16.1.06
Opvoeden
Dit kan misschien al een van de laatste updates zijn en dus moeten we die wijden aan opvoeden, want we zijn tenslotte op zorgverlof. We zijn nu meer dan 4 maanden weg en de opvoeding was intens: 24 uur per dag en 7 dagen per week. Heel iets anders dan thuis en tijdens de reis moesten de jongens zich ook iedere dag weer aanpassen aan de omstandigheden én reisden we in een relatief klein huis. Maar niet alleen de jongens moesten aanpassen, dat moesten de ouders ook. Die hadden zeker hun moeilijke momenten als Bart bleef doorzeuren of een driftbui had, Rik zijn sokken bleef uittrekken, ze zelf te moe waren, de jongens ‘tegen hun slaap aan zaten’, Bart zijn broer voor de zoveelste keer duwde, ze zelf een dag niet lekker in hun vel zaten, rug/hoofd/darm niet in orde waren, de weg niet makkelijk gevonden kon worden, de een wilde stoppen en de ander door wilde gaan etc. MAAR als we zo terug kijken hebben we een wereldtijd gehad en zijn we alle 4 erg naar elkaar toe gegroeid. Voor mij een van de redenen om de reis te maken. Wat de jongens er meer of minder van zijn geworden weten we natuurlijk niet precies, want we kunnen niet vergelijken met dezelfde periode thuis. Toch wat nootjes over de mannen.
De jongens algemeen:
zijn nauwelijks ziek geweest,
konden zich elke keer aanpassen aan de omstandigheden, temperatuur, mensen, hun ouders, hoogte (pieken en dalen) etc
spraken hun talen binnen no time
vonden speeltuinen wel erg mooi, zand en speelgoed (vooral dat van andere kinderen)
hebben altijd goed gegeten en zijn een flink eind gegroeid (zijn niet meer te herkennen al we terug komen, hi, hi)
zijn érg naar elkaar toe gegroeid en we zijn benieuwd hoe dat straks thuis zal gaan als Rik naar creche gaat en Bart naar school
wisten elkaar soms te vinden, Rik trok haren en Bart duwde Rik altijd om
hadden geen enkele moeite met lange reisdagen en de MP3 speler was een topper. Donald Duck, varken knuffel, klei, potloden en duimpjes lieten de uren voorbij glijden
hebben relatief meer gesnoept dan thuis en zijn gek op Berensnoepjes/Haribo
Rik:
wat een boef is dat geworden en die stapt op iedereen en alles af
weet al te tellen (nog wel niet helemaal correct)
spreekt zijn talen (oh merci, bye-bye, heiss etc)
weet zich in het NL al aardig uit te drukken en de leukste is ‘1 april’ waarna hij begint te lachen
kan al een heel scala liedjes meezingen
loopt nu lekker rond op zijn nieuwe stappers maat 26 uit Syrië
is weg van Grover en Tom en Lisa op de computer
heeft de rust gekregen om voor gelezen te worden
kan nu heel voorzichtig de bladzijden omslaan van b.v. het Donald Duck boek
weet precies welke machines Bob de Bouwer helpen en kent alle figuren uit Donald Duck
houdt absoluut niet van een muts, wil zijn sokken altijd uittrekken en is ook niet gek op handschoenen
is weg van zijn regenlaarzen en loopt er graag op
ziet overal en haarscherp een camperbus rijden
weet donders goed wat wel en niet mag en kijkt je niet recht in de ogen als hij iets ondeugends gaat doen/heeft gedaan
kan uren geduldig in de bus zitten met zijn Knor (varken knuffel)
weet precies hoe hij zijn broer dwars kan zitten: aan zijn haren trekken
Bart:
kent Donald Duck van achteren naar voren en laat zich het liefst 24 uur per dag voorlezen
denkt dat hij op school gelijk leert schrijven en lezen
kent elk verhaal uit de Pompoen en gaat aan de rubriek ‘Kim en Co’ vragen hoe urine wordt gemaakt. Dit om Rik voor te lichten
is al bezig met het alfabet en woordspelingen
zit met tekenen op het niveau van strepen trekken
is weg van beesten en kan alle namen foutloos noemen
zit graag achter de computer met Bob de Bouwer of Pluk. Tom en Lisa/Grover zijn minder interessant geworden
kan haarfijn vertellen in welke landen hij is geweest
houdt maar van een persoon en dat is Rik
heeft zo’n zijn ‘waarom’ buien, maar die zijn nooit vervelend. Je weet namelijk dat hij het antwoord begrijpt en onthoudt
laat het liefst zijn ouders lego bouwwerken maken
is af en toe een enorme zeur en blijft maar herhalen dat hij trek heeft en dit alles in een zeurderig toontje
kan niet stilzitten tijdens het eten
plast en drukt perfect op zit of hurk toiletten
kan, als hij zin heeft, hele afstanden lopen (> 10 km)
luistert af en toe voor geen meter, maar als het echt moet weet hij het donders goed
springt af en toe zomaar op de rug van Monique en die heeft het al zo zwaar
kan met Rik heel goed delen en zelfs het laatste Berensnoepje bijt hij in tweeën om zijn broer te bedienen
Zo sluiten we straks een bijzondere periode in ons leven af en zijn we blij dat we het gedaan hebben. Er is een fundament gelegd voor de toekomst en herinneringen voor de rest van ons leven.
Terug naar Venetië: Rosetta zet ons weer een echte Italiaanse maaltijd voor de neus en we genieten ervan: eerst een pasta en daarna vlees, brood, kaas en fruit. De jongens liggen al op bed, dus we kunnen heerlijk kletsen met Mario en Rosetta. Met Mario praten we heel wat af over Servas en ook Rosetta proberen we erbij te trekken. Haar Engels is echter niet goed, maar Mario vertaalt in seconden. Toch proberen we haar aan het Engels te krijgen, want ze is reeds enkele weken bezig met een Engelse cursus. Training on the job. Als het al bijna 22 uur is kruipen we nog even achter de PC en Monique klaart de klus binnen 5 minuten en dan zijn jullie weer helemaal bij op de weblog. Ja, het is goed te merken dat Mario in de ICT zit, want hij zit goed in de spullen.
De eerste nacht onder nul doorstaan we goed en we hadden al een voorgevoel, dus sliepen met het dak dicht. Bart is nog niet wakker of wil de hond Teddy al uitlaten en daar hebben we helemaal geen moeite mee. We moeten toch nog even brood kopen, dus dat komt mooi uit. Het uitlaten van de hond is weer een feest en Monique grapt tegen me dat hij terug in NL ook nu wel een hond zal willen hebben. Echt niet, alleen een pony is bespreekbaar en daar hebben we toch geen ruimte voor, hi, hi. Over brood gesproken, dat is hier peperduur en Mario vertelde gelukkig dat het buiten Venetië wat goedkoper is.
