26.1.06
Pijnacker
Vertrokken op 16 september en nu weer bijna terug. Dat is dus een dikke 4 maanden geworden en jullie hebben uitgebreid kunnen lezen hoe we het gevonden hebben. In het begin was het even moeilijk om in het ritme te komen, maar nu we er weer helemaal in zitten .. smaakt het naar meer. Nee, hoor schrik niet we komen echt terug en gaan zeker niet gelijk weer weg. Dat zal nog wel even duren.
We kijken echt uit naar alle foto’s en dia’s en willen de reis nog eens goed herkauwen. Ook zijn we benieuwd hoe Rik reageert als hij de Suze weer ziet en hoe Bart de draad weer oppakt als hij naar school gaat volgende week. Natuurlijk willen we ook jullie weer zien, maar daar hebben we nog even de tijd voor. Ik moet me weer melden op 6 februari en Monique pas op de 9de.
Mensen, het was weer een pracht van een tocht en we hebben weer indrukken opgedaan die niemand ons afpakt. Ook zijn we dichter naar elkaar toegegroeid en herkennen jullie de jongens niet meer terug. Dank dat jullie iedere keer de moeite hebben genomen om de ‘verhaaltjes’ te lezen en ons op de hoogte te houden van jullie belevenissen in en buiten Nederland.
Tot binnenkort .. de genieters .. en een reislustige knuffel … Rik, Bart, Monique en Hans
Maandag 14 januari begint wat aan de vroege kant, maar dat is wel vaker het geval … de eerste nacht op een nieuwe stek. We halen de jongens uit hun kamer en met zijn 4’n maken we kamp in de huiskamer. Eerst heerlijk met zijn allen in ‘onze’ bedbank, maar al vlug willen de jongens met het speelgoed van Mara spelen. Geen probleem.
De rest van de familie is ook vroeg op en met zijn allen genieten we van een heerlijk ontbijt. Roland is al de kou in geweest, -7, en de bakkers hier in Duitsland zijn vroeg open, 6.30 uur. De kinderen hebben hun eigen servies en bestek en het brood gaat er in als koek. Ook Mara is een goede eetster en ze is dol op de jongens. Zien eten, doet eten. Maar aan alles komt een eind en Conny moet om 8 uur op het werk (kaart verkoopster van een theater) zijn, Mara naar de crèche en Roland verlaat om 10.30 uur het pand om zich weer met zijn kinderen op school bezig te houden. Wij hebben het rijk dus voor onszelf en daar genieten we volop van. We zijn al een tijd iedere keer te gast in een huis en dat is toch altijd anders dan met zijn 4’n. De keren dat we even met zijn 4’n zijn in zo’n periode maken we het speciaal. Voor de jongens is dat dit keer heel eenvoudig, spelen met het speelgoed van Mara. Vooral de houten treinbaan is een topper. Nadeel is dat de brug erg wankel is en we hem vele malen moeten maken. Rik is vaak de boosdoener en iedere keer horen we: ‘brug (s)tuk, maken’. Als Rik in bed ligt, ga ik met Bart nog even in de achtertuin in de sneeuw spelen en ondanks de kou hebben we reuze lol. In het zonnetje is het best lekker en het speelgoed van een ander doet alles vergeten.
Als Roland met Mara weer thuis komt maken we het eten klaar en de pasta smaakt heerlijk. Maar lang houden we de jongens niet aan tafel, want Bart heeft de boeken ontdekt van Mara en Rik is nog laaang niet uitgespeeld met de trein. Tegen half 8 wordt het echter weer bedtijd en dat gaat bij ons altijd erg soepel. Dit genoegen treft niet iedereen en Mara maakt er, net als gisteren, een aardige show van. Roland en Conny weten er aardig mee om te gaan en zelfs ik mag me ermee bemoeien. Eerst gaan zij er 4 keer naartoe en de 5de keer mag ik. Laten we haar daarna niet meer horen, hi, hi. Die avond vliegen er weer heel wat woorden door de huiskamer en we horen het verhaal van Conny over haar reisverleden en hoe ze Roland tegen het lijf liep. Het was niet meteen liefde op het eerste gezicht voor beiden, maar de aanhouder, Conny, heeft gewonnen. Ook hebben we natuurlijk veel over onze reis gesproken, want Conny/Roland zijn van plan om met hun T3 naar India te gaan. Dat zal niet dit jaar zijn, want in augustus wordt de 2de verwacht. Als de 2de twee jaar is willen ze de reis maken, want dan hoeft Mara nog niet naar school. Klinkt bekend.
De nacht verloopt wederom niet geheel rustig voor Monique en ze moet 4 maal naar het toilet. Gelukkig wordt er kordaat opgetreden en tijdens het ontbijt belt Conny haar dokter op. Om half 2 is er nog een gaatje in de agenda en daar zijn we blij mee. Ondertussen is het een beetje gaan sneeuwen en met zijn allen gaan we naar buiten. De jongens pakken we goed in en we zijn blij dat ze nu een goed winterjack hebben. Helaas zijn hun schoenen niet echt je van het en het is echt koud buiten. We halen net de 2 km en de speelplaats, maar dan kiezen we toch eieren voor ons geld. Een warme chocolade doet wonderen en smaakt bovendien geweldig lekker. Met Conny loop ik nog naar de supermarkt en koop daar alle ingrediënten voor het avondmaal. We bieden ze een echt Nederlands maal aan en dat wordt peen en uien stamppot. De klapstuk wordt wat moeilijk, maar de kippenworsten zien er ook niet slecht uit. Ik geniet in de supermarkt van de prijzen, want die zijn een stuk lager dan in Italië/Zwitserland. Samen glijden we weer terug naar huis en dekken de tafel voor de lunch. Ook al weer zo’n genot, want in Duitsland weten ze alles van bruin brood.
