museum prachtig zijn, maar daar zijn we niet voor in de stemming. We lopen gelijk door naar de Blauwe moskee en omdat we met de jongens zijn mogen we gratis naar binnen. Het is een lel van een moskee en deze kanjer heeft 6 minaretten (normaal maar 4). Binnen nemen we de tijd om alles te bekijken, al blijft dat altijd een relatief makkelijke klus in vergelijking met een kerk/kathedraal. De jongens zetten gelukkig een complicerende factor in en zo hebben we toch onze handen vol. Monique probeert de jongens alle kleuren op het plafond en de muren te laten zoeken en dat zijn er gelukkig veel.
Na het bezoek aan de moskee lopen we nog wat verder door de oude stad en dat bevalt ons prima. We wisten niet dat er zoveel houten gebouwen in Istanbul staan en er zijn ook veel erkers. Ook is er van alles te koop met een nadruk op tapijten. We laten alles aan ons voorbijgaan en worden ook niet lastig gevallen door verkopers. Terug bij de bus spelen de jongens in de speeltuin en laat Rik zien dat je best van 2 meter hoogte een snoekduik kan maken zonder gevolgen. Een trapje gemist en we zien even wit rond de neus. Rik moet 10 seconden huilen van de schrik en gaat daarna gewoon weer verder. Onverwoestbaar.
Maar de grens roept en we rijden voor de lunch weg uit Istanbul. Niet dat je daar zo vlug uit bent dus we genieten nog even van de stadsmuur. Echt een topper en je stapt zonder inspanning makkelijk 8 eeuwen terug. Ook rijden we nog langs een … camping en daar hebben vrienden gestaan in 1991 toen ze naar India reden met hun kinderen. Leuk.
De kust weg richting de grens is bochtig en het wegdek is niet van de beste kwaliteit. Dat is niet voor het eerst in Turkije waar we wel meer hobbels en bobbels moeten nemen. Verder genieten we weer van de mooie huizen, alles strak in de verf, het ontbreken van afval/rommel, de speeltuinen (zie je overal in Turkije), kinderopvangcentra (afgelopen maanden nooit gezien) en het verkeer. Natuurlijk is het rustig vanwege het nieuwe jaar, maar men gedraagt zich normaal in het verkeer. We zien zelfs voertuigen hun knipperlicht gebruiken, ja echt en nog de goede kant op ook.
Aan het eind van de dag vinden we een plekje bij een Burger King en een Migros om de laatste lira’s uit te geven in Turkije. De volgende dag bereiken we Griekenland zonder problemen, kunnen weer in euro’s tellen en overnachten voor een hotel. De mensen zijn daar heel erg vriendelijk. Monique typt die avond in de lobby het Engelse verslag en neemt een frappe (ijskoffie). Dat doet haar denken aan 2004 toen ze met de 2 mannen naar Griekenland is afgereisd. We slapen in met de regen op het hefdak.
We houden de vaart er in en rijden verder naar Macedonië. Daar was ik dik 20 jaar geleden ook en Ohrid staat me nog voor de geest. Dit keer mis ik echter mijn vriendin Carolien en vinden we op onze weg geen Byzantijnse kerken. We vragen er ook niet naar en besluiten om gewoon maar door te rijden. Niet dat we vlug naar huis willen, maar dit land heeft nooit echt op het programma gestaan en we hebben ons niet ingelezen en hebben geen info bij ons. Binnen enkele uren zijn we Macedonië dan ook uit, maar het land laat wel indruk achter. We zitten in de bergen en zien heel wat sneeuw en stoppen zelfs op een pas van 1.100 meter om sneeuwballen te gooien.
De grens met Albanië levert geen echte problemen op, alleen moeten we geld betalen voor een visum (10 euro per paspoort) en voor het rijden door een bak met water (3 euro). Op de een of andere manier moet de bus ontsmet worden en ik kon me dat nog herinneren van mijn reis van 20 jaar geleden. We krijgen weer een stempel in het paspoort en eerst kunnen we hem niet vinden. Hij staat op de allerlaatste pagina van het paspoort en die pagina is helemaal niet bestemd voor stempels. Rare jongens die Albanezen. Over rare jongens gesproken. Monique is in haar wiek geschoten vanwege de 3 euro, zegt Bart opeens: ‘toen ik nog thuis was wist ik wel dat jullie die belachelijke prijzen niet zouden betalen’. Nou ja!!!