Terug in het huis genieten we nog even mee van het laatste staartje van het ontbijt en kunnen de jongens hun zoete hart ophalen. Bart heeft het dan altijd over: smikkelbaarzen. Daarna is het echter tijd om afscheid te nemen, want we hebben het volgende bezoek alweer geregeld. Nou ja, ik moet eerlijk zijn: eigenlijk heeft Mario dat gedaan. Hij vond dat de reis naar Geneve in een keer te lang was en kende nog een leuk stel met kinderen in de buurt van Milaan. Mario heeft ze gelijk gebeld en we zijn welkom voor een nacht. Zo laten we Venetië achter ons en zetten koers richting Milaan. Helaas kunnen we de A4 niet direct vinden en zien we nog wat van de omgeving. Moet kunnen. Omdat we geen haast hebben rijden we rustig aan en dat doet het verbruik van de bus goed: > 1:12. Aan de andere kant wordt de portemonnee echter wel geleegd, want we rijden in Italië vaak op een tolweg. Voor het stuk van Venetië naar Milaan is dat 14 Euro. Ketsing, kassa. Dankzij de beschrijving van Mario kunnen we het huis van Ermanno en Maria heel makkelijk vinden. De jongens zien gelijk dat ze in Eldorado zijn beland, want buiten staat een speelhuis, glijbaan, zandbak en kruiwagen. Daar mogen ze mee spelen en zo ben ik buiten en Monique binnen met Ermanno. Dit keer komen we weer in aanraking met hele andere dingen, want Ermanno is een ondernemer en fabriceert voor Trade Fair diverse producten (b.v. cosmetica) en Maria is muzikaal therapeut voor volwassen, zwaar gehandicapte mensen. Ermanno werkt vaak bij huis en gaat om 16 uur ook zijn zoon MET DE FIETS ophalen, hé dat is bekend. Natuurlijk heeft hij niet zo’n mooie gouden koets al wij thuis. Na, na, na, na, nana.
De zoon Alessandro is een levendige jongen en hij is bijna 5. Als hij van de fiets stapt zien we dat hij veel kleiner is dan Bart en met Rik scheelt hij net 5 cm. Nou zijn wij kaaskoppen natuurlijk lang maar we horen dat hij in de klas ook de kleinste is. Dat weet hij echter geheel te compenseren met de energie die in hem zit, want hij is/zit geen minuut stil. Ook heeft hij een Italiaanse manier van spreken en dat is hard met emotie. Dit alles ik vooral voor mij even wennen en gelukkig gaat Bart niet mee in het tempo van Alessandro en doet Rik dat alleen bij vlagen.
Eenmaal binnen zijn de jongens niet te houden, want ze zijn terechtgekomen bij een Italiaans filiaal van Bart Smit. Wat een overvloed en er wordt heel wat afgespeeld. Ook de TV doet mee, al hebben ze geen aansluiting. De kinderen kijken alleen maar naar video en DVD, maar ook daar is een ruime keuze. Meer dan 100 video banden tel ik en Ermanno zegt dat hij voor meer dan 2000 Euro heeft neergeteld voor de video/DVD collectie. Bart is helemaal onder de indruk en bekijkt de kast met banden zorgvuldig. Natuurlijk vindt hij die ene band met Bob de Bouwer en na het eten mag hij daar naar kijken. Alessandro heeft echter een hele ander voorkeur en kijkt het liefst naar de Ninja turtles die er flink op los vechten. Bart kan dat gelukkig nog niet echt waarderen en Rik kijkt naar alles, samen met zijn varken.
Maria komt net voor 6 uur thuis en we krijgen een maaltijd voorgeschoteld waar je u tegen kan zeggen. Eerst weer een pasta, daarna een grote schotel met vlees, sla, brood, kaas en als toetje cake (2 soorten). Mama mia, hier kunnen we geen genoeg van krijgen. Ermanno merkt luchtigjes op dat dit niet speciaals is. Dat is hij wel, want hij is een lopende bibliotheek. Hij leest alles wat los en vast zit en in verschillende talen. Iedere week staan de Financial Times, Le Monde en een aantal Italiaanse kranten op zijn menu en hij is nu bezig met boeken van Scandinavische schrijvers. Hij is ook geïnteresseerd in Hollandse schrijvers en we hebben een mooi lijstje voor hem opgesteld. Helaas weten we niet of de boeken wel in het Italiaans zijn vertaald, maar in het Engels zal het wel moeten lukken.
Na de maaltijd zijn onze jongens toe aan bed en brengen we ze naar boven. Het is al bijna 8 uur, maar de andere kinderen (Ale en Genevra) gaan pas om 22 uur! Bart mag in een Pinokkio bed slapen en Rik gewoon in zijn eigen bed. Ze slapen redelijk vlug in en we boffen daar maar mee. Weer beneden kunnen we bijpraten met Ermanno en Maria onder het genot van Harry Potter. Genevra is daar weg van en de DVD draait op volle toeren. Tegen 23 uur kruipen we echter onze slaapzak in en genieten van een heerlijke nacht. We slapen weer op een mooi stukje aarde: zicht op de Italiaanse meren en de bergen met hun sneeuwtoppen. Slaap lekker.
De jongens worden na 7 uur wakker en Rik begint gelijk rond te rijden met een grote auto die hij mee naar bed mocht nemen. Gelijk is heel het huis wakker, want al mag het huis schitterend gerestaureerd zijn, het is érg gehorig. We zitten dan ook voor 8 uur aan de ontbijttafel, maar Ermanno heeft al gegeten (doet hij altijd alleen om 7 uur) en Genevra is al naar school (begint om 8 uur). Tijdens het uitgebreide ontbijt met veel koekjes, cake, rijstflakes en ook nog wat brood hebben we nog de tijd om te praten en we leren veel over de omgeving (van Ermanno) en horen ook dat Genevra bij de geboorte enkele complicaties heeft opgelopen en op school extra aandacht nodig heeft. Maria vertelt ook veel over haar werk en dat gaat half in Engels/Italiaans. Rond half 10 zit ons buikje weer helemaal vol en nemen afscheid van dit bijzondere gezin. Volgens mij komen we hier nog wel eens terug, want we hebben veel te weinig van de omgeving gezien.
In de bus zingen we het liedje van Dirk en Peter: ‘we gaan er weer vandoor’ en de jongens hebben geen enkele moeite om Eldorado achter zich te laten. Als ze de bus zien zitten ze gelijk weer in hun eigen wereld en hebben het niet meer over al het speelgoed of de video van Bob de Bouwer. We boffen maar met die mannen.
De reis naar Geneve is natuurlijk prachtig en we moeten vaak denken aan mijn oudste zus. Die is helemaal weg van de bergen en Zwitserland en we genieten ook voor haar. Dit keer hebben we weer geen haast en laten de bergen langzaam aan ons voorbij glijden. We genieten van de besneeuwde toppen, al ligt er niet heel veel sneeuw. Ook is het niet gelijk verdeeld, daar waar de zon schijnt is het bijna weg en aan de schaduwzijde ligt een aardig pak. Om ons heen draait de wintersportindustrie op volle toeren en krijgt Monique er steeds meer zin in. Wie weet.