Na de lunch gaat Monique naar de dokter en neem ik de 3 kinderen onder mijn hoede. Ik heb Conny naar bed gestuurd, want die kan wel wat extra slaap gebruiken. De afgelopen 5 weken van de zwangerschap waren niet makkelijk en als we een klein steentje kunnen bijdragen, doen we dat graag. Na dik 2 uur komt Monique terug en horen we het verhaal van een uitgelopen spreekuur aan. Gelukkig is ze wel wat wijzer geworden en is ze al gelijk naar de apotheek geweest. Een middel tegen de buikkramp en een tegen de beestjes. Kijken of deze algemene behandeling gaat werken, want eigenlijk moet de ontlasting op kweek, maar de uitslag laat 5 werkdagen op zich wachten. Goh, in Midden-/Zuid-Amerika was dat op de dag zelf. Verder heel wat afgelezen en dat valt niet mee. Alle boekjes die Bart ons voortovert zijn in het Duits en het kost iedere keer weer wat tijd om de zin correct te vertalen.
Het bereiden van het avondmaal is een hoop schilwerk en omdat er vele grote eters zijn, gaan er ruim 2 kilo aardappels doorheen, 2 kilo peen en dik een kilo uien. Maar het resultaat is erg goed en iedereen laat het zich smaken. Zelfs het kuiltje met jus wordt gewaardeerd.
Maar het wordt weer tijd om te verkassen. Kan je beter op een hoogtepunt doen en ‘een gast en een vis, hou je maar 3 dagen fris’. Nadat we de auto onder het ijs hebben getoverd starten we de motor en onze brave VW geeft geen krimp. Het is die nacht –10 geweest en er ligt een klein beetje sneeuw op de weg. Het afscheid is warm en wie weet wanneer we elkaar weer zullen zien. Als het aan Conny ligt heel erg vlug, want ze zegt: ‘vergeet als je blieft iets heel erg belangrijks van de jongens, want dan komen we het nabrengen’. Lief.
De jongens nemen makkelijk afscheid van het speel-/leesparadijs en als ze in de bus zitten pakken ze de draad gewoon weer op. De weg naar Willingen is niet lang, maar het gaat over lokale wegen en we doorkruisen veel dorpjes. Leuk om de binnenlanden van Duitsland te bekijken en het bevalt prima. In Willingen vinden we vlug een hotel en dat komt omdat Monique een hoop nuttige info van het Internet had afgehaald. We zijn tijdelijk eigenaar van een appartement en de jongens gaan voor de 40 Euro per nacht helemaal uit hun bol. Natuurlijk gaan we mee in de feestvreugde en de sfeer is helemaal top. Dat gaat niet helemaal op voor het klaar maken van het diner, want het is geen succes om met een onwillige dieselbrander het eten klaar te maken in de badkamer. Als ik eindelijk klaar ben moet ik gelijk de hele badkamer schoon maken, roet, en ondertussen eet de rest van het gezin het eten bijna geheel op. Dat doen we morgen dus anders.
Dat blijft toch altijd een van de hoogtepunten van een reis, het waker worden met het gezin. Rik is als eerste wakker en Bart volgt gelijk. Rik opent met: ‘ik zie niks’ en Bart antwoordt met ‘licht aan’. We nemen de jongens heerlijk in bed en met Bart doen we een spel met de digitale wekker. Ik maak er iedere keer een spel van als er een cijfer verspringt en natuurlijk is de 7.00 een groot feest. Ook Rik doet al mee en zegt als het 6.54 uur is: ‘wanneer komt de 7 nu? Daarna kruipen we nog lekker dicht tegen elkaar aan en kroelen en knuffelen er op los. Met Rik wel te verstaan, want Bart is niet zo’n knuffelbeest.
Monique gaat als eerste op de latten en die donderdag is het een zeldzame dag. Er ligt een prima pak sneeuw, de zon schijnt en ze weet een skileraar aan de haak te slaan, die zijn vak verstaat. Samen met 2 andere NL’ers weet ze de fijne kneepjes onder (en boven) de knie te krijgen en na 3 uur lessen komt ze uitgeput weer het appartement binnen strompelen. In de tussentijd heb ik met de jongens boodschappen gehaald bij de Lidl en hebben we heerlijk samen gespeeld. Jullie lezen het goed, we zijn echt op zorgverlof.
Monique vertelt 100 uit over Peter de skileraar en over haar prestaties. Wie had dat 10 jaar geleden bedacht? Ze straalt over haar hele lijft, al zijn er een paar plekken die wat kleurrijk zijn geworden. Ach, het leven is vallen en opstaan. De jongens horen de verhalen maar half en de vonk slaat niet over. Zelfs niet voor een sleetochtje. Nee, ze kijken liever TV naar een programma over de dierentuin van Munster. Bart en beesten is echte liefde. Die avond kookt het een stuk beter op het balkon en spelen we weer eens een potje Kolonisten. Altijd gezellig.
Na een uitstekende nachtrust staan we laat op, half 8 en zien we dat het erg bewolkt is en het miezert. Geen probleem, want Willingen heeft een prachtig zwembad. We pakken de jongens dik in en rijden met de bus naar de andere kant van het dorp. Daar kan je parkeren voor de deur en voor 11 Euro mag je 4 uur in het bad ronddobberen. De jongens hebben het geweldig naar hun zin in het kinderbad met al hun speeltjes, een glijbaan en wat andere speelwerktuigen. En als de kinderen het naar hun zin hebben, hebben ouders dat ook. We kunnen zelf om de beurt gebruik maken van de sauna en Monique komt er als herboren uit. Werkt erg goed tegen de spierpijn die ze heeft opgelopen na het skiën. De jongens komen helemaal versleten uit het bad, maar een maaltijd in het restaurant slaan ze niet af. Vanuit het restaurant zien we dat er ook een heleboel glijbanen in het bad waren, maar zo ver zijn we nooit gekomen. Weer thuis hoeft het geen betoog dat de jongens zo in slaap vallen en hun moeder doet mee. Het leven kan eenvoudig en mooi zijn.