De weg die we krijgen voorgeschoteld is echter helemaal niet fout en we sturen erop los. We rijden berg op en af en de ene bocht wordt afgelost door de andere. We verbazen ons over het feit dat 8 op de 10 auto’s Mercedesen zijn en het zijn zeker geen oude rammelkasten. Die zullen niet allemaal via het legale circuit in Albanië terecht zijn gekomen. Er rijden ook genoeg auto’s rond met kentekens uit het buitenland.
De nacht brengen we weer door op een parkeerterrein en dit keer bij een restaurant. De eigenaar spreekt geen Engels, maar met Rik op mijn arm mogen we toch blijven staan. We worden gelijk uitgenodigd voor de koffie, maar eerst moeten we eten. Als we zitten te eten zien we ineens de gehele bemanning van het restaurant het pand verlaten en blijven we alleen achter met de man van de bewaking. Vreemd, maar we vinden het best. Welterusten.
Onze 2de dag in Albanië zullen we nooit vergeten en dat komt door de weg. Als we na 10 km de voorsteden van Tirana binnen rijden belanden we in een file die is ontstaan door de bomkraters in de weg. Ja echt joekels van hier tot Tokio en het maffe is dat ze ook in het centrum liggen. Als we daar voor de zoveelste keer de weg vragen, moeten de mensen iedere keer opzij springen anders worden ze drijfnat gespetterd! Nou ja. De chaos is groot en in heel Tirana vinden we niet EEN verkeersbord met de richtingen erop. Gelukkig zijn we niet voor een gat te vangen, hi, hi (= woordspeling) en komen we er glansrijk uit. Helaas blijft de weg de eerste 50 km van zeer slechte kwaliteit en we schieten niet echt op. Gelukkig hebben we geen haast en hebben tijd genoeg om van het landschap te genieten. We zien bijvoorbeeld overal geschutkoepels en nachtclubs. Zal Hokxa vast niet goed hebben gevonden.
We worstelen ons naar de grens en doen er veel langer over dan verwacht. Het is maar 100 km, maar dat kost meer dan 3 uur. Ook de weg naar de grens is op het laatst niet meer dan een auto breed en we komen haast geen verkeer tegen. Soms denken we dat we naar het erf van iemand rijden, maar op de kaart staat toch echt dat dit de grote, doorgaande weg naar Servië Montenegro is.
De grensovergang is appeltje eitje en vlak voor Kotor besluiten we een korte doorsteek te maken. Op de kaart scheelt dat gauw 40 km en de weg ziet er goed uit. In werkelijkheid krijgen we een pas met sneeuw voor de kiezen en in zijn 1 rij ik die op. Diverse malen denken we dat we vast komen te zitten en moeten omdraaien, maar we hebben weer eens geluk. De jongens krijgen niets van ons angstzweet mee en zingen gewoon mee met Sesamstraat en Bart weet precies op het verkeerde moment de verkeerde vragen te stellen. Die vragen van: waarom dit en dat en, en , en ..
Maar er is meer in deze wereld en als we uit de sneeuw zijn, krijgen we ineens een afdaling van 20 km met –tig haarspeldbochten en de weg is niet meer dan 1,5 auto breed. Op zich dus een wereldweg om te rijden, maar gezien het feit dat het al laat in de middag is komt hij wat ongelegen. Toch weten we ervan te genieten en rijden in het donker naar ons doel: Igalo. Daar was mijn moeder vorig jaar en het lijkt ons leuk om daar ook te overnachten. Zij deed dat in een kuuroord en wij op het parkeerterrein voor het Igalo hotel. Igalo is een leuk toeristendorp en na het diner kan ik daar nog van genieten. Lekker even flaneren, met hier een daar een druppel. Het valt me gelijk op dat er overal kantoortjes zijn waar je kan wedden op … voetbaluitslagen. Welcome back.
Op naar het volgende land en het kost even moeite om er achter te komen dat Hravante hetzelfde is als Kroatië. Ik was er vrij zeker van omdat op de nummerplaten de rood/witte blokken staan, maar soms maakt men het moeilijk. We willen in Dubrovnic overnachten, maar de camping is dicht en het weer zozo. Het wordt uiteindelijk alleen het oude deel bekijken en weer verder door. Dat is zeker geen straf, want de kustweg is een genot om te rijden. Heuvel op en af, dorp in en uit en dan weer zicht op bergen en dan weer op de zee. We komen onderweg –tig campings en hotels tegen en in de zomer moet het hier een gekkenhuis zijn. Hebben wij nu geen last van.