We nemen de Mont Blanc tunnel voor 31,20 Euro, oeps. Niet harder dan 70 km en 150 meter afstand moeten we houden. Eenmaal in Frankrijk nemen we een B weg en laten de peage aan ons voorbijgaan. Hebben we even genoeg van gehad. Als we in Geneve zijn stoppen we gelijk bij een tankstation en vragen naar de weg. De Afrikaans ogende heer geeft eerst geen antwoord, maar vertelt na een flinke pauze dat we op de goede weg zijn. Later blijkt hij helemaal gelijk te hebben en vinden we het huis van Rose/Jean-Marie in één keer. Rose-Marie is niet thuis, maar heeft een briefje aan de deur gehangen. We zoeken haar op in het ziekenhuis waar ze werkt en het weerzien is weer warm. In 2000 hebben we elkaar voor het laatst gezien en we kennen elkaar van onze Zimbabwe reis in 1991.
Met de sleutel op zak zoeken we een plaatsje voor de bus en dat is niet gemakkelijk. De meeste plaatsen zijn gereserveerd voor de stadsmensen, maar gelukkig heeft Rose-Marie ons een paar tips gegeven. Bij het zwembad hebben we geluk en voor de eerste 15 uur zijn we uit de brand. Op de 7de etage vinden we het appartement en het is een echt reizigershol. Het is heel erg sfeervol ingericht met overal reisherinneringen en daar hebben ze er genoeg van! Voor de jongens maken we een lekker maal en wat kookt dat toch weer lekker in een keuken. Rose-Marie komt net na 6 uur thuis en eerst praten we bij. Daarna de jongens naar bed, eten en weer praten. We tanken helemaal bij en krijgen zelfs het bed van R/J-M aangeboden om in te slapen. Daar zeggen we geen nee tegen en we vallen tevreden in slaap.
Onze eerste dag in Geneve begint lekker laat, want de jongens slapen uit .. tot 7.20uur. We doen het rustig aan en ontbijten zeer uitgebreid. R-M heeft ingekocht voor een heel leger en ze weet natuurlijk uit ervaring hoe lekker een ontbijt kan smaken als je al een tijdje op reis bent. Na het ontbijt naar de speeltuin gegaan en daar zijn er genoeg van in Geneve. De jongens hebben het echter te koud en Rik zit tegen zijn slaap aan. Na een kort bezoek lopen we terug langs de l’Arve en als Rik slaapt gaat Monique met Bart inkopen doen. We moeten nu echt iets voor de jongens kopen, want de laagjes kleding helpen niet meer. Ze komen terug met een heleboel lekkere dingen van de Migros én met jassen, maillots en handschoenen. Monique is helemaal in haar nopjes en ze heeft gelijk. De jassen van de jongens zien er warm uit en zijn zelfs van Benneton. Ja, ja jullie lezen het goed. De temperatuur stijgt ons naar het hoofd. Of toch niet, want de jassen hadden 50% korting. Voor 102 SF zijn de jongens weer helemaal op temperatuur en Bart springt heen en weer zó blij is hij.
We moeten de jassen gelijk uitproberen en we gaan in poging 2 naar een speeltuin. Dit keer gaat het een stuk beter en leven we ons helemaal uit. Top genieten. Met knalrode wangen komen we weer boven en laten we de kou buiten (- 2 graden). De jongens hebben dit keer gewoon warme handen en voeten en dat is een stuk gezelliger dan de bibberlipjes in de ochtend. Gelijk eten klaargemaakt en naar bad. Ook dat is een feest en het zal jullie niet verbazen dat ze als een blok in slaap vallen. Net als de jongens in bed liggen komt Jean-Marie thuis en die heeft 700 km gereden vanuit Frankrijk. Die hebben we al 13 jaar niet gezien, maar het weerzien is er niet minder om. We kletsen wat af en om 20.30 uur komt R-M uit haar werk thuis. De rest van de avond wordt in de keuken en rond de tafel doorgebracht en als we uit zijn gegeten gaan we gelijk naar bed, het is dan al na 24 uur! Oef, wat is dat gezellig en we reizen in een paar uur de hele wereld rond.
12 januari is onze 2de dag in Geneve en de dag begint bewolkt. Dat gebeurt vaker hier en komt door het meer. Met J-M gaan we in de auto naar Frankrijk toe (3 km) en rijden daar een hoge berg op. Op 1.278 mt stappen we uit de auto en lopen een klein stukje naar een uitkijkpunt. We zijn door de wolken heen gereden en hebben nu wat zon en een prachtig uitzicht. Hoewel het maar –2 is, is het ijskoud (harde wind) en na een kwartiertje kruipen we vlug weer de auto in. Wat een watjes zijn we geworden. De avond ervoor zaten we nog te praten over een overnachten bij –15 met alleen een matje en slaapzak op een trekking rond Mount Kailash in Tibet, hi, hi. Thuis eten we lekker een omelet, slaapt Rik weer normaal en spelen we aan het eind van de middag in de speeltuin. Daar doen we de jongens altijd een plezier mee en we zien dat Bart een echte tijger kan zijn. Er zijn een heleboel andere kinderen aan het spelen, de school is ‘uit’ en Bart laat de kaas niet van het brood eten en duwt gewoon grotere kinderen weg. Dat zijn we niet gewend, meestal heeft hij dan ineens geen zin meer om te spelen als er andere kinderen zijn en wordt hij kleinzerig. Zo zie je maar weer, met kinderen kan je alle kanten op. Rik doet lekker mee met zijn broer en in zijn nieuwe jas is het een hele vent, jullie herkennen hem niet meer terug straks. De avond zit weer vol met eten en reizen. Blijft lekker smaken. Ook vertelt J-M veel over zijn baan op de camping. Hij werkt bij een Franse maatschappij die een aantal campings met ‘mobil homes’ in Europa heeft en J-M is de beheerder en belast met het openen van nieuwe (afgelopen jaar in Kroatië en dit jaar Italië). Zijn seizoen is van februari tot oktober en in die tijd werkt hij 7 dagen per week. De rest van het jaar is er tijd voor reizen en dat is een mooie mix.
Vrijdag de 13de is een prettige dag. We gaan met het gezin zwemmen en daarvoor moeten we een aardige wandeling door de stad maken,zien we gelijk wat van Geneve. In het bad leven de jongens zich helemaal uit en Bart spant de kroon. Hij springt diverse malen koppie onder en voor Bart is dat heel wat. Gelukkig heeft hij geen last van watervrees, na een hele tijd van ‘zwemdroogte’. Rik slaapt op de terugweg al in de rugdrager en wordt veel te vroeg wakker als we thuis zijn. Gelukkig heeft hij daar de rest van de dag niet veel last van en zitten we, ondanks het zonnetje buiten, achter de computer. Bart schildert wat af met Pluk en Rik gaat los met Tom en Lisa en Grover. De dag is voor de jongens af met een pizza. Smullen.
R-M is lekker vrij op zaterdag en we laten ze uitslapen. Haar werk in het ziekenhuis, kinderafdeling röntgen, is gedurende de week altijd zeer hectisch en een beetje rust heeft ze wel verdiend. Ze gaat helemaal op in haar werk en de afgelopen week was een zware geweest. Op de afdeling werkte de röntgenapparatuur niet meer en moesten de artsen zelf naar beneden komen om te kijken op het scherm. De telefoon had ook niet stilgestaan en ze kwam iedere keer flink afgedraaid terug.