Op zaterdag is het mijn beurt om me te bekwamen en dat valt niet mee. Monique had het erg getroffen met haar Peter en ik niet met Sara. Ze legt het niet goed uit en helaas is de groep te divers. Sommigen hebben er aanleg voor en aan de andere kant valt er al iemand af na 10 minuten .. conditie en coördinatie gebrek. We blijven uiteindelijk als groep op een bedenkelijk niveau steken en doen maar weinig verschillende oefeningen. Gelukkig kan ik zelf mijn ei wel kwijt, maar moet vaak langer wachten dan me lief is.
In de middag is de groep een stuk kleiner en gaat het wat beter. Sara maakt het zich niet te moeilijk en helaas is het wel erg druk geworden. De NL’ers komen met busladingen binnen en het is erg druk bij de liften. Wat een verschil met donderdag en als we dit nog een keer gaan doen, dan zeker NIET in het weekend.
Om 15.00 uur meld ik me bij het gezin en iedereen is blij om me terug te zien. Niet verkeerd. Weer heerlijk van elkaar genoten en samen met de brander een fijne maaltijd gemaakt: aardappels, spruiten/wortel en vis. De jongens lusten en pap van, ook van de yoghurt toe. Op TV komen we erachter dat de WK sprint wordt gehouden en zien dat Timmer en Bos het goed hebben gedaan. De oude hap doet het nog (helaas) goed. Waar blijft de aanstormende jeugd?
Zondag sluiten we onze wintersport af. Monique gaat nog een keer op de latten en is voor 9 uur al omhoog in de sleeplift. Helemaal alleen op de helling! Ik ga met de jongens naar het zwembad en daar is het iets drukker. Voor de jongens in het geheel geen probleem, want ieder kind brengt weer speelgoed mee. Niet dat Bart zelf vraagt om daar mee te mogen spelen, nee, daar is vader goed voor. En die sukkel doet het nog ook.
Als onze tenen weer helemaal gerimpeld zijn, rijden we naar de piste en daar treffen we Monique aan in haar skischoenen. Ze moet ze nog even inleveren en ondertussen repareer ik de ruitenwisser. Vanochtend waren ze vastgevroren en deed Rik ze per ongeluk aan. Gelijk sprong de moer van de linker wisser los.
Met een dampende Monique rijden we een stukje verder en besluiten te lunchen. Eerst Monique in droge kleren en zo zie je maar weer dat het een hele onderneming is om te winter kamperen. Eerst hadden we daar nog aan gedacht, maar met 2 kinderen in de VW bus is dat echt onmogelijk. Dat het mogelijk is met zijn 2’n is evident, want we zien hier in Willingen aardig wat campers ‘in het wild (= parkeerplaats)’ staan. Na de lunch rijden we naar Tim/Ursula in Holzminden en dat is nog een hele onderneming. Het heeft aardig gesneeuwd en het is 5 onder nul. We rijden het eerste stuk niet harder dan 50. Gelukkig hebben we alle tijd en kunnen genieten van de prachtige omgeving. We maken de 20.000 km vol. In Holzminden kunnen we de weg vlug vinden, Monique en een stadsplattegrond, en het huis is moeilijk te missen: wat een kasteel. We hebben Ursula in 1993 ontmoet op de Galapagos en toen wist ze nog niet precies wat te doen in het leven. Nu werkt ze als dokter in een ziekenhuis, een man en 3 kinderen (de 3de in juli dit jaar), 2 auto’s en vrienden uit Nederland. Wat wil een mens nog meer? De voordeur gaat langzaam open (hij is groot en gewichtig) en Tim staat stralend in de opening. Het was in 2001 voor het laatst geweest dat we elkaar hadden gezien, dus er is genoeg om bij te praten. De kinderen zijn we binnen een tel van een seconden weer kwijt, ze zijn opgezogen in het speelparadijs en Julia (7 jr) en Patrick (3 jr) wijzen ze de weg. Hebben wij mooi tijd om bij te kletsen en ondertussen wordt de tafel gedekt voor de lunch. Het is berengezellig en Rik heeft 2 auto’s geadopteerd (ziekenauto’s). Bart heeft een knikkerbaan gevonden en de knikkers stuiteren vrolijk in de convectorput. Kan hier gelukkig allemaal en we laten het ons smaken. Ondertussen leren we Patrick een beetje kennen en het is een klein dictatortje. Hij is net 2 maanden jonger dan Bart, maar loopt nog met een speen in zijn mond en is nauwelijks te verstaan. Ook eet hij slecht, heeft een eigen wil (iets te sterk) en het gevolg daarvan is bijvoorbeeld dat hij de afgelopen 3 maanden zijn haar niet heeft gewassen. Oef, dat is wat! Maar zo heeft elk gezin wel wat en is het voor een buitenstaander makkelijk om een oordeel te hebben. Blijven we lekker buiten.
Na het eten gaan we naar buiten en het bos ligt achter het huis. We hebben de jongens goed ingepakt, want het is koud. Het is hier in de nacht –10 en overdag rond de –5. Gelukkig lopen de jongens als dolle honden en blijven goed warm. Ze aaien de paarden en zoeken naar dennenappels en kastanjes. De neuzen worden echter met de minuut roder en na een half uur besluiten we om te draaien. Thuis tijd voor chocolademelk en daar wordt iedereen warm van. De rest van de dag kunnen jullie nu wel raden: eten, jongens spelen en naar bed en ouders kletsen.