De uren glijden onder onze banden weg en de km ook. Langs de weg zien we vaak een bord staan met ‘Aid USA’. De marshall hulp van USA na de oorlog in ex-joego. Na Split kiezen we voor de tolweg en besluiten na 100 km op een parkeerplaats aan de snelweg te overnachten. Na Zadar komen de bergen en daar is het nu te koud. We eten heerlijk in een restaurant, goulash, en de jongens spelen buiten in de speeltuin waar het niet warmer is dan 3 graden met veel wind. Wat een bikkels. We trakteren ze op een auto (Rik) en een doos met beesten (Bart). We zijn voor 25 Euro uit en thuis.
Bosnië-Herzegovina nemen we ook en als NL weten we daar alles van, niet waar meneer Karremans? Om ons heen zien we vele borden waar men waarschuwt voor … mijnen. Wij rijden er ‘transit’ doorheen, want B-H heeft maar 25 km kustweg en ligt tussen Kroatië in. Vreemd maar het is waar. Weer terug in Kroatië pakken we de draad weer op en rijden door sneeuw en bergen. Gelukkig wordt alles goed gepekeld en de wegen zijn sneeuwvrij. Na een sneeuwballenstop zijn we toch blij weer aan de kust terug te zijn en zetten nog even de voet op het gaspedaal. Italia, here we come. Maar eerst nog even door Slovenië, dat ook EU lid blijkt te zijn en op ons verzoek weer een stempel in het paspoort rijker.
Eenmaal in Italië krijgen we het vreemde gevoel dat we al bijna thuis zijn, terwijl we nog een maand verlof hebben. Op een parkeerplaats bel ik een Servas host op en daar zijn we die dag nog welkom. Mooi. We ‘vliegen’ over een prachtige weg naar Venetië en vinden het huis van Mario en Rosetta met maar 2 keer vragen. We belanden weer in een warm gezin en voelen ons gelijk thuis. De jongens ook, al is Bart wel bang van hun hond Teddy. We schuiven aan voor de pasta en kunnen onze bus op hun terrein zetten. Prettig geregeld. Die avond gaat Monique met ze naar een 3 koningen feest en komt binnen een half uur weer terug. Het was reeds een dag eerder gevierd. Moet Italiaans zijn, hi, hi. Ik kon ondertussen E-melen en dit keer zaten er een paar onverwachte tussen. Superleuk.
En wat doet een toerist in Venetië, die gaat met de boot naar het San Marco plein. Dat doen we dan ook braaf op zaterdag 7 januari en genieten ervan. Niet alleen van het plein met haar werkelijk prachtige basiliek, maar ook lopen we door smalle straatjes, over vele bruggetjes en stappen boot in en uit met o.a. een bezoek aan Murano het glasblaas eiland. Helaas krijgt Rik een aanval van ‘nee, nee en nog eens nee’ en besluiten we rond 2 uur weer aan de terugreis te beginnen. Vreemd, Bart heeft de laatste tijd geen driftbui meer gehad en nu heeft Rik er een. Ach, het zal wel de terrible 2 zijn. Om 4 uur zijn we weer ‘thuis’ en nemen een douche en doen de was. Dat was er de afgelopen week ook bij in geschoten. De avond gebruiken we om even bij te komen en de familie is naar Bologna voor een doop.
Zondag is een rustdag en we houden ons daar ook aan. Rik heeft echter een eigen opvatting en is om half 3 al wakker. We nemen hem in ons bed, maar hij blijft maar draaien en is erg onrustig. Tot kwart voor 7 modderen we wat aan en besluiten op te staan. Buiten is het 2 graden, dus de kachel gaat weer aan. Dat is toch wel luxe hoor en zelfs noodzakelijk. Anders hadden we echt niet meer buiten kunnen overnachten.
Na het ontbijt gaan we de hond uitlaten en Teddy heeft er 2 vrienden bij. Bart is altijd bang van honden, maar na een avond slapen is de meter 180 graden omgeslagen. Hij is helemaal weg van de hond en ook Rik wil graag mee. Daar lopen we dan, de 3 mannen en een hond in Spinea, Italië. Het zonnetje laat zich nog niet zien, maar de jongens lopen zich wel warm. Prachtig om Rik iedere keer te horen zeggen: ‘kom Teddy’, ‘oversteken Teddy’. Het is vechten om de riem vast te houden en Bart weet dit dilemma op te lossen: allebei houden ze de riem vast.