Het ontbijt is weer overvloedig en we genieten nog een laatste keer van elkaar. De jongens laten ook vandaag alle spulletjes staan en daar zijn we best trots op. Tot op heden weten ze zich iedere keer aan te passen en is er niets gebroken. Na het ontbijt loop ik het hele eind naar onze gratis parkeerplaats en moet maar een klein ijslaagje verwijderen. Samen met Rik rijden we naar het appartement en daar staat iedereen al klaar met de spullen. Alles past in 3 tassen en die zijn snel in de bus gezet. We nemen afscheid van 2 hele lieve mensen en zingen weer het lied van Dirk/Peter: ‘we gaan er weer vandoor’. De jongens maken meteen de klik in de bus en we zetten de kachel op maximaal. De watertank en lijm zijn bevroren!
De weg uit Geneve is makkelijk te vinden en de neus van de bus gaat richting Bazel. Helaas kunnen we Jurg niet bezoeken, want die zit midden in het ski seizoen en hij werkt bij een maatschappij die belast is met tijdwaarneming bij ski wedstrijden. Ik heb hem nog net kunnen spreken op die ene dag dat hij thuis is en hoor gelijk dat hij dit jaar gaat trouwen. Zien we hem misschien nog deze zomer strak in het pak en kunnen we Lucia eens ontmoeten. We hebben weer (kleine) plannen.
De weg is prima te berijden en er zitten veel NL op de weg. Natuurlijk is de wintersport daar debet aan en we kijken nog niet uit naar de tijd dat we alleen maar van die gele kentekens zien. Ruim voor Bazel (25 km) gaan we de snelweg af en binnen 10 minuten zijn we bij Cornelia en Johannes. We hebben ze ontmoet in Tozeur/Tunesië op de camping en het weerzien is heerlijk. Ook wel een beetje gek, want we horen dat de moeder van Johannes die middag is overleden. Ze was echter al lang erg ziek en daarom was het overlijden niet onverwacht/-gewenst. Cornelia is echt een lieve vrouw en heeft allemaal dingen voor de jongens uit de kast gehaald. Er zit zelfs een echte Bob de Bouwer gereedschapkist bij, dus ik hoef niet te schrijven hoe blij Bart is. Ook Rik is gelijk verliefd op 4 auto’s, er zit zelfs een VW T1 bij, en we hebben geen kind aan ze. Ik hou me met de kinderen bezig en Monique praat helemaal bij met Cornelia. Johannes zien we af en toe, want hij moet nog een verjaardagskado maken voor zijn kleinzoon: een stokpaard. Johannes heeft gouden handen en maakt kinderspeelgoed van een bijzondere kwaliteit. Ik kan dat beoordelen, want ik speel er zelf mee (met de jongens natuurlijk!).
Voordat we het weten is het alweer tijd om te eten en dat doen we aan een grote tafel. Rik krijgt zelfs een kinderzitje, want Cornelia heeft elke vrijdag 2 kleinkinderen onder haar hoede. We komen weer niets te kort en het toetje doet de jongens watertanden: ijs. Nu is het buiten al –5 graden, maar binnen is het gelukkig warm. Beneden krijgen we een aparte slaapkamer en daar slapen de jongens in als een roos. Boven praten we, vooral Monique, in het Duits bij met C+J al is dat soms wat moeilijk. Monique moet vaak naar het toilet, omdat ze darmkrampen heeft en dat is al een paar dagen aan de gang. We weten de oorzaak nog niet, maar ze voelt zich er relatief goed onder. Best gek dat ze het nu pas heeft en niet tijdens de reis in Noord-Afrika. Misschien moet haar lijf wel wennen aan het Europese kraanwater, hi, hi.
Oeps, vannacht is het –9 geweest en de bus zit dik onder het ijs. Geen probleem voor ervaren reizigers en Johannes zet een kacheltje in de bus. Ondertussen ontbijten we en tegen 10 uur nemen we afscheid. Was weer een hele fijne tijd en ik denk dat we hier nog wel eens terug komen, de omgeving is ideaal om te wandelen en ze zitten net in een dal was relatief veel zon is gedurende het jaar.
Zo reizen we naar het laatste land voor NL .. Duitsland. Als we daar zijn bellen we naar Jochem in Heroldsberg, maar die is niet thuis. Daarom rijden we verder richting Frankfurt en op de autobahn is het heerlijk zoeven, wat een genot. De 330 km zitten er op voordat we het weten en we kunnen Niedernberg vlot vinden. We passeren nog de stad Aschaffenburg en zien daar een knots van een kasteel, nooit geweten.
Onze vrienden zijn nog niet terug van familiebezoek en we spelen nog een tijdje met de jongens in de bus. Best lekker om even met ze alleen te zijn en niet bij mensen in huis te bivakkeren. Dat is toch altijd een beetje aanpassen, zeker als je bijna 4 maanden met zijn 4’tjes bent geweest. Roland, Conny en Mara komen tegen de avond aan en zijn blij verrast dat we er al zijn. We hadden geen E-mail gezonden en alleen op het antwoordapparaat iets ingesproken, maar die hadden ze nog niet afgeluisterd. Ze kwamen net terug van een week familiebezoek.
Al echte reizigers maakten ze zo de klik en kunnen we gelijk binnenkomen en wordt er een maal gemaakt. Conny maakt brood in de oven met ham, maïs, champignons en kaas en dat gaat er in als koek. Niet bij de jongens, want die zien al het speelgoed van Mara en hebben daar alleen oog voor. Geeft niets en zo is de overgang naar thuis alleen maar makkelijker voor ze. De sfeer is super en we kletsen heerlijk bij. Het gaat (weer) goed met ze, maar tegen elven gaan we toch maar naar bed. Er moeten morgen nog mensen werken, hi, hi.