Onze eerste volle dag in Holzminden is er weer een van lekker genieten van elkaar. We hebben niets op het programma staan en de jongens mogen doen waar ze zin in hebben. Dat is dus spelen en Bart speelt wel 10 minuten buiten. Dat is veel te kort voor mij en Tim, want het is stralend weer. Samen met Tim maak ik een heerlijke boswandeling en een frisse neus per dag is wel het minimum voor me. Terug in het huis is het alweer tijd voor het avondeten en zitten we met zijn allen aan tafel. Natuurlijk hebben ze hier ook een grote tafel en het is leuk om met zoveel mensen te eten. Ook hebben we gezelschap van 2 kanaries en een mag er zelfs rondvliegen. Daar heeft Bart niet veel mee en denkt minimaal dat hij elke minuut kan worden opgegeten. Dat valt in de praktijk best mee, maar op dit gebied blijft hij een meut. Ach, als dat het enige is ..
Onze laatste nacht op de 1e etage is warm en donker. Dat is toch nog iedere keer weer wennen. Het grootste gedeelte van onze reis was de zon al op voor 6 uur en nu is het rond 8 uur pas wat lichter. Iedere keer als een jongen wakker wordt moet je eerst op het horloge kijken, het kan voor je gevoel nog wel 5 uur zijn. Fijn om te ontdekken dat het altijd ná 6 uur is.
Het laatste ontbijt is een speciale, want we brengen die door voor de TV. Thuis is dat tegen de regels, maar nu hebben we vakantie EN 2 video banden van Bob de Bouwer. Dat maakt het verschil. Bart zit helemaal gebiologeerd voor de TV en eet gedachteloos zijn muesli op en een boterham. Ook Patrick is een ander persoon en is binnen 1 minuut aangekleed, was gisteren 1 uur, en eet ook behoorlijk. Tim weet niet wat hem overkomt en we horen van hem dat Patrick aan hem gevraagd heeft of we voor altijd willen blijven. Super, maar wij moeten daar nog even over nadenken. Maar die jongen is ook niet op zijn achterhoofd gevallen. Hier wordt in de ochtend ook nooit TV gekeken en nu we er zijn worden de regels anders gehanteerd. Ja, een mens doet alles voor Bob.
Net voor 9 uur verlaten we het kasteel en start de auto weer in een keer. We moeten wel flink krabben, het was –10 in de nacht. De km’s in Duitsland zijn van een bijzonder mooie kwaliteit en we genieten er nog eens goed van. Morgen is alles anders. Monique haalt nog wat geld uit de muur, we tanken nog een klein slokje (de diesel is in Duitsland 1,09 E). Met gejuich rijden we Nederland in en voordat we het weten zijn we in Emmen. Eerst hadden we plannen om in Afrika dieren te gaan kijken, maar uiteindelijk is het in Emmen, hi, hi. Het blijkt een voltreffer te zijn. Nu het winter is kunnen we de dieren van heel dicht bij zien, want ze zitten veel in de binnenverblijven die normaal gesloten zijn voor het publiek. We zien een panter op 10 centimeter afstand, 3 neushoorns kunnen we bijna aanraken, de nijlpaarden worden voor onze neus gevoerd, we zien een luiaard van tak naar tak kruipen en de giraffen likken aan onze vingers. De Kodiakberen uit Alaska vinden het niet koud genoeg en zijn niet in een winterslaap. Jullie kunnen het wel raden, Bart gaat uit zijn dak en ook Rik kan er erg van genieten. Kortom: een mooie afsluiter van de reis en tijd om terug naar huis te gaan.
We maken nog wel even een tussenstop in Haaksbergen. Dat ligt mooi op de route en mijn zus komt thuis van een reisje Cuba. Best wel gek om in haar huis te zijn, terwijl ze er zelf nog niet is. We genieten van een Chineesje, daar had Monique erg veel zin in, en de jongens kruipen zo weer in het bed. Dat doen wij ook in onze slaapzak en slapen binnen 1 minuut.
Sneeuw in Nederland!! en een heerlijk ontbijt. We doen het rustig aan en Bart heeft de verrassing van de dag: Bob in het Nederlands.
Losse flodders:
De teller komt dicht bij de 21.000 km uit
Bart kan heel goed met Barbies spelen
Als we de grote vaat doen, zegt Hans "nu zijn we bijna thuis voor mijn gevoel"
Rik zegt "zie niks" terwijl hij met Bart in de lege, donkere kast speelt
En "Ben je nou?" als hij zich verstopt
Het spelletje Kiekeboe kennen onze Duitse vrienden niet!!!
De wagens van Bob heten heel anders in het buitenland. Gelukkig blijft Bob Bob
Bart stelt voor de reis terug te maken om het verloren speelgoed in Jordanië, Egypte en Tunesië op te halen
We kijken echt uit naar alle foto’s en dia’s en willen de reis nog eens goed herkauwen. Ook zijn we benieuwd hoe Rik reageert als hij de Suze weer ziet en hoe Bart de draad weer oppakt als hij naar school gaat volgende week. Natuurlijk willen we ook jullie weer zien, maar daar hebben we nog even de tijd voor. Ik moet me weer melden op 6 februari en Monique pas op de 9de.
Mensen, het was weer een pracht van een tocht en we hebben weer indrukken opgedaan die niemand ons afpakt. Ook zijn we dichter naar elkaar toegegroeid en herkennen jullie de jongens niet meer terug. Dank dat jullie iedere keer de moeite hebben genomen om de ‘verhaaltjes’ te lezen en ons op de hoogte te houden van jullie belevenissen in en buiten Nederland.
Tot binnenkort .. de genieters .. en een reislustige knuffel … Rik, Bart, Monique en Hans
Maandag 14 januari begint wat aan de vroege kant, maar dat is wel vaker het geval … de eerste nacht op een nieuwe stek. We halen de jongens uit hun kamer en met zijn 4’n maken we kamp in de huiskamer. Eerst heerlijk met zijn allen in ‘onze’ bedbank, maar al vlug willen de jongens met het speelgoed van Mara spelen. Geen probleem.