Als de mannen terug zijn houden we een familie dag: lekker thee drinken, kleien, tekenen, de was drogen, lunch, fruit eten, de hond uitlaten naar de speeltuin (Bart is zo enthousiast dat hij zelfs in zijn broek plast en dat is pas de eerste keer!), slapen en genieten van de familie alhier want die komt om 12.30 uur thuis. Het leven is goed en we tanken helemaal bij. Ook zien we dat aan de jongens, want ze zijn helemaal relaxed, spelen leuk samen en vechten zelfs niet met elkaar. Ook Rik kan een hele tijd lang zelf spelen. Geen pijl op te trekken dus na zo’n slechte nacht … ach kinderen !!???!!!
Losse flodders:
Met het bereiken van het westen is ook de graffiti weer terug in het straatbeeld
De jongens hebben lol in de Nederlands taal en een mandarijn (zijn ze nu helemaal dol van) is nu een papparijn
Rik kwebbelt al de oren van je hoofd en je kan het nog verstaan ook. Ook telt hij al, maar daar kan nog een verbeteringslag overheen: 1, 2, 3, 6, 8, 10, 12, 14. Maar misschien leggen we de lat te hoog , hi, hi
De VW heeft al weer dik 18.000 km gereden en dat gaat tot op heden perfect
We reizen nu zonder handboek en hebben alleen een boek met gratis camperplekken en een klein beetje lokale info. Heerlijk, we weten dus niet wat we missen
We kunnen van de host in Venetië sneeuwkettingen kopen, bofkonten!
De host in Venetië blijkt de voorzitter te zijn van Servas Italië
Alle bandjes die we bij ons hebben (4 stuks) zingt Bart mee en hij vraagt nu specifiek naar bv het gele Sesamstraat bandje met de friemelbeestjes erop. Altijd moet bij het begin van het bandje worden begonnen. Corry/Henk nog dank voor de bandjes
We hebben gisteren de laatste inkopen uit NL opgemaakt. De eer gaat naar UNOX met de kipknakworstjes
Monique wil graag op wintersport, nou ja. Wie verandert het meest, het weer of mijn dame? (fles goede wijn voor de winnaar, ik ben de jury, hi, hi)
Later worden we door de jongens waarschijnlijk aan geklaagd, we geven ze handsokken en hebben nog geen handschoenen, mutsen en winterjassen gekocht
Rik geeft zelf aan wanneer hij een poepluier heeft en gaat al gelijk liggen voor de verschoning
We komen in Italië ineens heel veel campers tegen (nog Kerstvakantie) en daarvoor niet een (vanaf Syrië)
Onze volgende stop wordt Geneve en we gaan bij onze vrienden Jean-Marie en Rose-Marie langs (Zimbabwe 1990)
Het leven is puur genieten en ik hou van melk
# posted by Hans, Monique, Bart en Rik @ 8:48 pm 
Comments:
<< Home
Nou eerst de beste wensen voor het nieuwe jaar, van ons allen hier. Dat laatste stukje is wel erg hard gegaan jullie zijn wel erg dicht bij nu. Misschien nog 1 verhaaltje hoop ik. Ik zal de verhalen wel missen maar ach jullie kunnen natuurlijk niet jullie hele leven blijven reizen. Maar misschien nog in de toekomst. Groentes uit Brielle. Ciao
# posted by 
: 7:10 pm
: 7:10 pm
Hallo Trotters de fanfare staat gereed in Pijnacker om jullie met open huis te ontvangen.De Suze staat er spic en span bij met heel veel post.We vinden het heerlijk als nr. 12 weer bewoond wordt en de kindergeluiden je weer verwelkomen.Helaas zullen we wel de reisverhalen missen.Maar ja,genoeg kilometers gemaakt.De laatste loodjes wegen het zwaarst.Fijne tijd nog en behouden thuiskomst.Lieve groet moeders
# posted by : 8:14 pm
: 8:14 pm
Tjeeje, wat gaat zo'n reis dan ook weer snel voorbij. Lange gepland en naar uitgekeken en nu al in de laatste weken. Maar goed, een goede reiziger weet ook wanner het tijd wordt om naar huis te gaan. Hoewel we jullie verhalen zeker zullen missen.
Lieve mensen, geniet van elkaar en van al het moois om jullie heen.
Jan en Ada
Post a Comment
Lieve mensen, geniet van elkaar en van al het moois om jullie heen.
Jan en Ada
# posted by : 3:36 pm
: 3:36 pm << Home