Losse flodders:
We weten niet wat we gaan doen in de resterende 3 weken
Monique is hard aan revisie toe met rug, haar en hoofd
We rijden meer dan 20.000 km deze tour
Het Zwitserland vignet van 2005 kunnen we nog mooi gebruiken in januari
Rik praat ineens over (S)pons bob
Bart en Rik praten rustig in het Nederlands met onze buitenlandse vrienden
We wennen met het bezoeken van allerlei vrienden al aardig aan het wonen in een huis
Geen foto’s dit keer omdat de kou de batterijen heeft leeg laten lopen
De jongens algemeen:
zijn nauwelijks ziek geweest,
konden zich elke keer aanpassen aan de omstandigheden, temperatuur, mensen, hun ouders, hoogte (pieken en dalen) etc
spraken hun talen binnen no time
vonden speeltuinen wel erg mooi, zand en speelgoed (vooral dat van andere kinderen)
hebben altijd goed gegeten en zijn een flink eind gegroeid (zijn niet meer te herkennen al we terug komen, hi, hi)
zijn érg naar elkaar toe gegroeid en we zijn benieuwd hoe dat straks thuis zal gaan als Rik naar creche gaat en Bart naar school
wisten elkaar soms te vinden, Rik trok haren en Bart duwde Rik altijd om
hadden geen enkele moeite met lange reisdagen en de MP3 speler was een topper. Donald Duck, varken knuffel, klei, potloden en duimpjes lieten de uren voorbij glijden
hebben relatief meer gesnoept dan thuis en zijn gek op Berensnoepjes/Haribo
Rik:
wat een boef is dat geworden en die stapt op iedereen en alles af
weet al te tellen (nog wel niet helemaal correct)
spreekt zijn talen (oh merci, bye-bye, heiss etc)
weet zich in het NL al aardig uit te drukken en de leukste is ‘1 april’ waarna hij begint te lachen
kan al een heel scala liedjes meezingen
loopt nu lekker rond op zijn nieuwe stappers maat 26 uit Syrië
is weg van Grover en Tom en Lisa op de computer
heeft de rust gekregen om voor gelezen te worden
kan nu heel voorzichtig de bladzijden omslaan van b.v. het Donald Duck boek
weet precies welke machines Bob de Bouwer helpen en kent alle figuren uit Donald Duck
houdt absoluut niet van een muts, wil zijn sokken altijd uittrekken en is ook niet gek op handschoenen
is weg van zijn regenlaarzen en loopt er graag op
ziet overal en haarscherp een camperbus rijden
weet donders goed wat wel en niet mag en kijkt je niet recht in de ogen als hij iets ondeugends gaat doen/heeft gedaan
kan uren geduldig in de bus zitten met zijn Knor (varken knuffel)
weet precies hoe hij zijn broer dwars kan zitten: aan zijn haren trekken
Bart:
kent Donald Duck van achteren naar voren en laat zich het liefst 24 uur per dag voorlezen
denkt dat hij op school gelijk leert schrijven en lezen
kent elk verhaal uit de Pompoen en gaat aan de rubriek ‘Kim en Co’ vragen hoe urine wordt gemaakt. Dit om Rik voor te lichten
is al bezig met het alfabet en woordspelingen
zit met tekenen op het niveau van strepen trekken
is weg van beesten en kan alle namen foutloos noemen
zit graag achter de computer met Bob de Bouwer of Pluk. Tom en Lisa/Grover zijn minder interessant geworden
kan haarfijn vertellen in welke landen hij is geweest
houdt maar van een persoon en dat is Rik
heeft zo’n zijn ‘waarom’ buien, maar die zijn nooit vervelend. Je weet namelijk dat hij het antwoord begrijpt en onthoudt
laat het liefst zijn ouders lego bouwwerken maken
is af en toe een enorme zeur en blijft maar herhalen dat hij trek heeft en dit alles in een zeurderig toontje
kan niet stilzitten tijdens het eten
plast en drukt perfect op zit of hurk toiletten
kan, als hij zin heeft, hele afstanden lopen (> 10 km)
luistert af en toe voor geen meter, maar als het echt moet weet hij het donders goed
springt af en toe zomaar op de rug van Monique en die heeft het al zo zwaar
kan met Rik heel goed delen en zelfs het laatste Berensnoepje bijt hij in tweeën om zijn broer te bedienen
Zo sluiten we straks een bijzondere periode in ons leven af en zijn we blij dat we het gedaan hebben. Er is een fundament gelegd voor de toekomst en herinneringen voor de rest van ons leven.
Terug naar Venetië: Rosetta zet ons weer een echte Italiaanse maaltijd voor de neus en we genieten ervan: eerst een pasta en daarna vlees, brood, kaas en fruit. De jongens liggen al op bed, dus we kunnen heerlijk kletsen met Mario en Rosetta. Met Mario praten we heel wat af over Servas en ook Rosetta proberen we erbij te trekken. Haar Engels is echter niet goed, maar Mario vertaalt in seconden. Toch proberen we haar aan het Engels te krijgen, want ze is reeds enkele weken bezig met een Engelse cursus. Training on the job. Als het al bijna 22 uur is kruipen we nog even achter de PC en Monique klaart de klus binnen 5 minuten en dan zijn jullie weer helemaal bij op de weblog. Ja, het is goed te merken dat Mario in de ICT zit, want hij zit goed in de spullen.
De eerste nacht onder nul doorstaan we goed en we hadden al een voorgevoel, dus sliepen met het dak dicht. Bart is nog niet wakker of wil de hond Teddy al uitlaten en daar hebben we helemaal geen moeite mee. We moeten toch nog even brood kopen, dus dat komt mooi uit. Het uitlaten van de hond is weer een feest en Monique grapt tegen me dat hij terug in NL ook nu wel een hond zal willen hebben. Echt niet, alleen een pony is bespreekbaar en daar hebben we toch geen ruimte voor, hi, hi. Over brood gesproken, dat is hier peperduur en Mario vertelde gelukkig dat het buiten Venetië wat goedkoper is.
Terug in het huis genieten we nog even mee van het laatste staartje van het ontbijt en kunnen de jongens hun zoete hart ophalen. Bart heeft het dan altijd over: smikkelbaarzen. Daarna is het echter tijd om afscheid te nemen, want we hebben het volgende bezoek alweer geregeld. Nou ja, ik moet eerlijk zijn: eigenlijk heeft Mario dat gedaan. Hij vond dat de reis naar Geneve in een keer te lang was en kende nog een leuk stel met kinderen in de buurt van Milaan. Mario heeft ze gelijk gebeld en we zijn welkom voor een nacht. Zo laten we Venetië achter ons en zetten koers richting Milaan. Helaas kunnen we de A4 niet direct vinden en zien we nog wat van de omgeving. Moet kunnen. Omdat we geen haast hebben rijden we rustig aan en dat doet het verbruik van de bus goed: > 1:12. Aan de andere kant wordt de portemonnee echter wel geleegd, want we rijden in Italië vaak op een tolweg. Voor het stuk van Venetië naar Milaan is dat 14 Euro. Ketsing, kassa. Dankzij de beschrijving van Mario kunnen we het huis van Ermanno en Maria heel makkelijk vinden. De jongens zien gelijk dat ze in Eldorado zijn beland, want buiten staat een speelhuis, glijbaan, zandbak en kruiwagen. Daar mogen ze mee spelen en zo ben ik buiten en Monique binnen met Ermanno. Dit keer komen we weer in aanraking met hele andere dingen, want Ermanno is een ondernemer en fabriceert voor Trade Fair diverse producten (b.v. cosmetica) en Maria is muzikaal therapeut voor volwassen, zwaar gehandicapte mensen. Ermanno werkt vaak bij huis en gaat om 16 uur ook zijn zoon MET DE FIETS ophalen, hé dat is bekend. Natuurlijk heeft hij niet zo’n mooie gouden koets al wij thuis. Na, na, na, na, nana.
De zoon Alessandro is een levendige jongen en hij is bijna 5. Als hij van de fiets stapt zien we dat hij veel kleiner is dan Bart en met Rik scheelt hij net 5 cm. Nou zijn wij kaaskoppen natuurlijk lang maar we horen dat hij in de klas ook de kleinste is. Dat weet hij echter geheel te compenseren met de energie die in hem zit, want hij is/zit geen minuut stil. Ook heeft hij een Italiaanse manier van spreken en dat is hard met emotie. Dit alles ik vooral voor mij even wennen en gelukkig gaat Bart niet mee in het tempo van Alessandro en doet Rik dat alleen bij vlagen.