De rest van de familie is ook vroeg op en met zijn allen genieten we van een heerlijk ontbijt. Roland is al de kou in geweest, -7, en de bakkers hier in Duitsland zijn vroeg open, 6.30 uur. De kinderen hebben hun eigen servies en bestek en het brood gaat er in als koek. Ook Mara is een goede eetster en ze is dol op de jongens. Zien eten, doet eten. Maar aan alles komt een eind en Conny moet om 8 uur op het werk (kaart verkoopster van een theater) zijn, Mara naar de crèche en Roland verlaat om 10.30 uur het pand om zich weer met zijn kinderen op school bezig te houden. Wij hebben het rijk dus voor onszelf en daar genieten we volop van. We zijn al een tijd iedere keer te gast in een huis en dat is toch altijd anders dan met zijn 4’n. De keren dat we even met zijn 4’n zijn in zo’n periode maken we het speciaal. Voor de jongens is dat dit keer heel eenvoudig, spelen met het speelgoed van Mara. Vooral de houten treinbaan is een topper. Nadeel is dat de brug erg wankel is en we hem vele malen moeten maken. Rik is vaak de boosdoener en iedere keer horen we: ‘brug (s)tuk, maken’. Als Rik in bed ligt, ga ik met Bart nog even in de achtertuin in de sneeuw spelen en ondanks de kou hebben we reuze lol. In het zonnetje is het best lekker en het speelgoed van een ander doet alles vergeten.
Als Roland met Mara weer thuis komt maken we het eten klaar en de pasta smaakt heerlijk. Maar lang houden we de jongens niet aan tafel, want Bart heeft de boeken ontdekt van Mara en Rik is nog laaang niet uitgespeeld met de trein. Tegen half 8 wordt het echter weer bedtijd en dat gaat bij ons altijd erg soepel. Dit genoegen treft niet iedereen en Mara maakt er, net als gisteren, een aardige show van. Roland en Conny weten er aardig mee om te gaan en zelfs ik mag me ermee bemoeien. Eerst gaan zij er 4 keer naartoe en de 5de keer mag ik. Laten we haar daarna niet meer horen, hi, hi. Die avond vliegen er weer heel wat woorden door de huiskamer en we horen het verhaal van Conny over haar reisverleden en hoe ze Roland tegen het lijf liep. Het was niet meteen liefde op het eerste gezicht voor beiden, maar de aanhouder, Conny, heeft gewonnen. Ook hebben we natuurlijk veel over onze reis gesproken, want Conny/Roland zijn van plan om met hun T3 naar India te gaan. Dat zal niet dit jaar zijn, want in augustus wordt de 2de verwacht. Als de 2de twee jaar is willen ze de reis maken, want dan hoeft Mara nog niet naar school. Klinkt bekend.
De nacht verloopt wederom niet geheel rustig voor Monique en ze moet 4 maal naar het toilet. Gelukkig wordt er kordaat opgetreden en tijdens het ontbijt belt Conny haar dokter op. Om half 2 is er nog een gaatje in de agenda en daar zijn we blij mee. Ondertussen is het een beetje gaan sneeuwen en met zijn allen gaan we naar buiten. De jongens pakken we goed in en we zijn blij dat ze nu een goed winterjack hebben. Helaas zijn hun schoenen niet echt je van het en het is echt koud buiten. We halen net de 2 km en de speelplaats, maar dan kiezen we toch eieren voor ons geld. Een warme chocolade doet wonderen en smaakt bovendien geweldig lekker. Met Conny loop ik nog naar de supermarkt en koop daar alle ingrediënten voor het avondmaal. We bieden ze een echt Nederlands maal aan en dat wordt peen en uien stamppot. De klapstuk wordt wat moeilijk, maar de kippenworsten zien er ook niet slecht uit. Ik geniet in de supermarkt van de prijzen, want die zijn een stuk lager dan in Italië/Zwitserland. Samen glijden we weer terug naar huis en dekken de tafel voor de lunch. Ook al weer zo’n genot, want in Duitsland weten ze alles van bruin brood.
Na de lunch gaat Monique naar de dokter en neem ik de 3 kinderen onder mijn hoede. Ik heb Conny naar bed gestuurd, want die kan wel wat extra slaap gebruiken. De afgelopen 5 weken van de zwangerschap waren niet makkelijk en als we een klein steentje kunnen bijdragen, doen we dat graag. Na dik 2 uur komt Monique terug en horen we het verhaal van een uitgelopen spreekuur aan. Gelukkig is ze wel wat wijzer geworden en is ze al gelijk naar de apotheek geweest. Een middel tegen de buikkramp en een tegen de beestjes. Kijken of deze algemene behandeling gaat werken, want eigenlijk moet de ontlasting op kweek, maar de uitslag laat 5 werkdagen op zich wachten. Goh, in Midden-/Zuid-Amerika was dat op de dag zelf. Verder heel wat afgelezen en dat valt niet mee. Alle boekjes die Bart ons voortovert zijn in het Duits en het kost iedere keer weer wat tijd om de zin correct te vertalen.
Het bereiden van het avondmaal is een hoop schilwerk en omdat er vele grote eters zijn, gaan er ruim 2 kilo aardappels doorheen, 2 kilo peen en dik een kilo uien. Maar het resultaat is erg goed en iedereen laat het zich smaken. Zelfs het kuiltje met jus wordt gewaardeerd.
Maar het wordt weer tijd om te verkassen. Kan je beter op een hoogtepunt doen en ‘een gast en een vis, hou je maar 3 dagen fris’. Nadat we de auto onder het ijs hebben getoverd starten we de motor en onze brave VW geeft geen krimp. Het is die nacht –10 geweest en er ligt een klein beetje sneeuw op de weg. Het afscheid is warm en wie weet wanneer we elkaar weer zullen zien. Als het aan Conny ligt heel erg vlug, want ze zegt: ‘vergeet als je blieft iets heel erg belangrijks van de jongens, want dan komen we het nabrengen’. Lief.
De jongens nemen makkelijk afscheid van het speel-/leesparadijs en als ze in de bus zitten pakken ze de draad gewoon weer op. De weg naar Willingen is niet lang, maar het gaat over lokale wegen en we doorkruisen veel dorpjes. Leuk om de binnenlanden van Duitsland te bekijken en het bevalt prima. In Willingen vinden we vlug een hotel en dat komt omdat Monique een hoop nuttige info van het Internet had afgehaald. We zijn tijdelijk eigenaar van een appartement en de jongens gaan voor de 40 Euro per nacht helemaal uit hun bol. Natuurlijk gaan we mee in de feestvreugde en de sfeer is helemaal top. Dat gaat niet helemaal op voor het klaar maken van het diner, want het is geen succes om met een onwillige dieselbrander het eten klaar te maken in de badkamer. Als ik eindelijk klaar ben moet ik gelijk de hele badkamer schoon maken, roet, en ondertussen eet de rest van het gezin het eten bijna geheel op. Dat doen we morgen dus anders.
Dat blijft toch altijd een van de hoogtepunten van een reis, het waker worden met het gezin. Rik is als eerste wakker en Bart volgt gelijk. Rik opent met: ‘ik zie niks’ en Bart antwoordt met ‘licht aan’. We nemen de jongens heerlijk in bed en met Bart doen we een spel met de digitale wekker. Ik maak er iedere keer een spel van als er een cijfer verspringt en natuurlijk is de 7.00 een groot feest. Ook Rik doet al mee en zegt als het 6.54 uur is: ‘wanneer komt de 7 nu? Daarna kruipen we nog lekker dicht tegen elkaar aan en kroelen en knuffelen er op los. Met Rik wel te verstaan, want Bart is niet zo’n knuffelbeest.
Monique gaat als eerste op de latten en die donderdag is het een zeldzame dag. Er ligt een prima pak sneeuw, de zon schijnt en ze weet een skileraar aan de haak te slaan, die zijn vak verstaat. Samen met 2 andere NL’ers weet ze de fijne kneepjes onder (en boven) de knie te krijgen en na 3 uur lessen komt ze uitgeput weer het appartement binnen strompelen. In de tussentijd heb ik met de jongens boodschappen gehaald bij de Lidl en hebben we heerlijk samen gespeeld. Jullie lezen het goed, we zijn echt op zorgverlof.
Monique vertelt 100 uit over Peter de skileraar en over haar prestaties. Wie had dat 10 jaar geleden bedacht? Ze straalt over haar hele lijft, al zijn er een paar plekken die wat kleurrijk zijn geworden. Ach, het leven is vallen en opstaan. De jongens horen de verhalen maar half en de vonk slaat niet over. Zelfs niet voor een sleetochtje. Nee, ze kijken liever TV naar een programma over de dierentuin van Munster. Bart en beesten is echte liefde. Die avond kookt het een stuk beter op het balkon en spelen we weer eens een potje Kolonisten. Altijd gezellig.
Na een uitstekende nachtrust staan we laat op, half 8 en zien we dat het erg bewolkt is en het miezert. Geen probleem, want Willingen heeft een prachtig zwembad. We pakken de jongens dik in en rijden met de bus naar de andere kant van het dorp. Daar kan je parkeren voor de deur en voor 11 Euro mag je 4 uur in het bad ronddobberen. De jongens hebben het geweldig naar hun zin in het kinderbad met al hun speeltjes, een glijbaan en wat andere speelwerktuigen. En als de kinderen het naar hun zin hebben, hebben ouders dat ook. We kunnen zelf om de beurt gebruik maken van de sauna en Monique komt er als herboren uit. Werkt erg goed tegen de spierpijn die ze heeft opgelopen na het skiën. De jongens komen helemaal versleten uit het bad, maar een maaltijd in het restaurant slaan ze niet af. Vanuit het restaurant zien we dat er ook een heleboel glijbanen in het bad waren, maar zo ver zijn we nooit gekomen. Weer thuis hoeft het geen betoog dat de jongens zo in slaap vallen en hun moeder doet mee. Het leven kan eenvoudig en mooi zijn.
Op zaterdag is het mijn beurt om me te bekwamen en dat valt niet mee. Monique had het erg getroffen met haar Peter en ik niet met Sara. Ze legt het niet goed uit en helaas is de groep te divers. Sommigen hebben er aanleg voor en aan de andere kant valt er al iemand af na 10 minuten .. conditie en coördinatie gebrek. We blijven uiteindelijk als groep op een bedenkelijk niveau steken en doen maar weinig verschillende oefeningen. Gelukkig kan ik zelf mijn ei wel kwijt, maar moet vaak langer wachten dan me lief is.
In de middag is de groep een stuk kleiner en gaat het wat beter. Sara maakt het zich niet te moeilijk en helaas is het wel erg druk geworden. De NL’ers komen met busladingen binnen en het is erg druk bij de liften. Wat een verschil met donderdag en als we dit nog een keer gaan doen, dan zeker NIET in het weekend.
Om 15.00 uur meld ik me bij het gezin en iedereen is blij om me terug te zien. Niet verkeerd. Weer heerlijk van elkaar genoten en samen met de brander een fijne maaltijd gemaakt: aardappels, spruiten/wortel en vis. De jongens lusten en pap van, ook van de yoghurt toe. Op TV komen we erachter dat de WK sprint wordt gehouden en zien dat Timmer en Bos het goed hebben gedaan. De oude hap doet het nog (helaas) goed. Waar blijft de aanstormende jeugd?
Zondag sluiten we onze wintersport af. Monique gaat nog een keer op de latten en is voor 9 uur al omhoog in de sleeplift. Helemaal alleen op de helling! Ik ga met de jongens naar het zwembad en daar is het iets drukker. Voor de jongens in het geheel geen probleem, want ieder kind brengt weer speelgoed mee. Niet dat Bart zelf vraagt om daar mee te mogen spelen, nee, daar is vader goed voor. En die sukkel doet het nog ook.