Eenmaal binnen zijn de jongens niet te houden, want ze zijn terechtgekomen bij een Italiaans filiaal van Bart Smit. Wat een overvloed en er wordt heel wat afgespeeld. Ook de TV doet mee, al hebben ze geen aansluiting. De kinderen kijken alleen maar naar video en DVD, maar ook daar is een ruime keuze. Meer dan 100 video banden tel ik en Ermanno zegt dat hij voor meer dan 2000 Euro heeft neergeteld voor de video/DVD collectie. Bart is helemaal onder de indruk en bekijkt de kast met banden zorgvuldig. Natuurlijk vindt hij die ene band met Bob de Bouwer en na het eten mag hij daar naar kijken. Alessandro heeft echter een hele ander voorkeur en kijkt het liefst naar de Ninja turtles die er flink op los vechten. Bart kan dat gelukkig nog niet echt waarderen en Rik kijkt naar alles, samen met zijn varken.
Maria komt net voor 6 uur thuis en we krijgen een maaltijd voorgeschoteld waar je u tegen kan zeggen. Eerst weer een pasta, daarna een grote schotel met vlees, sla, brood, kaas en als toetje cake (2 soorten). Mama mia, hier kunnen we geen genoeg van krijgen. Ermanno merkt luchtigjes op dat dit niet speciaals is. Dat is hij wel, want hij is een lopende bibliotheek. Hij leest alles wat los en vast zit en in verschillende talen. Iedere week staan de Financial Times, Le Monde en een aantal Italiaanse kranten op zijn menu en hij is nu bezig met boeken van Scandinavische schrijvers. Hij is ook geïnteresseerd in Hollandse schrijvers en we hebben een mooi lijstje voor hem opgesteld. Helaas weten we niet of de boeken wel in het Italiaans zijn vertaald, maar in het Engels zal het wel moeten lukken.
Na de maaltijd zijn onze jongens toe aan bed en brengen we ze naar boven. Het is al bijna 8 uur, maar de andere kinderen (Ale en Genevra) gaan pas om 22 uur! Bart mag in een Pinokkio bed slapen en Rik gewoon in zijn eigen bed. Ze slapen redelijk vlug in en we boffen daar maar mee. Weer beneden kunnen we bijpraten met Ermanno en Maria onder het genot van Harry Potter. Genevra is daar weg van en de DVD draait op volle toeren. Tegen 23 uur kruipen we echter onze slaapzak in en genieten van een heerlijke nacht. We slapen weer op een mooi stukje aarde: zicht op de Italiaanse meren en de bergen met hun sneeuwtoppen. Slaap lekker.
De jongens worden na 7 uur wakker en Rik begint gelijk rond te rijden met een grote auto die hij mee naar bed mocht nemen. Gelijk is heel het huis wakker, want al mag het huis schitterend gerestaureerd zijn, het is érg gehorig. We zitten dan ook voor 8 uur aan de ontbijttafel, maar Ermanno heeft al gegeten (doet hij altijd alleen om 7 uur) en Genevra is al naar school (begint om 8 uur). Tijdens het uitgebreide ontbijt met veel koekjes, cake, rijstflakes en ook nog wat brood hebben we nog de tijd om te praten en we leren veel over de omgeving (van Ermanno) en horen ook dat Genevra bij de geboorte enkele complicaties heeft opgelopen en op school extra aandacht nodig heeft. Maria vertelt ook veel over haar werk en dat gaat half in Engels/Italiaans. Rond half 10 zit ons buikje weer helemaal vol en nemen afscheid van dit bijzondere gezin. Volgens mij komen we hier nog wel eens terug, want we hebben veel te weinig van de omgeving gezien.
In de bus zingen we het liedje van Dirk en Peter: ‘we gaan er weer vandoor’ en de jongens hebben geen enkele moeite om Eldorado achter zich te laten. Als ze de bus zien zitten ze gelijk weer in hun eigen wereld en hebben het niet meer over al het speelgoed of de video van Bob de Bouwer. We boffen maar met die mannen.
De reis naar Geneve is natuurlijk prachtig en we moeten vaak denken aan mijn oudste zus. Die is helemaal weg van de bergen en Zwitserland en we genieten ook voor haar. Dit keer hebben we weer geen haast en laten de bergen langzaam aan ons voorbij glijden. We genieten van de besneeuwde toppen, al ligt er niet heel veel sneeuw. Ook is het niet gelijk verdeeld, daar waar de zon schijnt is het bijna weg en aan de schaduwzijde ligt een aardig pak. Om ons heen draait de wintersportindustrie op volle toeren en krijgt Monique er steeds meer zin in. Wie weet.
We nemen de Mont Blanc tunnel voor 31,20 Euro, oeps. Niet harder dan 70 km en 150 meter afstand moeten we houden. Eenmaal in Frankrijk nemen we een B weg en laten de peage aan ons voorbijgaan. Hebben we even genoeg van gehad. Als we in Geneve zijn stoppen we gelijk bij een tankstation en vragen naar de weg. De Afrikaans ogende heer geeft eerst geen antwoord, maar vertelt na een flinke pauze dat we op de goede weg zijn. Later blijkt hij helemaal gelijk te hebben en vinden we het huis van Rose/Jean-Marie in één keer. Rose-Marie is niet thuis, maar heeft een briefje aan de deur gehangen. We zoeken haar op in het ziekenhuis waar ze werkt en het weerzien is weer warm. In 2000 hebben we elkaar voor het laatst gezien en we kennen elkaar van onze Zimbabwe reis in 1991.
Met de sleutel op zak zoeken we een plaatsje voor de bus en dat is niet gemakkelijk. De meeste plaatsen zijn gereserveerd voor de stadsmensen, maar gelukkig heeft Rose-Marie ons een paar tips gegeven. Bij het zwembad hebben we geluk en voor de eerste 15 uur zijn we uit de brand. Op de 7de etage vinden we het appartement en het is een echt reizigershol. Het is heel erg sfeervol ingericht met overal reisherinneringen en daar hebben ze er genoeg van! Voor de jongens maken we een lekker maal en wat kookt dat toch weer lekker in een keuken. Rose-Marie komt net na 6 uur thuis en eerst praten we bij. Daarna de jongens naar bed, eten en weer praten. We tanken helemaal bij en krijgen zelfs het bed van R/J-M aangeboden om in te slapen. Daar zeggen we geen nee tegen en we vallen tevreden in slaap.
Onze eerste dag in Geneve begint lekker laat, want de jongens slapen uit .. tot 7.20uur. We doen het rustig aan en ontbijten zeer uitgebreid. R-M heeft ingekocht voor een heel leger en ze weet natuurlijk uit ervaring hoe lekker een ontbijt kan smaken als je al een tijdje op reis bent. Na het ontbijt naar de speeltuin gegaan en daar zijn er genoeg van in Geneve. De jongens hebben het echter te koud en Rik zit tegen zijn slaap aan. Na een kort bezoek lopen we terug langs de l’Arve en als Rik slaapt gaat Monique met Bart inkopen doen. We moeten nu echt iets voor de jongens kopen, want de laagjes kleding helpen niet meer. Ze komen terug met een heleboel lekkere dingen van de Migros én met jassen, maillots en handschoenen. Monique is helemaal in haar nopjes en ze heeft gelijk. De jassen van de jongens zien er warm uit en zijn zelfs van Benneton. Ja, ja jullie lezen het goed. De temperatuur stijgt ons naar het hoofd. Of toch niet, want de jassen hadden 50% korting. Voor 102 SF zijn de jongens weer helemaal op temperatuur en Bart springt heen en weer zó blij is hij.