Als onze tenen weer helemaal gerimpeld zijn, rijden we naar de piste en daar treffen we Monique aan in haar skischoenen. Ze moet ze nog even inleveren en ondertussen repareer ik de ruitenwisser. Vanochtend waren ze vastgevroren en deed Rik ze per ongeluk aan. Gelijk sprong de moer van de linker wisser los.
Met een dampende Monique rijden we een stukje verder en besluiten te lunchen. Eerst Monique in droge kleren en zo zie je maar weer dat het een hele onderneming is om te winter kamperen. Eerst hadden we daar nog aan gedacht, maar met 2 kinderen in de VW bus is dat echt onmogelijk. Dat het mogelijk is met zijn 2’n is evident, want we zien hier in Willingen aardig wat campers ‘in het wild (= parkeerplaats)’ staan. Na de lunch rijden we naar Tim/Ursula in Holzminden en dat is nog een hele onderneming. Het heeft aardig gesneeuwd en het is 5 onder nul. We rijden het eerste stuk niet harder dan 50. Gelukkig hebben we alle tijd en kunnen genieten van de prachtige omgeving. We maken de 20.000 km vol. In Holzminden kunnen we de weg vlug vinden, Monique en een stadsplattegrond, en het huis is moeilijk te missen: wat een kasteel. We hebben Ursula in 1993 ontmoet op de Galapagos en toen wist ze nog niet precies wat te doen in het leven. Nu werkt ze als dokter in een ziekenhuis, een man en 3 kinderen (de 3de in juli dit jaar), 2 auto’s en vrienden uit Nederland. Wat wil een mens nog meer? De voordeur gaat langzaam open (hij is groot en gewichtig) en Tim staat stralend in de opening. Het was in 2001 voor het laatst geweest dat we elkaar hadden gezien, dus er is genoeg om bij te praten. De kinderen zijn we binnen een tel van een seconden weer kwijt, ze zijn opgezogen in het speelparadijs en Julia (7 jr) en Patrick (3 jr) wijzen ze de weg. Hebben wij mooi tijd om bij te kletsen en ondertussen wordt de tafel gedekt voor de lunch. Het is berengezellig en Rik heeft 2 auto’s geadopteerd (ziekenauto’s). Bart heeft een knikkerbaan gevonden en de knikkers stuiteren vrolijk in de convectorput. Kan hier gelukkig allemaal en we laten het ons smaken. Ondertussen leren we Patrick een beetje kennen en het is een klein dictatortje. Hij is net 2 maanden jonger dan Bart, maar loopt nog met een speen in zijn mond en is nauwelijks te verstaan. Ook eet hij slecht, heeft een eigen wil (iets te sterk) en het gevolg daarvan is bijvoorbeeld dat hij de afgelopen 3 maanden zijn haar niet heeft gewassen. Oef, dat is wat! Maar zo heeft elk gezin wel wat en is het voor een buitenstaander makkelijk om een oordeel te hebben. Blijven we lekker buiten.
Na het eten gaan we naar buiten en het bos ligt achter het huis. We hebben de jongens goed ingepakt, want het is koud. Het is hier in de nacht –10 en overdag rond de –5. Gelukkig lopen de jongens als dolle honden en blijven goed warm. Ze aaien de paarden en zoeken naar dennenappels en kastanjes. De neuzen worden echter met de minuut roder en na een half uur besluiten we om te draaien. Thuis tijd voor chocolademelk en daar wordt iedereen warm van. De rest van de dag kunnen jullie nu wel raden: eten, jongens spelen en naar bed en ouders kletsen.
Onze eerste volle dag in Holzminden is er weer een van lekker genieten van elkaar. We hebben niets op het programma staan en de jongens mogen doen waar ze zin in hebben. Dat is dus spelen en Bart speelt wel 10 minuten buiten. Dat is veel te kort voor mij en Tim, want het is stralend weer. Samen met Tim maak ik een heerlijke boswandeling en een frisse neus per dag is wel het minimum voor me. Terug in het huis is het alweer tijd voor het avondeten en zitten we met zijn allen aan tafel. Natuurlijk hebben ze hier ook een grote tafel en het is leuk om met zoveel mensen te eten. Ook hebben we gezelschap van 2 kanaries en een mag er zelfs rondvliegen. Daar heeft Bart niet veel mee en denkt minimaal dat hij elke minuut kan worden opgegeten. Dat valt in de praktijk best mee, maar op dit gebied blijft hij een meut. Ach, als dat het enige is ..
Onze laatste nacht op de 1e etage is warm en donker. Dat is toch nog iedere keer weer wennen. Het grootste gedeelte van onze reis was de zon al op voor 6 uur en nu is het rond 8 uur pas wat lichter. Iedere keer als een jongen wakker wordt moet je eerst op het horloge kijken, het kan voor je gevoel nog wel 5 uur zijn. Fijn om te ontdekken dat het altijd ná 6 uur is.
Het laatste ontbijt is een speciale, want we brengen die door voor de TV. Thuis is dat tegen de regels, maar nu hebben we vakantie EN 2 video banden van Bob de Bouwer. Dat maakt het verschil. Bart zit helemaal gebiologeerd voor de TV en eet gedachteloos zijn muesli op en een boterham. Ook Patrick is een ander persoon en is binnen 1 minuut aangekleed, was gisteren 1 uur, en eet ook behoorlijk. Tim weet niet wat hem overkomt en we horen van hem dat Patrick aan hem gevraagd heeft of we voor altijd willen blijven. Super, maar wij moeten daar nog even over nadenken. Maar die jongen is ook niet op zijn achterhoofd gevallen. Hier wordt in de ochtend ook nooit TV gekeken en nu we er zijn worden de regels anders gehanteerd. Ja, een mens doet alles voor Bob.