We moeten de jassen gelijk uitproberen en we gaan in poging 2 naar een speeltuin. Dit keer gaat het een stuk beter en leven we ons helemaal uit. Top genieten. Met knalrode wangen komen we weer boven en laten we de kou buiten (- 2 graden). De jongens hebben dit keer gewoon warme handen en voeten en dat is een stuk gezelliger dan de bibberlipjes in de ochtend. Gelijk eten klaargemaakt en naar bad. Ook dat is een feest en het zal jullie niet verbazen dat ze als een blok in slaap vallen. Net als de jongens in bed liggen komt Jean-Marie thuis en die heeft 700 km gereden vanuit Frankrijk. Die hebben we al 13 jaar niet gezien, maar het weerzien is er niet minder om. We kletsen wat af en om 20.30 uur komt R-M uit haar werk thuis. De rest van de avond wordt in de keuken en rond de tafel doorgebracht en als we uit zijn gegeten gaan we gelijk naar bed, het is dan al na 24 uur! Oef, wat is dat gezellig en we reizen in een paar uur de hele wereld rond.
12 januari is onze 2de dag in Geneve en de dag begint bewolkt. Dat gebeurt vaker hier en komt door het meer. Met J-M gaan we in de auto naar Frankrijk toe (3 km) en rijden daar een hoge berg op. Op 1.278 mt stappen we uit de auto en lopen een klein stukje naar een uitkijkpunt. We zijn door de wolken heen gereden en hebben nu wat zon en een prachtig uitzicht. Hoewel het maar –2 is, is het ijskoud (harde wind) en na een kwartiertje kruipen we vlug weer de auto in. Wat een watjes zijn we geworden. De avond ervoor zaten we nog te praten over een overnachten bij –15 met alleen een matje en slaapzak op een trekking rond Mount Kailash in Tibet, hi, hi. Thuis eten we lekker een omelet, slaapt Rik weer normaal en spelen we aan het eind van de middag in de speeltuin. Daar doen we de jongens altijd een plezier mee en we zien dat Bart een echte tijger kan zijn. Er zijn een heleboel andere kinderen aan het spelen, de school is ‘uit’ en Bart laat de kaas niet van het brood eten en duwt gewoon grotere kinderen weg. Dat zijn we niet gewend, meestal heeft hij dan ineens geen zin meer om te spelen als er andere kinderen zijn en wordt hij kleinzerig. Zo zie je maar weer, met kinderen kan je alle kanten op. Rik doet lekker mee met zijn broer en in zijn nieuwe jas is het een hele vent, jullie herkennen hem niet meer terug straks. De avond zit weer vol met eten en reizen. Blijft lekker smaken. Ook vertelt J-M veel over zijn baan op de camping. Hij werkt bij een Franse maatschappij die een aantal campings met ‘mobil homes’ in Europa heeft en J-M is de beheerder en belast met het openen van nieuwe (afgelopen jaar in Kroatië en dit jaar Italië). Zijn seizoen is van februari tot oktober en in die tijd werkt hij 7 dagen per week. De rest van het jaar is er tijd voor reizen en dat is een mooie mix.
Vrijdag de 13de is een prettige dag. We gaan met het gezin zwemmen en daarvoor moeten we een aardige wandeling door de stad maken,zien we gelijk wat van Geneve. In het bad leven de jongens zich helemaal uit en Bart spant de kroon. Hij springt diverse malen koppie onder en voor Bart is dat heel wat. Gelukkig heeft hij geen last van watervrees, na een hele tijd van ‘zwemdroogte’. Rik slaapt op de terugweg al in de rugdrager en wordt veel te vroeg wakker als we thuis zijn. Gelukkig heeft hij daar de rest van de dag niet veel last van en zitten we, ondanks het zonnetje buiten, achter de computer. Bart schildert wat af met Pluk en Rik gaat los met Tom en Lisa en Grover. De dag is voor de jongens af met een pizza. Smullen.
R-M is lekker vrij op zaterdag en we laten ze uitslapen. Haar werk in het ziekenhuis, kinderafdeling röntgen, is gedurende de week altijd zeer hectisch en een beetje rust heeft ze wel verdiend. Ze gaat helemaal op in haar werk en de afgelopen week was een zware geweest. Op de afdeling werkte de röntgenapparatuur niet meer en moesten de artsen zelf naar beneden komen om te kijken op het scherm. De telefoon had ook niet stilgestaan en ze kwam iedere keer flink afgedraaid terug.
Het ontbijt is weer overvloedig en we genieten nog een laatste keer van elkaar. De jongens laten ook vandaag alle spulletjes staan en daar zijn we best trots op. Tot op heden weten ze zich iedere keer aan te passen en is er niets gebroken. Na het ontbijt loop ik het hele eind naar onze gratis parkeerplaats en moet maar een klein ijslaagje verwijderen. Samen met Rik rijden we naar het appartement en daar staat iedereen al klaar met de spullen. Alles past in 3 tassen en die zijn snel in de bus gezet. We nemen afscheid van 2 hele lieve mensen en zingen weer het lied van Dirk/Peter: ‘we gaan er weer vandoor’. De jongens maken meteen de klik in de bus en we zetten de kachel op maximaal. De watertank en lijm zijn bevroren!
De weg uit Geneve is makkelijk te vinden en de neus van de bus gaat richting Bazel. Helaas kunnen we Jurg niet bezoeken, want die zit midden in het ski seizoen en hij werkt bij een maatschappij die belast is met tijdwaarneming bij ski wedstrijden. Ik heb hem nog net kunnen spreken op die ene dag dat hij thuis is en hoor gelijk dat hij dit jaar gaat trouwen. Zien we hem misschien nog deze zomer strak in het pak en kunnen we Lucia eens ontmoeten. We hebben weer (kleine) plannen.
De weg is prima te berijden en er zitten veel NL op de weg. Natuurlijk is de wintersport daar debet aan en we kijken nog niet uit naar de tijd dat we alleen maar van die gele kentekens zien. Ruim voor Bazel (25 km) gaan we de snelweg af en binnen 10 minuten zijn we bij Cornelia en Johannes. We hebben ze ontmoet in Tozeur/Tunesië op de camping en het weerzien is heerlijk. Ook wel een beetje gek, want we horen dat de moeder van Johannes die middag is overleden. Ze was echter al lang erg ziek en daarom was het overlijden niet onverwacht/-gewenst. Cornelia is echt een lieve vrouw en heeft allemaal dingen voor de jongens uit de kast gehaald. Er zit zelfs een echte Bob de Bouwer gereedschapkist bij, dus ik hoef niet te schrijven hoe blij Bart is. Ook Rik is gelijk verliefd op 4 auto’s, er zit zelfs een VW T1 bij, en we hebben geen kind aan ze. Ik hou me met de kinderen bezig en Monique praat helemaal bij met Cornelia. Johannes zien we af en toe, want hij moet nog een verjaardagskado maken voor zijn kleinzoon: een stokpaard. Johannes heeft gouden handen en maakt kinderspeelgoed van een bijzondere kwaliteit. Ik kan dat beoordelen, want ik speel er zelf mee (met de jongens natuurlijk!).