Net voor 9 uur verlaten we het kasteel en start de auto weer in een keer. We moeten wel flink krabben, het was –10 in de nacht. De km’s in Duitsland zijn van een bijzonder mooie kwaliteit en we genieten er nog eens goed van. Morgen is alles anders. Monique haalt nog wat geld uit de muur, we tanken nog een klein slokje (de diesel is in Duitsland 1,09 E). Met gejuich rijden we Nederland in en voordat we het weten zijn we in Emmen. Eerst hadden we plannen om in Afrika dieren te gaan kijken, maar uiteindelijk is het in Emmen, hi, hi. Het blijkt een voltreffer te zijn. Nu het winter is kunnen we de dieren van heel dicht bij zien, want ze zitten veel in de binnenverblijven die normaal gesloten zijn voor het publiek. We zien een panter op 10 centimeter afstand, 3 neushoorns kunnen we bijna aanraken, de nijlpaarden worden voor onze neus gevoerd, we zien een luiaard van tak naar tak kruipen en de giraffen likken aan onze vingers. De Kodiakberen uit Alaska vinden het niet koud genoeg en zijn niet in een winterslaap. Jullie kunnen het wel raden, Bart gaat uit zijn dak en ook Rik kan er erg van genieten. Kortom: een mooie afsluiter van de reis en tijd om terug naar huis te gaan.
We maken nog wel even een tussenstop in Haaksbergen. Dat ligt mooi op de route en mijn zus komt thuis van een reisje Cuba. Best wel gek om in haar huis te zijn, terwijl ze er zelf nog niet is. We genieten van een Chineesje, daar had Monique erg veel zin in, en de jongens kruipen zo weer in het bed. Dat doen wij ook in onze slaapzak en slapen binnen 1 minuut.
Sneeuw in Nederland!! en een heerlijk ontbijt. We doen het rustig aan en Bart heeft de verrassing van de dag: Bob in het Nederlands.
Losse flodders:
De teller komt dicht bij de 21.000 km uit
Bart kan heel goed met Barbies spelen
Als we de grote vaat doen, zegt Hans "nu zijn we bijna thuis voor mijn gevoel"
Rik zegt "zie niks" terwijl hij met Bart in de lege, donkere kast speelt
En "Ben je nou?" als hij zich verstopt
Het spelletje Kiekeboe kennen onze Duitse vrienden niet!!!
De wagens van Bob heten heel anders in het buitenland. Gelukkig blijft Bob Bob
Bart stelt voor de reis terug te maken om het verloren speelgoed in Jordanië, Egypte en Tunesië op te halen
# posted by Hans, Monique, Bart en Rik @ 10:55 am 
Comments:
<< Home
Het geeft een goed gevoel dat jullie weer heelhuids terug zijn. Goed dat jullie auto wel elke keer weer start, die van ons kon zelfs de nederlandse kou -3 en met die vochtige lucht niet aan en moest vervangen worden. Wij hopen jullie gauw weer een keer te zien tot dan de groentes uit brielle van ons allemaal.
# posted by 
: 8:46 pm
: 8:46 pm
Welkom thuis!
En gisteren nog voorspeld tijdens een lunch met Arie dat de P wel eens van Pijnacker kon worden ...
Geniet nog van de resterende vrije dagen!
Sheila
En gisteren nog voorspeld tijdens een lunch met Arie dat de P wel eens van Pijnacker kon worden ...
Geniet nog van de resterende vrije dagen!
Sheila
# posted by : 8:56 pm
: 8:56 pm
Hé globetrotters, welkom thuis in Pijnacker!!! Onwijs bedankt voor de leuke verslagen, ik heb er echt van genoten!!! Enne..... schroom niet om de komende dagen even 't Woezelhuis binnen te wandelen! Of een andere keer natuurlijk, iedereen wil jullie wel zien zeker! Bart heel veel plezier op de basisschool, zet 'um op hoor!!
Liefs, groetjes, Marijke
Liefs, groetjes, Marijke
# posted by : 11:01 pm
: 11:01 pm
Lieve Bart en Rik,
Ik word met de dag nieuwsgieriger naar jullie en naar Monique en Hans. Vooral nu jullie zo dichtbij zijn! Komen jullie gauw een keer beschuit met muisjes eten?
Kusjes van Nafíxx en zoenen van Maudxx en Karinxx
Ik word met de dag nieuwsgieriger naar jullie en naar Monique en Hans. Vooral nu jullie zo dichtbij zijn! Komen jullie gauw een keer beschuit met muisjes eten?
Kusjes van Nafíxx en zoenen van Maudxx en Karinxx
# posted by : 8:46 pm
: 8:46 pm
Beste Hans en Monique.
Welkom thuis (wat aan de late kant, ja ik weet het).
Pffffff we zijn door jullie verhalen heen en wat voor een verhalen. Werkelijk prachtig. Wat een avonturen. Over drie weken gaan wij twee weken naar Libya en Egypt, maar zeker niet zo avontuurlijk als jullie. We kijken er wel naar uit, uiteraard.
Hopelijk valt jullie het "gewone" Hollandse leven niet al te zwaar en trekken de kids het ook.
Heel veel groetjes en tot mails!
Bea en Jean-Paul.
Wellington (NZ)
Post a Comment
Welkom thuis (wat aan de late kant, ja ik weet het).
Pffffff we zijn door jullie verhalen heen en wat voor een verhalen. Werkelijk prachtig. Wat een avonturen. Over drie weken gaan wij twee weken naar Libya en Egypt, maar zeker niet zo avontuurlijk als jullie. We kijken er wel naar uit, uiteraard.
Hopelijk valt jullie het "gewone" Hollandse leven niet al te zwaar en trekken de kids het ook.
Heel veel groetjes en tot mails!
Bea en Jean-Paul.
Wellington (NZ)
# posted by : 6:19 am
: 6:19 am << Home