Voordat we het weten is het alweer tijd om te eten en dat doen we aan een grote tafel. Rik krijgt zelfs een kinderzitje, want Cornelia heeft elke vrijdag 2 kleinkinderen onder haar hoede. We komen weer niets te kort en het toetje doet de jongens watertanden: ijs. Nu is het buiten al –5 graden, maar binnen is het gelukkig warm. Beneden krijgen we een aparte slaapkamer en daar slapen de jongens in als een roos. Boven praten we, vooral Monique, in het Duits bij met C+J al is dat soms wat moeilijk. Monique moet vaak naar het toilet, omdat ze darmkrampen heeft en dat is al een paar dagen aan de gang. We weten de oorzaak nog niet, maar ze voelt zich er relatief goed onder. Best gek dat ze het nu pas heeft en niet tijdens de reis in Noord-Afrika. Misschien moet haar lijf wel wennen aan het Europese kraanwater, hi, hi.
Oeps, vannacht is het –9 geweest en de bus zit dik onder het ijs. Geen probleem voor ervaren reizigers en Johannes zet een kacheltje in de bus. Ondertussen ontbijten we en tegen 10 uur nemen we afscheid. Was weer een hele fijne tijd en ik denk dat we hier nog wel eens terug komen, de omgeving is ideaal om te wandelen en ze zitten net in een dal was relatief veel zon is gedurende het jaar.
Zo reizen we naar het laatste land voor NL .. Duitsland. Als we daar zijn bellen we naar Jochem in Heroldsberg, maar die is niet thuis. Daarom rijden we verder richting Frankfurt en op de autobahn is het heerlijk zoeven, wat een genot. De 330 km zitten er op voordat we het weten en we kunnen Niedernberg vlot vinden. We passeren nog de stad Aschaffenburg en zien daar een knots van een kasteel, nooit geweten.
Onze vrienden zijn nog niet terug van familiebezoek en we spelen nog een tijdje met de jongens in de bus. Best lekker om even met ze alleen te zijn en niet bij mensen in huis te bivakkeren. Dat is toch altijd een beetje aanpassen, zeker als je bijna 4 maanden met zijn 4’tjes bent geweest. Roland, Conny en Mara komen tegen de avond aan en zijn blij verrast dat we er al zijn. We hadden geen E-mail gezonden en alleen op het antwoordapparaat iets ingesproken, maar die hadden ze nog niet afgeluisterd. Ze kwamen net terug van een week familiebezoek.
Al echte reizigers maakten ze zo de klik en kunnen we gelijk binnenkomen en wordt er een maal gemaakt. Conny maakt brood in de oven met ham, maïs, champignons en kaas en dat gaat er in als koek. Niet bij de jongens, want die zien al het speelgoed van Mara en hebben daar alleen oog voor. Geeft niets en zo is de overgang naar thuis alleen maar makkelijker voor ze. De sfeer is super en we kletsen heerlijk bij. Het gaat (weer) goed met ze, maar tegen elven gaan we toch maar naar bed. Er moeten morgen nog mensen werken, hi, hi.
Losse flodders:
We weten niet wat we gaan doen in de resterende 3 weken
Monique is hard aan revisie toe met rug, haar en hoofd
We rijden meer dan 20.000 km deze tour
Het Zwitserland vignet van 2005 kunnen we nog mooi gebruiken in januari
Rik praat ineens over (S)pons bob
Bart en Rik praten rustig in het Nederlands met onze buitenlandse vrienden
We wennen met het bezoeken van allerlei vrienden al aardig aan het wonen in een huis
Geen foto’s dit keer omdat de kou de batterijen heeft leeg laten lopen
# posted by Hans, Monique, Bart en Rik @ 4:17 pm 
Comments:
<< Home
Ik zeg blijf gewoon nog 3 weken in Duitsland dan kunnen we nog even genieten van een paar mooie verhalen het is maar een idee jullie hebben zo veel vrienden er zijn er vast nog een paar die jullie kunnen bezoeken. Want voor je het weet zit je weer in die hollandse sleur oke daar wen je ook wel weer aan maar je heb toch nog 3 weken ik zeg doe er iets mee. Groentes vanuit Brielle.
# posted by 
: 9:00 pm
: 9:00 pm
Goed om te lezen dat ook de laatste paar honderd kilometers naar wens verlopen, maar om nu nog 3 weken weg te blijven, hoeft voor mij niet, hoor!
Jullie belevenissen zijn goed om te lezen en het is vooral als gezinnetje een hele ervaring, maar vooral monique is kennelijk aan revisie toe.
Pas op je rug en andere belangrijke delen en ik groet jullie vanaf de Bredenoord in Rotterdam
Jullie belevenissen zijn goed om te lezen en het is vooral als gezinnetje een hele ervaring, maar vooral monique is kennelijk aan revisie toe.
Pas op je rug en andere belangrijke delen en ik groet jullie vanaf de Bredenoord in Rotterdam
# posted by : 12:17 pm
: 12:17 pm
Oeps, ik beloof al zo'n 2 /3 maanden aan mijn collega's dat ik jullie verslag even zal printen, maar vergeet dat steeds terwijl ik zelf wel ontzettend zit te genieten van jullie verhalen op het net. Ook deze was weer heel erg leuk om te lezen. Wat gaat de tijd snel zeg, nog 3 weken???? Ik weet gelukkig uit ervaring dat de weken hier veel sneller gaan dan voor de reizigers!! Geniet nog even volop en ik hoop jullie weer een keer te zien in het Woezelhuis, jullie zijn altijd welkom. Groetjes, kus voor de kids, Marijke
# posted by : 11:40 pm
: 11:40 pm
Dus het aftellen is begonnen. Neem van ons maar aan dat terugkomen ook zo zijn voordelen heeft.
Gelukkig hebben we nog een paar verslagen te goed... hoop ik...
Jan en Ada
Gelukkig hebben we nog een paar verslagen te goed... hoop ik...
Jan en Ada
# posted by : 4:37 pm
: 4:37 pm
Lieve Monique, Hans, Bart en Rik,
Ik weet nog steeds niet wie jullie zijn, maar ik heb al zoveel reisverslagen gehoord! Natuurlijk ga ik ook reizen, maar eerst wil ik nu wel eens weten wie Bart en Rik zijn, want dat lijken mij leuke speelmaatjes! Maud en Karin vinden het erg fijn om jullie verhalen voor te lezen in bed, dus zij vinden het eigenlijk jammer dat jullie al bijna thuis zijn. Ik wil graag met jullie kennis maken, dus tot gauw!! Kusjes van Nafí!!xx
Post a Comment
Ik weet nog steeds niet wie jullie zijn, maar ik heb al zoveel reisverslagen gehoord! Natuurlijk ga ik ook reizen, maar eerst wil ik nu wel eens weten wie Bart en Rik zijn, want dat lijken mij leuke speelmaatjes! Maud en Karin vinden het erg fijn om jullie verhalen voor te lezen in bed, dus zij vinden het eigenlijk jammer dat jullie al bijna thuis zijn. Ik wil graag met jullie kennis maken, dus tot gauw!! Kusjes van Nafí!!xx
# posted by : 6:34 pm
: 6:34 pm << Home
